VERKOCHT: SPOOKSTAD IN SOUTH DAKOTA

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
SCENIC (GPD) – De zwart-witte kat die midden op de weg ligt, voor wat ooit het tankstation was, lijkt te slapen. In werkelijkheid is het beestje doodgereden door één van de zevenhonderd auto’s die iedere dag door het plaatsje Scenic – aantal inwoners: acht – in South Dakota rijden.
Voor nietsvermoedende toeristen, op bezoek in het nabijgelegen Badlands National Park, klinkt Scenic – Engels voor ‘schilderachtig’ – aanlokkelijk. En als je over Main Street rijdt, waan je je ook op de set van een westernfilm. Maar wel eentje van tientallen jaren geleden die door de filmmakers is achtergelaten om te verkommeren.
Op de gevel van Longhorn Saloon uit 1906 staat een gastvrije boodschap: ‘indians allowed’ (indianen toegestaan). Het lijkt alsof een cowboy ieder moment de teugels van zijn paard om de balken voor de ingang kan wikkelen. De saloon belooft whisky, bier, wijn en tabak – geen sasparilla – maar de uitspanning is gesloten. Net zoals het postkantoor, de gevangenis en alle andere panden in het piepkleine plaatsje is de deur voorzien van een groot roestig hangslot. De pompen van het tankstation gaan schuil onder zwarte afvalzakken. Hier is geen benzine meer.
Toen Scenic in 1906 werd gesticht, was het vanwege de spoorlijn die er langs liep een welvarend plaatsje. Op het hoogtepunt woonden er 88 mensen en was er zelfs een hotel. Maar tijdens de Great Depression van de jaren dertig verdwenen de treinen. In de loop der jaren veranderde Scenic in een spookstad, waar de wind huilt en speelt met stukken hooi en dorre takken.
Daarom besloot Twila Merrill, die alle 46 hectare grond in Scenic bezit, het hele stadje te verkopen. Voor 799.000 dollar (583.000 euro). Makelaar David Olsen van Coldwell Banker wist niet wat hem overkwam. In plattelandsstaat South Dakota worden wel vaker grote stukken grond verkocht, maar een hele stad? ,,Dat had ik nog nooit meegemaakt.”
In 1963 kocht Merrill de saloon. Het was volgens haar vader een goede investering. Stukje bij beetje kocht ze alle 59 percelen op. Maar nu heeft ze kanker en vindt haar familie – zes van de acht dorpsgenoten – het tijd om hun woningen in Scenic te verlaten en dichter bij een ziekenhuis te gaan wonen. Het dichtstbijzijnde stadje ligt immers 70 kilometer verderop.
Olsen had niet verwacht dat het dorp verkoopbaar was. Maar dankzij publiciteit in Amerikaanse media die ‘te koop: een westernstad’ tot de verbeelding vonden spreken, werd de website van zijn plattelandsmakelaardij platgelegd door 20 miljoen bezoekers. Er volgden vijfhonderd telefoontjes. Honderd potentiële kopers werden er 25 en op het eind streden vijf kopers om Scenic. Merrill mocht de knoop doorhakken. ,,Als ze door haar ziekte niet zoveel haast had gehad, had ze het voor een veel hogere prijs kunnen verkopen.”
Wie het stadje heeft gekocht, mag Olsen niet zeggen. Ook niet wat die persoon met Scenic van plan is. Er is een geheimhoudingsclausule getekend. ,,Over een paar maanden maakt de koper zijn plannen bekend”, klinkt het mysterieus. Misschien duikt het plaatsje in de toekomst toch op als set voor een Hollywoodfilm vol cowboys.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s