AMERIKAANS MEDIASPEKTAKEL: FAMILIECOMPLOT OM ERFENIS MICHAEL JACKSON

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Neem een ruzie om een testament, een ‘gegijzelde’ oma, de poging van drie van haar kinderen om de kleinkinderen te ontvoeren, en het aanbod van een neef om de voogdij van die kleinkinderen over te nemen. Het klinkt als de pennenvrucht van een overijverige scenarist voor een soapserie, maar het is in werkelijkheid een ruzie in de familie van de overleden superster Michael Jackson. En anders dan andere ruzies van beroemdheden kan heel Amerika via twitter en tv ‘meegenieten’.

De hoofdrolspelers:
Katherine Jackson, de 82-jarige moeder van de in juni 2009 overleden Michael. Zijn drie kinderen, Prince (15), Paris (14, en Blanket (10). Hun ooms Tito (58) Jermaine (57), Randy (56), tante Rebbie (62) en tante Janet (46). En hun neef, de zoon van Tito, 3T-zanger TJ (34).

De plot:
Afgelopen weekend kwamen de familieproblemen naar buiten, toen Katherine Jackson, de matriarch van de Jackson-familie, werd opgegeven als vermist. De moeder van Michael heeft sinds zijn dood de voogdij over diens drie kinderen. Oma Jackson zou in New Mexico een concert van haar vier zoons bezoeken, maar kwam daar nooit aan. Na politieonderzoek bleek dat ze in Arizona was, bij haar dochter Rebbie. Of dat vrijwillig was, blijft de vraag. Niemand kan contact met haar krijgen. Ze is gegijzeld, menen haar kleinkinderen.

Met een bijrol van… Twitter:
‘Ze is niet vermist, moeder is bij familie’, schreef Jermaine Jackson – broer van Michael – op het microblog. ‘Ze neemt op doktersadvies rust, ver van telefoons en computers.’
Maar Michaels dochter Paris kwam met een heel andere lezing: ‘Het klopt, mijn oma is vermist. Ik wil dat ze NU thuiskomt’, twitterde ze.
Dinsdag liet ze eveneens via Twitter weten dat ze haar oma al negen dagen moet missen. Neef TJ reageerde dezelfde dag dat hij het ‘oneerlijk’ vindt wat haar en haar broers wordt ‘aangedaan’.

De escalatie:
De politie kwam eraan te pas, maandag bij het familiehuis van de Jacksons, nadat Janet en Jermaine naar verluidt hadden geprobeerd de kinderen van Michael mee te nemen. Op internet verscheen een video: de kinderen en Jermaine en Janet stappen uit verschillende zwarte SUV’s. Dan probeert Janet op de oprit de mobiele telefoon van haar nichtje Paris af te pakken. Er zouden – buiten beeld – ook klappen zijn gevallen. Prince, Paris en Blanket zijn inmiddels overbracht naar ‘een veilige plek’. Via de rechtbank wordt geprobeerd het contact tussen de kinderen en hun oma, de rechtmatige voogd, te herstellen. In de tussentijd probeert neef TJ tijdelijk de voogdij te krijgen. Volgens showbizzwebsite TMZ zouden de kinderen dat zelf ook graag willen.

Hoe het allemaal begon:
Met een ruzie om de nalatenschap van de in juni 2009 overleden Michael Jackson. Moeder Katherine krijgt 20 procent, maar Michaels acht broers en zussen en zijn vader Joe niks. Vijf van Michaels broers en zussen menen dat het testament nep is. Op de dag in 2002 dat Michael het document in Los Angeles zou hebben getekend, was Michael volgens hen in New York. Ze beschuldigen de executeurs-testamentair van fraude, en misleiding van moeder Katherine.
Maar de twijfel over de echtheid van het testament werd twee jaar geleden in de rechtbank al beslecht: de rechter oordeelde aan de hand van getuigen dat het document rechtsgeldig is. Ook in hoger beroep en voor het hooggerechtshof van de staat Californië bleef die uitspraak overeind. Een vorige week verzonden brief van de vijf Jacksons, waarop onder andere nieuwszender CNN de hand wist te leggen, vraagt om het ontslag van de executeurs-testamentair. Volgens Jermaine probeert het andere deel van de familie daar nu de aandacht van af te leiden. Overigens sloot Michael Jackson in een vroegere versie van het testament zijn broers en zussen ook al uit van geld of bezittingen uit zijn nalatenschap.

De publiciteit:
Tito liet zich dinsdag interviewen door showbizzsite TMZ. Die tekende op dat hij niks meer te maken wil hebben met het complot dat zijn vier broers en zussen hebben gesmeed. Randy belde later die avond in bij het programma van dominee Al Sharpton op de zender MSNBC om zijn versie van de ruzie te delen met het land.
Héél Amerika leeft mee.
Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Advertenties

‘HOLLYWOOD GOES GAY’

De tijd dat tv- en filmsterren hun seksuele geaardheid moesten verbergen uit vrees voor een vroegtijdig einde van hun carrière, is voorbij. In het Hollywood van 2012 hebben homo’s geen kast meer nodig. ,,Vroeger zou de positie van presentator Anderson Cooper onhoudbaar zijn geworden. Als hij nu door CNN ontslagen zou worden, zou er een volksopstand uitbreken.”

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Eigenlijk keek niemand er van op, toen CNN-presentator Anderson Cooper eerder deze week in een verklaring schreef wat half Amerika al lang wist: hij is homo. ‘Ander nieuws: water is nat’, schreef een weblog om te illustreren dat Coopers onthulling heus niet zo spectaculair was. Volgens professor Chris Freeman, docent Engels en genderstudies aan de University of Southern California, zat Cooper ook niet in de kast. ,,Ik noem het ‘hidden in plain sight’; hij had zich verstopt waar iedereen hem kon zien. Hij maakte er geen geheim van, maar zei het nooit hardop.”
Toen Cooper naar Los Angeles kwam om meer te weten te komen over zijn overleden vader, waarnaar Freeman onderzoek deed voor een boek (‘zijn vader was biseksueel’), nam hij zijn vriend mee. ,,Dat is de gespierde eigenaar van een homobar in New York. Dat zegt toch genoeg.” Cooper, die dankzij zijn staalgrijze haar en korenblauwe ogen ook veel vrouwenharten sneller doet kloppen, stelde zich op het standpunt dat zijn privéleven privé is en dat hij als journalist objectief wilde blijven. Maar hoe langer Cooper zweeg, hoe meer de indruk werd gewekt dat hij iets te verbergen had, of zich schaamde.
Homoseksualiteit en Hollywood was ook jarenlang een moeilijke combinatie. De tv- en filmindustrie in Californië lijkt een vrijzinnige kolonie waar niemand opkijkt van een portie seks, drugs en rock-‘n-roll, maar de studiobazen – daar waar het grote geld zit – zijn aartsconservatief. Homoseksuele acteurs en actrices hielden hun geaardheid angstvallig geheim om geen rollen mis te lopen. Filmstudio’s lieten vijftig jaar geleden nog clausules in contracten opnemen zodat een acteur of actrice in het geval van ‘moreel verwerpelijk gedrag’ moeiteloos ontslagen kon worden.
Maar homo zijn is in Hollywood al lang geen taboe meer, zegt professor Freeman, die zich heeft gespecialiseerd in Hollywood en homo’s. ,,Kijk naar het homohuwelijk. Zelfs president Obama is daar nu voorstander van. Een aantal jaar geleden kon je daar nog geen mening over hebben. Nu word je dan al snel voor homofoob aangezien.”
Hollywood heeft dezelfde verandering doorgemaakt, stelt Freeman. ,,Vroeger zou de positie van Anderson Cooper onhoudbaar zijn geworden. Als hij nu door CNN ontslagen zou worden, zou er een volksopstand uitbreken.” De ‘coming-out’ van Cooper was ‘non-nieuws’, maar toen actrice Ellen DeGeneres in 1997 zowel bij Oprah Winfrey als in haar eigen comedyserie onthulde dat ze op vrouwen valt, zorgde dat voor een indrukwekkende publiciteitsgolf met vervelende gevolgen. Haar serie Ellen werd zes weken later van de buis gehaald, haar fans waren boos en DeGeneres werd depressief. Het zou zes jaar duren voordat ze haar carrière weer op de rit kreeg met een succesvolle eigen talkshow.
De negatieve publiciteit weerhield acteurs en actrices er niet altijd van om – na korte of langere tijd – uit de kast te komen, maar nu laten ze zich vaak helemaal niet meer ín de kast stoppen. Jonge acteurs, zoals Chris Colfer uit Glee, Jim Parsons uit The Big Bang Theory en Matt Bomer uit White Collar, zíjn gewoon homoseksueel – daar komt geen grote onthulling meer aan te pas. Dat seksuele geaardheid ook geen negatieve invloed heeft op de carrières van acteurs bewijst Neil Patrick Harris, die Barney speelt in How I Met Your Mother. ,,Toegegeven, hij is geen A-filmster, maar hij speelt wel een hoofdrol in een populaire comedyserie. Nota bene als een rokkenjagende man”, zegt Freeman. ,,En popster Ricky Martin is ook een uitstekend voorbeeld. Hij kwam uit de kast in de Puerto Ricaanse machismo-cultuur. Maar ook zijn carrière bloeit nog: hij staat nu zelfs op Broadway.”
Maar het is niet voor iedereen makkelijk om uit de kast te komen. Rapper en actrice Queen Latifah en actrice Jodie Foster, die recent brak met de vriendin met wie ze al twintig jaar samen was, hebben ondanks veel speculatie nog nooit in het openbaar opmerkingen gemaakt over hun geaardheid. En over acteurs Tom Cruise en John Travolta doen al jaren geruchten de ronde. Travolta krijgt de ene na de andere rechtszaak aan zijn broek, allemaal aangespannen door jonge masseurs die claimen dat de 58-jarige acteur hen heeft aangerand. ,,In hoeveel koekjestrommels moet je je hand steken voordat je betrapt wordt met een koekje in je hand?”, stelt Freeman. Toch zullen zij niet uit de kast komen. ,,Hun hele leven is gestoeld op een bepaald imago. Dat valt niet te herschrijven.”

WAT GING ER MIS MET ‘TOMKAT’?

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Hij sprong uitzinnig van verliefdheid op de bank tijdens een uitzending van The Oprah Winfrey Show. Zij lachte verlegen en straalde. Maar na zes jaar is het sprookje van het meisje dat met haar tieneridool trouwde voorbij. Katie Holmes (33) wil scheiden van Tom Cruise (49) en eist de volledige voogdij over hun dochter Suri (6).
De romance van misschien wel het meest besproken Amerikaanse showbizzpaar begon in april 2005. Twee maanden later vroeg Cruise Holmes ten huwelijk op de top van de Eiffeltoren in Parijs, tien maanden later werd dochter Suri geboren en nog eens zeven maanden later trouwden ze in een Italiaans kasteel. En ze kregen, zoals dat hoort bij showbizzparen, een bijnaam: TomKat. De Amerikaanse media – van de roddelrubrieken tot de serieuze nieuwsuitzendingen – verdrongen zich vrijdag om het nieuws te melden. Want over de relatie van het acteurskoppel was vanaf het begin veel te doen.
Cruise ontmoette Holmes vier jaar na zijn scheiding van mede-filmster Nicole Kidman. Ook die relatie lag onder een vergrootglas: ze konden geen kinderen krijgen en adopteerden een dochter en zoon. De speculatie begon al toen dat huwelijk na elf jaar op de klippen liep: Kidman zou gek worden van de invloed die de Scientology Church, een omstreden beweging die zijn basis vindt in science fiction, op haar en de kinderen had. En er werd steeds harder gefluisterd dat Cruise mannen véél interessanter zou vinden dan vrouwen.
Maar daar liep Cruise opeens op de rode loper met Holmes, terwijl zij zich voor de lens van iedere paparazzifotograaf uitgebreid liet zoenen. Holmes was jong (toen 26) en mooi, van het type girl-next-door. En ze was ook geen onbekende. Jaren vertolkte ze de rol van Joey in de populaire serie Dawson’s Creek.
Als tiener had Holmes al tegen haar zussen gezegd: ‘Ooit ga ik met Tom Cruise trouwen.’ Ook als twintiger bleef ze idolaat van Cruise, al gedroeg het paar zich meer als verliefde tieners. Het lag er zó dik bovenop, dat al snel van een publiciteitsstunt werd gesproken; een huwelijk met een contract. Cruise zou met de romance de homogeruchten willen ontzenuwen, Holmes kon er haar carrière na het stoppen van Dawson’s Creek nieuw leven mee inblazen.
Maar als snel leek de glans van het uitzinnige geluk af te zijn. Holmes werd zienderogen magerder, er kwamen minder filmopdrachten terwijl Cruise in de ene na de andere bioscoopknaller speelde en haar steeds kleiner wordende wereld leek alleen om Suri te draaien. Cruise zou haar in isoleren en steeds dieper de Scientology Church in trekken, een religie die de van huis uit katholieke Holmes volgens ‘bronnen rond Katie’ op roddelsites niet van ganser harte kon omarmen.
Amerikaanse media zoeken de verklaring voor de scheiding ook in die hoek. Was Connor, de geadopteerde zoon van Cruise en Kidman, niet net zo oud als Suri nu is toen Kidman de scheiding aanvroeg, naar verluidt omdat ze het niet eens was met de opvoeding volgens de Scientology-leer? Nu Holmes de volledige voogdij wil over hun dochter, móét er wel meer aan de hand zijn dan het simpelweg over-zijn van de liefde. Het wachten is op nog meer loslippige ‘bronnen’.

‘OVER EEN TWEEDERANGS SCHILDER KUN JE GEEN 1000 PAGINA’S VOLSCHRIJVEN’

Twee Amerikaanse juristen schrijven een biografie over Vincent van Gogh. Het klinkt als het begin van een grap, maar het resultaat is een serieuze tour de force. Een van de auteurs, Steven Naifeh, vertelt over de totstandkoming van het vuistdikke boek – nu al een bestseller – en de stof die het deed opwaaien.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Als Steven Naifeh nu naar De sterrennacht van Vincent van Gogh kijkt, heeft hij het idee dat hij de mens achter het schilderij kent. Het kostte hem tien jaar onderzoek, meer dan zesduizend pagina’s aan research en dagelijkse bijpraatsessies met coauteur Gregory White Smith. Het was het waard. ,,Nu beleef ik zijn schilderijen op een veel intensere manier.”
Terwijl de Amerikaanse topbiografen in de jaren tachtig bezig waren met hun standaardwerk over de Amerikaanse kunstenaar Jackson Pollock – het leverde het duo de prestigieuze Pulitzer Prize op – mijmerden ze over welke kunstenaar ook zo’n krachtsinspanning verdiende. ,,Van Gogh was de eerste die bij ons opkwam.” Naifeh is de eerste die erkent dat de keus voor de schilder uit het Brabantse Zundert een vreemde was. ,,We spreken immers geen woord Nederlands, terwijl een groot deel van ons onderzoek draait om het bestuderen van documenten.”
,,Over een tweederangs schilder kun je geen duizend pagina’s volschrijven, dus we zochten een groot kunstenaar met een gecompliceerd leven; een leven dat belangrijk was voor zijn werk. Alles wat Van Gogh schilderde – of het nu een vaas met bloemen was, een kamer of een korenveld – was op een bepaalde manier een zelfportret. En hoewel je een bibliotheek zou kunnen vullen met de boeken die over Van Gogh geschreven zijn, waren we verbaasd toen we ontdekten dat er nog geen complete biografie was.”
Naifeh en Smith namen in eerste instantie elf vertalers aan, een groep die zou groeien tot twintig. Geld was geen bezwaar. Sinds Naifeh en Smith elkaar tijdens hun rechtenstudie aan de universiteit van Harvard leerden kennen, gingen ze een partnerschap aan. Die leidde niet alleen tot het schrijven van bestsellers, maar ook tot een goedlopend bedrijf dat een ranglijst van beste advocaten in de Verenigde Staten publiceert.
Smith bestudeerde anderhalf jaar lang, tien uur per dag, de vertaalde briefwisselingen tussen Van Gogh en zijn familie. ,,Af en toe werd hij gek van het gezeur van Van Gogh die zijn broer Theo almaar vroeg om meer geld”, weet Naifeh.
Zijn coauteur had de publicatie van de biografie bijna niet meegemaakt. Eind jaren tachtig werd bij hem een hersentumor geconstateerd die recent weer de kop opstak. ,,Hij heeft net zijn tiende hersenoperatie achter de rug. Toen de Amerikaanse zender CBS opnames maakte in Frankrijk voor een uitzending over ons boek, lag hij bijna dood te gaan aan een hersenbloeding. Maar inmiddels gaat het beter.”
Om Smith te ontlasten staat Naifeh, ook kunsthistoricus, nu bijna fulltime de media te woord en spreekt hij in zinnen waar geen einde aan lijkt te komen. ,,Ik zat maandagnacht tot 2 uur in mijn huis hier in Aiken, South Carolina te bellen met journalisten in Australië. Daarvoor had ik al verslaggevers uit Finland, Zweden, Engeland en Frankrijk aan de lijn. Dat dit wereldwijd zoveel teweeg brengt, is veelzeggend. Ik durf de stelling aan dat Van Gogh een belangrijker cultureel icoon is dan William Shakespeare of Johann Sebastian Bach.”
Irritatie is er ook, over de uitvergroting van één aspect uit de biografie: hun visie op de dood van Van Gogh. Hij heeft volgens de Amerikanen geen zelfmoord gepleegd, maar is neergeschoten door tieners in het Franse Auvers. ,,Dát krijgt alle aandacht en met name in de Amerikaanse pers gaat onze zorgvuldig aangebrachte nuance verloren. Als het onze bedoeling was geweest om net als Dan Brown een soort De Da Vinci Code (een boek waarin een mysterie wordt ontrafeld met behulp van feiten en fictie, hk) te schrijven, hadden we er geen tien jaar van ons leven ingestoken. Omdat we dit wel een beetje hadden verwacht; hebben we zelfs overwogen om het niet op te schrijven. Maar de dood is zo’n belangrijk deel uit het leven van Van Gogh dat we het onmogelijk konden schrappen.”
Dat het Van Gogh Museum in Amsterdam hun conclusies niet omarmde, noemt Naifeh logisch. ,,Het Van Gogh Museum is een instituut, het is logisch dat zij voorzichtig zijn in hun uitspraken en het eerst nader willen bestuderen. Zowel Greg als ik zijn van huis uit advocaat, dus we hebben er met een juridische blik naar gekeken. Aan de hand van het bewijs zijn wij er van overtuigd dat het zo gegaan is. Maar zeker weten doen we het niet.”
Naifeh denkt dat deze lezing over de dood van Van Gogh de mythe rond de schilder niet verstoort. ,,Hij probeerde de twee jongens die hem waarschijnlijk per ongeluk – het was beslist geen moord – hebben neergeschoten, te beschermen door te doen alsof het een poging tot zelfmoord was. En hij verwelkomde de dood, want hij wilde zijn broer Theo niet langer tot last zijn. Wij vinden dat een nobele en ontroerende gedachte.”

‘VAN GOGH PLEEGDE GEEN ZELFMOORD’

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Vincent van Gogh pleegde op 27 juli 1890 geen zelfmoord. Hij werd per ongeluk of bewust neergeschoten door tieners in het Franse plaatsje Auvers. De verwonding werd de 37-jarige schilder dertig uur later fataal. Die conclusie trekt de biografie ‘Van Gogh: The Life’ die dinsdag uitkomt.
Het Amerikaanse actualiteitenprogramma CBS 60 Minutes kreeg zondagavond (lokale tijd) een exclusief voorproefje en stelde al dagen dat de uitzending de kunstgeschiedenis zou herschrijven. Steven Naifeh en Gregory White Smith deden tien jaar onderzoek naar Van Gogh. Het Van Gogh Museum in Amsterdam liet de biografen, geassisteerd door een klein leger aan vertalers, correspondentie tussen Van Gogh en zijn familie bestuderen.
Volgens het verhaal dat al 120 jaar wordt verkondigd als de waarheid, ging Van Gogh op 27 juli 1890 naar de korenvelden bij Auvers om te schilderen. Hij leende een pistool van lokale herbergeigenaar Gustave Ravoux om kraaien af te schieten. Getormenteerd door zijn geestesziekte en de kraaien, schoot hij zichzelf uiteindelijk in zijn borst. ‘Korenveld met kraaien’ zou zijn laatste werk zijn geweest.
Maar Naifeh en Smith schieten gaten in die lezing. Volgens hen werd dat werk al rond 10 juli geschilderd. Ze bestudeerden het politierapport en stellen dat de wond – niet in zijn borst, maar in zijn buik – niet overeenkomt met zelfmoord. De afstand tussen lichaam en pistool zou te groot zijn geweest om zelf toegebracht te zijn. Daarnaast is het volgens de schrijvers onwaarschijnlijk dat Ravoux hem een pistool gaf, aangezien iedereen wist dat Van Gogh in een inrichting heeft gezeten. Bovendien hield Van Gogh van vogels. Ook zetten Van Goghs biografen vraagtekens bij de lange route die de zwaargewonde Van Gogh heeft moeten afleggen om terug te komen in de herberg waar hij een kamer huurde.
Naifeh en Smith komen met een alternatieve lezing, die volgens hen beter overeenkomt met de feiten. Van Gogh zou in Auvers gepest zijn door twee tieners. Zij deden zout in zijn koffie in plaats van suiker en lieten hun vriendinnen met de Nederlandse schilder flirten om hem van zijn stuk te brengen. Het pistool van de herbergeigenaar zou op die 27 juli zijn uitgeleend aan één van de jongens, René Secretan. Die zou dat hebben toegegeven in een interview kort voor zijn dood in 1956, maar stelde dat Van Gogh het van hem had afgepakt. Naifeh en Smith menen echter dat Secretan en zijn vriend Van Gogh óf per ongeluk óf bewust hebben neergeschoten bij een schuur in Auvers. De route die Van Gogh daarna zou afgelegd om terug bij de herberg te komen, is aanmerkelijk korter dan de route van het korenveld naar de herberg.
Toen de politie aan Van Gogh vroeg of hij een poging tot zelfmoord had gedaan, zei Van Gogh volgens de biografen: ,,Ik geloof het wel.” Om daar aan toe te voegen: ,,Beschuldig niemand anders.” Naifeh en Smith zien daarin bewijs dat hij de werkelijke daders de hand boven het hoofd probeerde te houden. Ook concluderen zij uit de brieven die Van Gogh naar zijn familie stuurde, dat hij zelfmoord weliswaar overwoog, maar altijd afdeed als zondig en immoreel.
Harde bewijzen voor hun theorie bieden de schrijvers niet. Wel zouden er in 1890 geruchten de ronde hebben gedaan in Auvers dat Van Gogh was neergeschoten. Of de conclusie van Van Gogh: The Life ook gedeeld wordt door andere experts en het Van Gogh Museum is niet duidelijk. Zij werden door CBS niet om een reactie gevraagd.
60 Minutes ruimde zondagavond 40 minuten van de uur lange uitzending in voor het verhaal over Van Gogh, die grotendeels werd gevuld met de laatste periode in het leven van Van Gogh, kwistig gelardeerd met beelden van Auvers en Van Goghs beroemde schilderijen.

DE TEGELTJESWIJSHEDEN VAN PR-KONINGIN KELLY CUTRONE

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Ze is helemaal in het zwart gestoken (alleen de teenslippers die ze uit haar tas tovert zijn wit) en haar zwart geverfde haar hangt in slordige slierten rond haar make-uploze gezicht. De nagels van haar vingers zijn blauw gelakt. Er is geen enkel indicatie dat de vrouw die in het Mexicaanse eettentje biefstukreepjes met gesmolten kaas in tortilla’s vouwt haar geld verdient met mode. Toch is dat wat Kelly Cutrone doet – en succesvol ook.
Cutrone is de baas van People’s Revolution, een PR-bureau dat ervoor zorgt dat modelabels als Valentino, Bulgari, Longchamps en Vivienne Westwood miljoenen binnenharken met de verkoop van hun kleding. Haar bedrijf – en met name haar intimiderende persoonlijkheid -staat centraal in de realityserie Kell of Earth die nu ook in Nederland te zien is. Met tegeltjeswijsheden als ‘if you have to cry, go outside’ (als je moet huilen, ga naar buiten) en ‘normal gets you nowhere’ (als je normaal bent, bereik je niks) heeft Cutrone in de Verenigde Staten een enorme schare vooral jonge fans voor zich weten te winnen. Trouwe kijkers van MTV kennen Cutrone al van haar optredens bij realityshows The Hills en The City.
Ze snapt dat haar verschijning vragen oproept. ,,Ik heb vroeger alle ontwerpers ter wereld gedragen. Ik heb mijn haar rood, blond, blauw en in dreadlocks gehad. Ik heb mijn best gedaan sieraden te dragen – ik heb een grote verzameling – en geprobeerd meer kleding met kleur aan te trekken. Maar dan heb ik een turkooizen shirt aan en zeggen mijn vrienden ‘Kell, dit bén jij niet’. Ik blijf voorlopig dus in mijn zwarte fase.”
Het interview zou plaatsvinden in het pand van People’s Revolution in de hippe New Yorkse wijk Soho, op een steenworp afstand van veel van de labels die Cutrone vertegenwoordigt. Eén van de vele stagiaires (‘Ik werk hier al drie dagen!’) roept dat ‘Kelly’ zo komt. Even later komt Cutrone’s warrige assistent Brunson Stafford de ‘showroom’ binnen. Hij heeft zijn baas aan de lijn. Of de verslaggever het interview in het restaurant tegenover wil afnemen? Cutrone heeft honger. ,,Ik heb net twee uur gesport”, klinkt het even later verontschuldigend. ,,De afgelopen tijd ben ik wat aangekomen en ik probeer weer in vorm te komen.”
In een rap tempo neemt de zakenvrouw annex alleenstaande moeder een gemiddelde dag door. ,,Ik sta rond zeven uur op en ga dan wandelen met mijn honden ˆ ik heb twee husky’s. Onderweg koop ik een kop koffie en ben dan rond acht uur weer thuis om mijn dochter Ava van negen wakker te maken. Samen ontbijten we en dan gaat Ava naar school, al gaat ze nu in de zomer op kamp. De honden gaan naar ‘doggy day care’ en ik bel dan mijn cliënten in Europa en Azië. Om negen uur doe ik een half uur cardio en daarna ga ik naar kantoor en heb ik ‘meetings’. Ik ben in ieder geval twee avonden per week thuis bij Ava en ik ben zeker twee avonden per week weg voor mijn werk. De weekenden proberen we in ons landhuisje door te brengen.”
Je kunt veel van Cutrone zeggen, maar niet dat ze lui is. Ze bestiert een PR-firma met vestigingen in New York, Los Angeles en Parijs, produceert een aantal tv-programma’s, schrijft boeken en treedt sinds kort op als deskundige in de succesvolle talkshow van Dr. Phil. En dan is ze bezig haar tweede show aan de man te brengen. ,,Maar dat is nog geheim.”
Toch twijfelde Cutrone in 2009 geen moment toen de Amerikaanse tv-zender Bravo haar een eigen show aanbood. ,,Ik heb altijd al het gevoel gehad dat mijn leven verfilmd zou moeten worden”, lacht ze tussen twee happen en een slok van haar margarita door (het is half vier ’s middags). ,,Er zijn veel misvattingen over de modewereld. Veel meisjes en homo’s zien het als een droom, maar hebben geen idee wat het inhoudt. Ik hoop dat ze door Kell on Earth beseffen dat het niet allemaal draait om de kokosnootbikini van ontwerper X, maar worden aangemoedigd verder te dromen. Bovendien vind ik mijn bedrijf een interessante, dynamische setting.”
Kell on Earth heeft soms ook meer weg van een kantoorsoap. Over de stagiaires die de cadeautasjes voor modejournalisten totaal verkeerd inpakken, de medewerkster die alles verprutst en uiteindelijk zelf maar ontslag neemt en de assistent die na vakantie in Californië niet meer terugkeert. De medewerkers die overblijven, krijgen het flink voor de kiezen. Intrigerende televisie, vooral als je in je achterhoofd houdt dat op Cutrone en haar zakenpartners Emily en Robyn na, niemand van de ‘cast’ nog bij People’s Revolution werkt.
Haar nieuwe assistent Brunson moet ook nog flink worden ingewerkt. ,,Hij maakt te veel fouten. Boekte een verkeerde hotelkamer waardoor ik ineens 6000 dollar duurder uit was. Wilde een afspraak plannen op dinsdag 7 augustus, maar die dag bestáát helemaal niet.” Vanaf haar BlackBerry leest ze een e-mail voor die ze naar hem stuurde. De boodschap: als het ‘binnen twee tot vier weken’ niet beter gaat, kan hij zijn tassen pakken en teruggaan naar South Carolina.
Ze is ‘intens’, geeft Cutrone toe. ,,Maar het zijn geen impulsieve reacties. Ik kies ervoor om me zo op te stellen. Ik werk al zo lang in deze business dat ik precies weet hoe ik op een fout moet reageren zodat de betrokkene er het meest van leert. Soms is dat fel, compleet met schelden, soms wat milder.” Op deze woensdagmiddag in augustus is ze ontspannen. ,,Als je me over een maand, net voor de Fashion Week in New York zou spreken, zou dat heel anders zijn ja.” De drukte bij People’s Revolution bereikt twee keer per jaar (in september en februari) een hoogtepunt tijdens de prestigieuze Fashion Week, waar het bedrijf van Cutrone de organisatie van meerdere modeshows in handen heeft.
Cutrone heeft zelf nauwelijks last van haar drukke dagen. Ze vergelijkt zichzelf met de hindoeïstische godin met acht armen. ,,Je moet in het nu kunnen leven. Als ik bij Ava ben, ben ik bij Ava. Als ik modeshows produceer, ben ik daar voor de volle honderd procent mee bezig. En nu spreek ik met jou en ben ik daar helemaal op gericht.” Al neemt Cutrone in het gesprek wel twee keer haar BlackBerry op: één keer voor een cliënt uit Londen en een keer voor haar personal trainer. Als het eten op is, het margaritaglas leeg en het gesprek afgelopen, staat ze kreunend op. ,,Mijn benen doen zo’n pijn. Maar in januari 2012 wil ik weer in vorm zijn. Misschien ga ik dan zelfs ook weer daten.” Het kan nog net voor de Fashion Week van februari.

Kell on Earth wordt iedere donderdag om 22.55 uitgezonden op TLC.

PRAATSHOW-GODIN OPRAH WINFREY NEEMT AFSCHEID

O. Eén letter en iedereen in de VS weet wie het is: Oprah Winfrey. De talkshowgodin vindt het na 25 jaar welletjes: volgende week woensdag is haar allerlaatste aflevering te zien in de VS. ‘Tout Hollywood’ draafde op voor maar liefst twee – vooraf opgenomen – afscheidsuitzendingen: van Aretha Franklin, Beyoncé, Usher, Madonna en Tom Cruise tot Stevie Wonder. ,,Ze is belangrijker dan welke politicus of staatsman ook.”

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Als enige Nederlandse gast ooit kreeg Esmée Denters in november 2007 de zo kenmerkende dikke knuffel van Oprah Winfrey. ,,Ik voelde me daarna meteen op mijn gemak.” De zangsensatie, groot geworden door YouTube, zou zo weer op het vliegtuig naar Chicago stappen. Maar de kans om nog eens bij Winfrey op de bank te zitten is nihil, want na 25 jaar valt woensdag het doek voor de Oprah Winfrey Show. Het einde van een tijdperk. Denters (22) vindt het jammer dat de show stopt. ,,Ik weet nog dat ik mijn klasgenoten vroeger vertelde dat het mijn ultieme droom was om Oprah te ontmoeten. Dat is gelukt en pakt niemand mij meer af.”
Met een fuchsiapaars pakje, ‘big hair’ en nog grotere schoudervullingen presenteerde Winfrey in 1986 haar eerste Oprah Winfrey Show. Het onderwerp: hoe zorg ik ervoor dat ik met mijn droomman trouw. Zelf houdt ze het bij haar eeuwige vriendje-op-de-achtergrond Stedman Graham en is ze nooit met haar zelfverklaarde held Paul McCartney in het huwelijksbootje gestapt. Wel stapte Winfrey met haar debuut in de voetsporen van talkshowhosts als Phil Donahue, Sally Jessy Raphael en Geraldo Rivera. De aanpak van Winfrey verschilde wel met die van de traditionele praatprogramma’s van die tijd. Bij Winfrey waren (in het begin althans) geen ‘celebrities’ te zien, maar ‘gewone’ Amerikanen met ‘gewone’ problemen.
Al snel zorgde Winfrey voor hoge kijkcijfers. Andere zenders roken een kans; een talkshow is immers goedkoop te produceren, er hoeven geen tekstschrijvers en acteurs te worden betaald. Dus kwam de concurrentie: Jerry Springer, Jenny Jones en Ricki Lake. In de strijd om de kijker werd de toon steeds schreeuweriger. Shows met de meest bizarre thema’s als ‘zwanger van mijn zwager’, ‘ik heb mijn penis afgesneden’ en niet te vergeten: ‘ik heb een relatie met de 24-jarige ex-vriend van mijn twaalfjarige dochter’, zorgden voor sensationele televisie.

HYSTERIE
Winfrey kon niet anders dan meegaan in de hysterie van de sensatiebeluste collega’s, zegt de Amerikaanse hoogleraar media Janice Peck, die een boek schreef over de invloed van Winfrey op de Amerikaanse media. ,,Alles voor de kijkcijfers.” Zo maakte Oprah twee sensatiebeluste uitzendingen over Betty Broderick, de moeder van drie kinderen die in 1989 haar ex-man Dan en nieuwe vrouw Linda door het hoofd schoot, terwijl ze lagen te slapen. Broderick werd door de familie van haar man afgeschilderd als monster. ,,Maar toen een gast van de Jenny Jones Show na een uitzending de andere gast vermoordde, was het voor Oprah de maat vol”, weet Peck, verbonden aan de universiteit van Colorado. ,,Ze nam heel bewust afstand van de andere talkshows.”
Zo gaf ze Rhett Broderick, de jongste zoon van Betty, de kans om het scheve beeld dat Winfrey begin jaren negentig van zijn moeder schetste recht te zetten. Broderick, die elf jaar was toen zijn moeder zijn vader vermoordde, greep de uitnodiging met beide handen aan en niet alleen omdat hij op kosten van productiebedrijf Harpo een weekend naar Chicago kon. ,,Ik hoopte dat mijn verhaal vertellen bij Oprah zou helpen om mijn moeder vervroegd uit de cel te krijgen.” Tevergeefs. Broderick denkt dat zijn moeder nooit meer vrij zal komen. ,, Ik kon niet echt mijn verhaal doen, Oprah wilde me het verhaal laten vertellen zoals zij dat haar hoofd had.” Toch heeft Broderick geen spijt. ,,Het was een bijzondere ervaring. En Oprah was ontzettend warm en hartelijk.” Winfrey schaarde de uitzending met Broderick bij haar twintigjarig jubileum onder haar ‘meest memorabele’.

BOEKEN
Na haar koerswijziging begon Winfrey met Oprah’s Book Club, waarmee ze haar kijkers iedere maand uitdaagde een boek te lezen. Tegen de verwachting in werd het een groot succes. Uitgekozen – of, beter gezegd, uitverkoren – worden door Winfrey was een garantie voor de nummer één positie op de beststellerlijsten. Peck: ,,Oprah werd zo ‘voorvervechter van alfabetisering’ en ‘hoeder van het geschreven woord’.” Na de leesclub volgde het Angel Network, een liefdadigheidsnetwerk waarmee Winfrey mensen opriep om iets te betekenen voor de mensen in hun omgeving. En met iedere stap groeide haar imperium, kreeg ze meer naamsbekendheid – de letter ‘O’ was genoeg – en steeg ze boven haar voormalige concurrenten uit, stelt Peck. ,,Ik zie Julia Roberts niet zo snel te gast zijn bij Jerry Springer, maar bij Oprah schuiven alle beroemdheden maar wat graag aan. In het midden van de jaren negentig transformeerde ze van ‘zomaar een talkshowhost’ naar een icoon.”
Voor Kathryn Lofton, hoogleraar religiestudies en Amerikanistiek aan de prestigieuze universiteit Yale, heeft het woord icoon ook een echt religieuze betekenis. ,,Oprah kreeg in 1998 een openbaring”, stelt Lofton. Ze was toen verwikkeld in een rechtzaak met veehouders die zeiden dat de prijs van rundvlees was gekelderd nadat Winfrey negatieve opmerkingen maakte over vlees. ,,Ze realiseerde zich toen dat zij een bron moest worden voor ‘het goede’ in de wereld. Vanaf dat moment werd haar show ‘change your life TV’: hoe word ik een beter mens, echtgenoot, moeder, dochter. Sindsdien is ze belangrijker dan welke politicus of staatsman dan ook.”
Lofton schreef het recent gepubliceerde boek The Gospel of an Icon (het loflied van een icoon), waarin ze Oprah neerzet als een religieus figuur. Volgens Lofton zijn alle ingrediënten daarvoor aanwezig: ze heeft volgers (haar trouwe kijkers), een dagelijkse preek (haar show), een bijbel (O Magazine), discipelen in de gedaanten van psycholoog Dr. Phil McGraw, chef-kok Rachael Ray, binnenhuisarchitect Nate Berkus en dr. Mehmet Oz (ze hebben allen een eigen programma) en alles wat ze aanraakt verandert in goud.
De jaarlijkse aflevering waarin ze haar favoriete hebbedingen uitdeelt aan haar hysterische publiek, is daar een goed voorbeeld van. De mensen thuis die de weggevertjes mislopen, rennen direct naar de dichtstbijzijnde winkel om die kasjmieren Ralph Lauren kabeltrui, de Uggs-met-pailletten en een potje Hope in a Jar-wondercrème van Philosophy aan te schaffen. Er is zelfs een naam voor: ‘het Oprah-effect’.
En die producten zijn heus niet echt allemaal Oprah’s Favorite Things. Bedrijven ontwikkelen hele strategieën om Winfrey zo ver te krijgen om hun tv’s/croissants/laptops/in chocolade gedoopte cranberry’s/camera’s uit te roepen tot ‘favoriete ding’. Mediaprofessor Peck: ,,De kracht van Oprah is dat ze authentiek is – ze kan immers niet worden omgekocht – je weet als kijker dat ze het niet zou aanbevelen als ze het zelf niet geweldig zou vinden.”

ARMOEDE
Dat heeft alles te maken met Winfrey’s levensverhaal. Of liever: hoe Winfrey wil dat haar levensverhaal wordt verteld. Orpah Gail Winfrey werd in januari 1954 als dochter van een tienermoeder geboren op het arme platteland van Mississippi. Ze krijgt een bijbelse naam, maar omdat niemand in haar ongeletterde familie weet hoe die moet worden geschreven of uitgesproken wordt het al snel Oprah. Winfrey brengt haar jeugd in bittere armoede door bij haar oma, waar ze jurkjes draagt jute zakken alsen wordt misbruikt. Op haar veertiende raakt ze zwanger, maar haar zoon overlijdt kort na de geboorte. Dat verhaal is bekend. Maar dat ze later in haar leven met schoolbussen naar de beste ‘witte’ scholen werd gebracht is minder bekend. Net als de studiebeurs die ze kreeg voor haar studie communicatiewetenschappen. ,,Oprah wil dat mensen denken dat ze het ene moment in een auto woonde en het andere moment húp Oprah Winfrey was; helemaal op eigen kracht”, zegt Peck. ,,De waarheid is dat ze hulp heeft gehad van ‘het systeem’.”
Nu Winfrey stopt met haar show, die de afgelopen jaren al te maken kreeg met kelderende kijkcijfers en haar aandacht richt op haar eigen tv-station OWN (Oprah Winfrey Network) zou haar imperium wel eens als een kaartenhuis in kunnen storten, vreest Peck. ,,Alles staat met elkaar in verbinding: de show, het magazine, de website. Maar de show is het middelpunt; het cement dat alles bij elkaar houdt. Ik ben benieuwd wat er gebeurt nu die wegvalt.”
Esmée Denters, in Londen bezig aan haar tweede album, denkt niet dat het zo’n vaart zal lopen. Ze merkt de impact van de show bijna vier jaar later nog steeds. ,,Ik krijg nog altijd veel reacties. Vorige maand nog uit Spanje, bijvoorbeeld. Daar werd de aflevering waarin ik te gast was toen uitgezonden.”

DE AMERICAN DREAM VAN PIETER HENKET: VAN SCHOONMAKEN TOT LADY GAGA

Van de mavo naar de glitter en glamour van New York. Of: hoe een Brabantse American Dream werkelijkheid werd. ,,Mijn leven is één grote vakantie.”

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Anno 2011 kent iedereen Lady Gaga. Dat was in 2008 wel anders. Toen Pieter Henket gevraagd werd om de Amerikaanse zangeres te fotograferen was zijn reactie veelzeggend: ‘Who the hell is that?’. Maar die fotosessie zou zijn leven veranderen en niet alleen omdat het hem in één klap tienduizenden dollars opleverde. Lady Gaga koos zíjn foto voor de omslag van haar eerste cd The Fame. De afbeelding werd zo iconisch, dat het Metropolitan Museum of Art ‘m tentoonstelde. ,,Dat had ik nóóit verwacht.”
En zo kan het zijn dat Henket (31) nu in een comfortabel appartement in de hippe New Yorkse wijk Chelsea woont, samen met zijn verloofde/manager Roger en naaktkat Elliot. Dat was niet altijd zo, vertelt hij aan de eettafel. ,,Ons eerste appartement was een studio met zo’n typisch Amerikaans opklapbed. Boven het bed had ik een rol wit papier hangen. Als ik die over de muur trok en met elastiek de deur openhield voor de juiste lichtinval, had ik een studio.”
Toen Pieter nog Pietertje was, liep hij thuis in Esch (NB) al met een camera rond. Hij filmde familiefeestjes, maar niet altijd tot ieders tevredenheid. ,,Dan lette ik op de details: zoomde ik net in op die oom die een traantje wegpinkte, maar miste ik het jawoord.” Hij weet al snel wat hij wil: naar de filmacademie. ,,Maar met alleen een mavo-diploma lukt dat niet.” Zijn vader zag een advertentie van de New York Film Academy en wilde zijn creatieve zoon wel een jaar naar New York sturen.
Dertien jaar geleden pakte Henket als – naar eigen zeggen – naïef jongetje zijn koffer en vertrok. Eenmaal in New York raakt hij gefascineerd door de bekende regisseur Joel Schumacher, die op dat moment in de stad de film Flawless aan het opnemen is. ,,Ik stond er iedere dag, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Op het einde van de dag vroeg ik aan de crew waar ze de volgende dag gingen ‘shooten’. Pas na weken zag ik Schumacher zelf en ben ik op hem afgestapt. ‘Ik ben Pieter, kom uit Holland en mijn grootste droom is om in uw crew te werken’, zei ik. Schumacher reageerde met: ‘Eindelijk.’ Bleek dat ik hem al die tijd al was opgevallen. De regisseur, onder de indruk van zijn vasthoudendheid, zegt dat Henket ‘anytime’ voor hem mag werken. ,,Maar ik had de juiste papieren niet, dus eigenlijk mocht ik niks doen.”
Henket besluit in New York te blijven. Hij woont gratis in een jeugdherberg waar hij als tegenprestatie de kamers schoonmaakt. Later bedient hij voor 12 dollar per uur de vrachtlift voor een meubelmaker. ,,De foto’s van zijn meubels waren ontzettend lelijk. Ik zei tegen mijn baas dat ik het beter kon. De volgende dag stond ik op zolder, tussen de Mariabeelden, met keukenlampen als belichting foto’s te maken.”
Henket, een mooie jongen met blonde krullen, helblauwe ogen en een open gezicht, rolt dan zelf het modellenvak in. ,,Stond ik ineens in de Vogue met een Braziliaanse vlag om mijn nek. Ik vond het prima, want ik had al snel door dat ik van die fotografen veel kon leren.” Tussen de fotoshoots door keek Henket met de fotograaf mee: welke instellingen worden er gebruikt, wat is de sluitertijd.
Maar zijn leven als fotograaf gaat pas echt rollen als hij tijdens het stappen in een bar fotograaf Mitchell McCormack tegen komt, die voor toonaangevende Amerikaanse bladen als Harper’s Bazaar en Esquire werkt. Die geeft hem zijn eerste opdracht – zonder budget. ,,Modellenbureaus en visagisten hingen al op voordat ik had gezegd wie ik was. Niemand wilde met mij praten.” Ten einde raad trekt hij in Chinatown mooie Aziatische meisjes en jongens voor zijn camera. De opdracht slaagt. ,,Mitchell heeft me daarna als een soort Karate Kid onder zijn hoede genomen en mij het vak geleerd. Sindsdien is mijn leven één grote vakantie die nooit over gaat.”
Hoewel hij nu zijn brood verdient met fotograferen, laat de filmindustrie hem nog niet los. Veel van de sterren die hij voor zijn camera kreeg, zijn acteurs of regisseurs. En tijdens een fotosessie probeert hij zijn ‘modellen’ altijd te regisseren: hij bedenkt concepten, doet research naar de persoon die hij fotografeert en probeert zo altijd nét een stapje verder te gaan. ,,Ik wil alles onder controle houden, alles ensceneren, een droomwereld creëren.”
Nu neemt Henket zijn fascinatie voor film mee terug naar Nederland. In juni portretteert hij Gouden Kalf-winnaars als Carice van Houten, Rutger Hauer, Willeke van Ammelrooy en Paul Verhoeven. De band met zijn vaderland is Henket niet verloren. ,,Om de twee tot drie maanden ben ik ruim een week ‘thuis’ in Esch. Ik ben dol op mijn familie en geniet er enorm van om met mijn ouders te koken. Maar waar in Nederland een mentaliteit heerst van ‘doe maar gewoon, dan goed je al gek genoeg’, krijgt in New York iedereen de kans om iets van zichzelf te maken.”