CAIN WEERSPREEKT NIEUWE BESCHULDIGINGEN

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Herman Cain heeft diep in zijn geheugen gegraven en weet het zeker: hij heeft Sharon Bialek nooit gezien en haar naam doet ook geen belletje rinkelen. Bialek is één van de vier vrouwen die presidentskandidaat Cain van ongepast seksueel gedrag beschuldigt, maar Cain ontkent het in alle toonaarden. ,,Ik ben nooit ongepast geweest met iemand. Punt uit.”
Vlak voor zijn persconferentie, gisteren, trad er een tweede vrouw in de openbaarheid. Karen Kraushaar is nu woordvoerder bij het Amerikaanse ministerie van financiën, maar werkte in de jaren negentig bij de National Restaurant Association, waar Cain de baas was. In de New York Times zei ze te overwegen samen met de andere drie vrouwen haar verhaal te doen. ,,Zodat het bewijs in z’n geheel beschouwd kan worden.”
Maandag vertelde Sharon Bialek tijdens een persconferentie met onvaste stem dat Cain onder haar plooirok had gegrepen en haar hoofd richting zijn kruis had gebracht. Cain sloeg terug met zijn eigen, bizarre persconferentie, waarin hij zich liet introduceren door zijn advocaat, zoals Bialek dat ook deed. Advocaat Lin Wood stelde dat Cain vals beschuldigd werd en dat hij ‘een goede en fatsoenlijke man’ is. Vervolgens nam Republikein Cain zelf het woord om te zeggen dat hij nu niet en nooit niet uit de presidentiële race zal stappen. ,,Sommige mensen willen niet dat Herman Cain president wordt”, sprak Cain over zichzelf in de derde persoon enkelvoud. Hij ziet het als één groot complot om hem, als zakenman, buiten het Witte Huis te houden.
Op de vraag of hij bereid zou zijn tot een leugendetectortest, antwoordde Cain: ,,Ja, absoluut.” Om te vervolgen met: ,,Als ik er een goede reden voor zou hebben.” Het is niet duidelijk of hij daarvoor zou slagen, aangezien een radiopresentatrice gisteren stelde dat ze Cain en Bialek een maand geleden nog op een bijeenkomst van de conservatieve Tea Party-beweging heeft gezien; ze zouden er kort met elkaar hebben gesproken.
De geschiedenis leert dat seksschandalen Amerikaanse politici niet de kop hoeven te kosten. Bill Clinton werd in 1992 president ondanks Gennifer Flowers die riep dat ze een affaire met hem had. Arnold Schwarzenegger werd in 2003 een week voor de gouverneursverkiezingen in Californië door 15 vrouwen beschuldigd van ongepast gedrag, maar werd toch gekozen. Kan Cain ondanks het schandaal kans maken op de Republikeinse nominatie?
Cain kon afgelopen weekend even opgelucht ademhalen, omdat zijn drie beschuldigers anoniem wilden blijven. Als tv-zenders niemand hebben om te interviewen, bloeden aantijgingen als deze snel dood. Nu Bialek in de schijnwerpers is getreden en Kraushaar mogelijk volgt, kunnen de Amerikaanse media de beschuldigingen tegen de Republikeinse presidentskandidaat een gezicht geven.
Als die beschuldigen ondanks Cains stellige ontkenning waar zijn, kan het zijn campagne opblazen. Het verschil met Clinton en Schwarzenegger is groot. Clinton bleek later inderdaad een relatie met Flowers te hebben gehad – met wederzijdse toestemming. Schwarzenegger bood zijn excuses aan voor zijn ongepaste gedrag. Als de lezing van Bialek klopt, heeft Cain zich schuldig gemaakt aan aanranding. Het is de vraag of zijn potentiële kiezers hem daarmee weg laten komen. Een peiling van Reuters liet gisteren al zien dat 40 procent van de Republikeinen na de persconferentie van Bialek een minder positief beeld heeft van Cain.

INGEWIKKELD GEPUZZEL MET BOTTEN OP HAWAII

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
HONOLULU (GPD) – Ooit stuurde een legerkapelaan een brief naar een vrouw in Amerika. Haar man was in Korea omgekomen, schreef hij, gecondoleerd. Maar het lichaam van de soldaat kwam nooit in de Verenigde Staten aan. Sterker nog: het stoffelijk overschot is tot de dag van vandaag niet gevonden. De ontredderde weduwe bleef met een gebroken hart en veel vragen achter.
Op Hawaii, op de militaire basis Pearl Harbor/Hickam, werkt een speciaal team van de Amerikaanse krijgsmacht om nabestaanden als deze weduwe eindelijk antwoorden te geven. JPAC is belast met de identificatie van nog altijd bijna 84 duizend vermiste Amerikaanse soldaten.
Achter glas, in een lab in één van de prefab-gebouwen waaruit JPAC nu bestaat, pakt een vrouw in een witte doktersjas een bruinig botje en bestudeert het terwijl ze het almaar ronddraait achter een vergrootglas. Op de rechthoekige tafel ligt een bijna compleet menselijk skelet. Op de andere tafels liggen óók botten; soms zijn het er maar een paar.
Het lijkt een onderzoekslaboratorium waarin misdaden worden opgelost. Maar hier weten ze hoe de mensen om het leven zijn gekomen. Ze weten alleen niet wie het zijn. Zeker is alleen dat het Amerikaanse militairen zijn, die om het leven kwamen in Korea, Vietnam en de Tweede Wereldoorlog. 
In het lab liggen de stoffelijke resten van 250 mensen. Een tiental ligt uitgestald op de tafels en wordt door forensisch antropologen onderzocht. Anderen wachten in een bruine doos op identificatie, een proces dat soms jaren kan duren.
Miranda Jans is één van de teamleden die de ingewikkelde puzzel op moet lossen. De medisch bioloog werkt een jaar op Hawaii en spreekt met Limburgse tongval over haar werk, histologie. Door dunne plakjes bot te onderzoeken, komt ze veel te weten over wat er na de dood met een militair is gebeurd. ,,Maar ik kijk ook of bot menselijk is of van een dier. Of helemaal geen bot is.” 
De opgravingsteams die JPAC op basis van onderzoek van hun historici naar alle uithoeken van de wereld stuurt – Korea, Laos, Cambodja, Vietnam, maar ook naar Europa – brengen veel terug naar het lab op Hawaii. Verslagen van interviews met dorpsgenoten en eventuele ooggetuigen, maar ook dozen vol materiaal. Jans’ collega, forensisch antropoloog Paul Emanovsky, pakt als voorbeeld een ivoorkleurig rond stukje. Zowel Emanovsky als Jans zagen het aanvankelijk aan voor een stuk van een menselijke knieschijf. ,,Maar het bleek een stuk verbrand plastic”, lacht Emanovsky.
Vorige week droeg de Nederlandse bergingsdienst van Defensie de menselijke resten van twee Amerikaanse militairen over aan de forensisch antropologen van JPAC. Zij werden gevonden in een veld bij Groesbeek. Die liggen nu in dozen te wachten op nadere identificatie. Want adjudant Geert Jonker, het hoofd van de Nederlands bergingsdienst, kan op basis van zijn eigen onderzoek wel ‘een idee’ hebben wie de Amerikaanse militairen zijn, voor een positieve identificatie wordt 100 procent zekerheid vereist.
En dat proces gaat traag, legt forensisch antropoloog Emanovsky uit, die sinds de populaire serie Bones niet meer hoeft uit te leggen wat zijn werk inhoudt. Zelfs als er een naamplaatje, dog tags, bij de botten wordt gevonden. ,,We willen 100 procent zeker zijn.” Daarom wordt er eerst een bijzonder soort dna gewonnen uit de botten, dna dat gelinkt kan worden aan familieleden aan de kant van de moeder van de soldaat. ,,Het duurt maanden en maanden voordat die resultaten terug zijn. Ik bekijk de schedel om te zien of het om een man gaat – in die tijd waren er alleen mannelijke militairen – bestudeer de rugwervels om te zien hoe lang de militair was. En door de dikte van het kraakbeen kan ik een inschatting maken van de leeftijd.”
Forensisch tandartsen vergelijken vervolgens de gebitsgegevens, foto’s van militairen worden vergeleken met die van de schedel en soms wordt er ook gekeken naar de sleutelbeenderen. In die tijd werd er immers van alle soldaten als tuberculosecontrole een  röntgenfoto gemaakt. Emanovsky: ,,We hebben ontdekt dat sleutelbeenderen ook bij iedereen uniek zijn.”
Pas als alle puzzelstukjes op hun plaats liggen, durven de historici van JPAC een positieve identificatie te maken. Dat gebeurde tot nu toe 1713 keer, ongeveer 100 keer per jaar. Het Amerikaanse congres heeft recent besloten dat JPAC dat aantal moet verdubbelen. Er wordt momenteel een nieuw laboratoriumcomplex gebouwd om dat mogelijk te maken.
Na een identificatie stelt een andere dienst van defensie de naaste familieleden van de militair op de hoogte. De botten worden aan hen overgedragen voor een herbegrafenis. ,,Dat moment waarop we zeker weten wie het is, is fantastisch”, weet historicus Nicole Rhoton. ,,Dat je een familie na al die jaren eindelijk rust kunt geven, maakt dit werk zo bevredigend.”

De Amerikaanse vermisten per oorlog
Koude Oorlog: 25
Vietnam: 1700
Korea: 8000
Tweede Wereldoorlog: 74.000

OVER JPAC
JPAC (Joint POW/MIA Accounting Command) werd in 2003 samengesteld uit al bestaande diensten van de Amerikaanse defensie en moet de gemaakte belofte nakomen om alle uitgezonden Amerikaanse militairen thuis te laten komen. Als locatie werd Hawaii gekozen, een centraal gelegen locatie voor opgravingsmissies in Zuidoost Azië. Er werken tussen de 400 en 450 mensen, voor de helft defensiepersoneel, afkomstig uit alle krijgsmachtonderdelen, en voor de helft burgerpersoneel. Achttien teams reizen continu de wereld rond om verschillende locaties resten van Amerikaanse soldaten te zoeken. JPAC heeft een jaarlijks budget van ongeveer 70 miljoen dollar (51 miljoen euro).

DE REPUBLIKEINSE STOELENDANS

De Amerikaanse presidentsverkiezingen worden zondag over een jaar gehouden, maar de campagne om uit te maken wie de Republikeinse uitdager van Barack Obama wordt, is al maanden in volle gang.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Om maar meteen met de deur in huis te vallen: zo spannend als tijdens de voorverkiezingen van 2008 wordt het nooit meer. Toen namen bij de Democraten giganten Barack Obama en Hillary Clinton het tegen elkaar op en die waren aan elkaar gewaagd. Bij de Republikeinen zal het volgend jaar niet tot een dergelijke strijd komen. Met nog een jaar te gaan tot de verkiezingen, ontbreken de titanen.
De verkiezingen kunnen dan wel pas over een jaar worden gehouden, de Republikeinse kandidaten gingen al negen keer met elkaar in debat – de eerste was al in mei – en Henry Brady, hoofd van de faculteit openbaar bestuur aan de prestigieuze Berkeley universiteit in Noord-Californië, bestudeerde ze allemaal. Het leerde hem veel over de kandidaten en de interesse die zij bij de media en kiezers opwekken.
Zo zag hij dat er telkens weer een nieuw snoepje van de week was. Politicoloog Brady noemt dat ‘een merkwaardige stoelendans’. ,,Ik ben verbaasd over de snelheid waarmee zo vroeg in de race de aandacht al verlegd wordt van de ene naar de andere kandidaat.”
Maar de laatste weken heet het ‘snoepje’ Herman Cain. De zwarte kandidaat heeft niet meer bestuurlijke ervaring dan het leiden van een pizzabedrijf, maar dat lijkt nu juist hetgene te zijn dat veel Republikeinen aanspreekt. Hij kwam met zijn 9-9-9-plan, 9 procent inkomensbelasting, omzetbelasting en btw.
Het werd geridiculiseerd, maar in de peilingen deed Cain het steeds beter. In Iowa, de staat waarin de kandidaten op 3 januari als eerste de krachten meten, gaat hij zelfs aan kop. Cain is anders, fris, geen standaard politicus. Maar met in de belangstelling staan heeft hij geen ervaring.
Dat werd afgelopen week pijnlijk duidelijk, toen politiek blad Politico openbaarde dat Cain eind jaren negentig als baas van de Amerikaanse restaurantbond twee vrouwen seksueel zou hebben geïntimideerd. Eén van hen zou volgens de New York Times zelfs een jaarsalaris als schikking hebben meegekregen.
Terwijl komieken grappen dat Cain nu pas echt geschikt is voor het presidentschap, ging de kandidaat zelf in het defensief. Nadat de expliciete ontkenning door gevonden bewijzen onhoudbaar werd, volgden uitvluchten en smoesjes. En dat zou de stijging in de peilingen wel eens tot een abrupt einde kunnen brengen.
Voor Cain was het Rick Perry die tot snoepje van de week werd uitgeroepen. De gouverneur van Texas doet het ook goed bij de conservatieve Tea Party. Verslaggevers rukten massaal uit naar Texas om op zoek te gaan naar Perry’s ‘roots’. Het gouverneurschap van Texas had met George W. Bush immers al eerder een president voortgebracht. Bovendien doet Perry het goed in Texas en kan hij met zijn verdiensten trots de boer op. En als een regisseur iemand mocht casten voor de rol van president, koos hij Perry. Hij komt immers sterk en machtig over.
Maar bij de debatten bleef er niks over van zijn presidentieel statuur. Hij leek in de leer te zijn geweest bij Job Cohen: hij hakkelde en kwam niet uit zijn woorden. Perry kreeg zoveel kritiek, dat hij twijfelt of hij nog aan debatten mee moet doen. Zijn campagneteam probeerde de schade te beperken door te zeggen dat Perry ‘geen prater is, maar een doener’.
Afgelopen week sprak Perry in New Hampshire. Politicoloog Brady, die aanvankelijk hoge verwachtingen had van Perry, keek naar de televisie en dacht: ,,Jeetje, het gaat helemaal mis.” Perry leek dronken. ,,Het was meer een komische act dan een praatje van een serieuze presidentskandidaat.”
Het bewees voor Brady eens te meer dat er maar één man is die kans maakt op de Republikeinse nominatie: Mitt Romney. De oud-gouverneur van Massachusetts deed al eerder een gooi naar het presidentschap, maar dat mislukte. Nu ziet het er voor hem gunstiger uit. ,,Dat komt eigenlijk alleen omdat er geen betere kandidaat is”, zegt Brady.
Terwijl Amerikanen juist zo houden van een strijd tussen drie personen: de favoriet, de uitdager en een ‘vreemde eend in de bijt’. Volgens Brady zal Romney straks de favoriet zijn, maar zijn de andere plekken nog te vergeven. Hij ziet Cain wel in de rol van uitdager mits het huidige schandaal hem niet de kop kost. Perry of Michele Bachmann, een andere Tea Party-kandidaat en de enige vrouw, zouden dan stuivertje wisselen om de plek als ‘vreemde eend in de bijt’.
Het is een publiek geheim dat de Grand Old Party (GOP) niet heel blij is met Romney en tot een paar weken geleden nog actief andere, betere kandidaten probeerde te ronselen zoals gouverneurs Chris Christie (New Jersey) en Mitch Daniels (Indiana). Zij bedankten voor de eer.
Hoewel Romney niet wordt omarmd door de Republikeinse partij is hij volgen Brady wel heel verkiesbaar. Hij is namelijk de enige kandidaat die ook de onafhankelijke kiezer, die zich niet heeft geregistreerd als Republikein of Democraat, aanspreekt. ,,En die onafhankelijke kiezers zijn nodig om tot president gekozen te worden.” Het enige wat Romney moet doen is geen fouten maken. ,,Als hij zichzelf niet in de voet schiet, dan is het een gelopen race.”

DE KANDIDATEN
– Mitt Romney (64).
Is oud-gouverneur van Massachussets.
Bijzonderheden: Kreeg veel kritiek op het systeem voor universele gezondheidszorg dat hij in zijn staat ontwikkelde dat erg lijkt op de door de Republikeinen verguisde hervormingsplannen van Obama.
Plus: Heeft de beste papieren omdat hij de onafhankelijke kiezers aanspreekt
Min: Is niet bijzonder geliefd binnen zijn partij.

– Rick Perry (61).
Is gouverneur van Texas.
Bijzonderheden: Zat in het Texaanse parlement als Democraat, werkte voor de campagne van Al Gore, maar stapte in 1989 over naar de Republikeinen.
Plus: Heeft als gouverneur een goede bestuurlijke basis voor het presidentschap.
Min: Komt niet uit de verf in de debatten.

– Herman Cain (65).
Was oud-directeur van Godfather’s Pizza.
Bijzonderheden: Kwam meermaals onder vuur te liggen. Meende eerst dat abortus een persoonlijke keus is die moet worden overgelaten aan vrouwen, maar na kritiek zei hij mordicus tegen abortus te zijn.
Plus: Spreekt klare taal, is het Republikeinse antwoord op Obama.
Min: Heeft geen enkele politieke ervaring.

– Michele Bachmann (55).
Is congreslid uit Minnesota en juriste.
Bijzonderheden: Zegt keer op keer 28 kinderen (vijf biologische, 23 pleegkinderen) te hebben.
Plus: Spreekt de religieus conservatieven aan.
Min: Gematigde Republikeinen moeten niks van haar hebben.

– Jon Hunstman (51).
Was Obama’s ambassadeur in China en gouverneur van Utah.
Bijzonderheden: is mormoon, verre familie van Mitt Romney, reist altijd economy class en draagt zijn eigen tassen.
Plus: Spreekt als gematigde kandidaat ook het politieke midden aan.
Min: Kampt met het pro-Obama-imago en is vrij onzichtbaar.

– Rick Santorum (53).
Is senator namens de staat Pennsylvania en jurist.
Bijzonderheden: Heeft een ‘google-probleem’: tik zijn achternaam in en zie hoe die ook in verband wordt gebracht met anale seks.
Plus: Zijn politieke ideeën spreken conservatieven aan.
Min: is saai.

– Ron Paul (76).
Is afgevaardigde uit Texas en arts.
Bijzonderheden: Deze nestor deed twee keer eerder een gooi naar het presidentschap.
Plus: Zegt wat hij wil.
Min: Zegt wat hij wil.

– Newt Gingrich (68).
Is oud-voorzitter van het Huis van Afgevaardigden en historicus.
Bijzonderheden: Kreeg als enige voorzitter van het Huis van Afgevaardigden een berisping voor een schenden van de eigen regels.
Plus: Hielp de Republikeinen in 1994 aan een enorme overwinning bij de congresverkiezingen door het door hem geschreven Contract with America.
Min: Zegt katholieke conservatief te zijn, maar is ondertussen al bezig aan zijn derde (en erg jonge) vrouw; is al sinds 1999 uit de actieve politiek.

DE WEG NAAR 6 NOVEMBER 2012
Zeker is dat president Barack Obama namens de Democraten kandidaat zal zijn voor de presidentsverkiezingen. De Republikeinen moeten dat de komende maanden nog uitmaken. Dat gebeurt tijdens voorverkiezingen (primary) en partijbijeenkomsten (caucus). Over ‘primary season’ was veel gedoe want staat na staat schoof de voorverkiezing naar voren waardoor even gevreesd werd dat het seizoen al in december zou beginnen. Dat gevaar is afgewend (niemand wil tijdens de feestdagen campagnevoeren); het zwaartepunt van de strijd ligt nu in januari en februari. Tijdens de voorverkiezingen proberen kandidaten zoveel mogelijk afgevaardigden (delegates) bij elkaar te sprokkelen. Die mogen op de Republikeinse Nationale Conventie stemmen, maar zij doen dat aan de hand van het stemresultaat in hun staat. Stel dat Herman Cain wint in Iowa, dan moeten alle afgevaardigden uit Iowa tijdens de conventie op Cain stemmen. De eerste vier tot acht weken zijn cruciaal, omdat dan duidelijk wordt welke kandidaten écht kans maken op de Republikeinse nominatie. In of na de eerste twee maanden van 2012 zullen kansloze kandidaten afhaken. Vooral 3 maart is belangrijk: dan is het ‘Super Tuesday’, de dag waarop meerdere staten hun voorverkiezingen houden. Dit jaar is deze dinsdag niet zo ‘super’, want er gaan maar negen staten naar de stembus. In 2008 waren dat er nog 24.

* 3 januari 2012: De eerste voorverkiezing in Iowa. Die staat kiest de kandidaat tijdens een partijbijeenkomst (de zogeheten caucus),
* 10 januari 2012: New Hampshire gaat naar de stembus,
* 21 januari 2012: Voorverkiezingen in South Carolina,
* 28 januari 2012: Florida houdt de primary,
* 4 februari 2012: Caucus in Nevada,
* 6 maart 2012: tijdens ‘Super Tuesday’ houden negen staten hun voorverkiezingen,
* 27-30 augustus 2012: De Republikeinse Nationale Conventie wordt gehouden in Tampa, Florida. Hier wordt de kandidaat officieel vooruitgeschoven als de kandidaat voor de Republikeinen,
* 3-6 september 2012: De Democratische Nationale Conventie wordt gehouden in Charlotte, North Carolina. De partij zal daar formeel de kandidatuur van Obama bekrachtigen,
* 6 november 2012: Voor de 56ste keer kiezen Amerikanen hun president.