EEN AKKOORD WAARBIJ IEDEREEN WINT EN VERLIEST

Posted on by
Beantwoorden

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – In de politieke arena die Washington heet, rent niemand een ererondje. Maar aan de linkerzijde van het stadion klopt de Democratische president Barack Obama zich stiekempjes op de borst, dat dankzij zijn leiderschap een nieuwe discussie over het schuldenplafond is uitgesteld tot na de presidentsverkiezingen van 2012. Aan de rechterkant geeft de Republikeinse leider John Boehner zichzelf een snel schouderklopje, omdat hij belastingverhoging wist te torpederen.
De Amerikaanse hoofdstad slaakte zondagavond (lokale tijd) een diepe zucht van verlichting, een zucht die gevoeld en overgenomen werd door heel het land en financiële markten wereldwijd. Want na weken steggelen was er dan eindelijk een akkoord over de verhoging van het schuldenplafond.
Toegegeven, de deal moet nog door het Congres worden aangenomen. Linkse Democraten morren over het ontbreken van belastingverhogingen en stellen dat de deal vooral de armste Amerikanen raakt. Rechtse Republikeinen van de Tea Party menen dat er te weinig wordt bezuinigd. Toch is er politieke winst te verdelen. De vaak als ‘te links’ omschreven Obama pakt punten in het o zo belangrijke politieke midden. Tijdens zijn talrijke toespraken over de schuldencrisis haalde hij niet voor niets Republikeinse helden als Ronald Reagan en Dwight Eisenhower aan. Boehner is in zijn eigen partij een man van zijn woord. Dankzij zijn onverzettelijke opstelling wisten de Republikeinen een belastingverhoging te voorkomen.
Bijna iedereen was het erover eens dat het bedrag, dat de VS volgens de grondwet maximaal mag lenen, moest worden verhoogd. Het machtigste land van de wereld mocht niet bankroet gaan. Dan zou de VS in plaats van in ‘slechts’ een recessie wel eens in een economische depressie terecht kunnen komen. En dat terwijl het land juist uit het dal probeert te klimmen.
In mei werd nog gedacht dat de verhoging van het schuldenplafond een hamerstuk zou zijn, zoals dat in het verleden tientallen keren was gebeurd. Maar deze keer vond het schuldenplafond een politiek diep verdeeld Amerika op zijn weg. Zowel de Democraten als de Republikeinen hadden de afgelopen weken hun hakken zo diep in het zand gezet dat een gedroomd gezamenlijk akkoord al snel onhaalbaar bleek. De Republikeinen verklaarden iedere vorm van belastingverhoging onacceptabel, de Democraten bestempelden sociale zekerheid als heilig huisje. Beide partijen zagen hun eigen plannen stranden in het Congres.
Zoals dat altijd gaat met compromissen, moest er water bij de wijn worden gedaan. Nog dit jaar wordt 1,2 miljard dollar (830 miljoen euro) bezuinigd, de komende tien jaar moet nog eens voor 900 miljard dollar (624 miljard euro) worden gesneden. De belastingen worden niet verhoogd. Maar dit pijnpunt voor de Democraten wordt draaglijker, omdat de sociale zekerheid grotendeels buiten schot blijft. En er is nog een slimmigheidje ingebouwd door de Democraten. Als een commissie van beide partijen het in november niet eens wordt over hoe de 900 miljard dollar moet worden ingevuld, dan komt de helft van de bezuiniging uit de begroting van het Pentagon, het miljardenverslindende ministerie van Defensie. Dat zullen de Republikeinen koste wat kost willen voorkomen, zo redeneren de Democraten.
De stemming over het akkoord, naar verwachting maandagavond lokale tijd, zal met name in het Huis van Afgevaardigden niet gemakkelijk worden. Maar er is vast geen Amerikaanse afgevaardigde of senator die aansprakelijk gehouden wil worden voor het eerste faillissement van de VS ooit. Want met iedere dag dat een deal op zich liet wachten, nam de onrust in de financiële wereld toe. Bij de kredietbeoordelaars als Standard and Poor’s en Moody’s, maar ook bij beleggers. Het is te hopen dat de reputatieschade, die de VS daarbij opliep, geen weerslag heeft op de Amerikaanse economie.

EEN BRABANTSE MOLEN IN WISCONSIN

Posted on by
Beantwoorden

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
LITTLE CHUTE (GPD) – Aan de hoofdstraat, pal naast het dorpshuis, is een platte aanhanger geparkeerd in een weiland. Omringd door plastic tulpen staat een kleine witte molen van bordkarton met blauwe wieken. Het tafereel ziet er wat treurig uit. Maar over een jaar is dat anders: dan staat hier een ruim 30 meter hoge windmolen naar Brabants model uit 1850.
Maar dit is geen plaats in Nederland. Welkom in Little Chute, een dorp met 10.000 inwoners in Wisconsin, waar de hoofdstraat Main Street heet. Little Chute is gesticht door een Nederlandse priester. Nog altijd is 95 procent van de inwoners van Nederlandse komaf. De supermarkt verkoopt ‘Dutch apple pie’, schoenen kun je kopen bij Van der Loop, de advocaat heet Van Lieshout, auto’s worden gerepareerd bij Van Zeeland en uitvaarten verzorgd door Verkuilen. En de begraafplaats ligt vol met Geurtsen, Jansens, Van Handels en Verstegen. Toch spreekt bijna niemand Nederlands.
Robin Dekker, blond en blauwe ogen met dank aan zijn Friese afstamming, is een uitzondering. De directeur van de Little Chute Dutch Windmill studeerde aan de University of Wisconsin Madison Nederlands. Grammaticaal correct maar met een dik Amerikaans accent vertelt ze dat ze 2,2 miljoen dollar (1,5 miljoen euro) ophaalde voor de bouw van de molen. Ze komt nog 600.000 dollar tekort; sinds de economische crisis zijn de donaties opgedroogd.
Dekker wist een Amerikaanse beroemdheid te strikken als erevoorzitter van haar vereniging: Greta Van Susteren, tv-fenomeen van Fox News. Haar familie komt uit Little Chute. ,,Maar we hebben al jaren niks van haar gehoord”, bekent Dekker bij de St. John Nepomucene kerk.
De kerk is gesticht door pastoor Theo van den Broek – op z’n Amerikaans, Theodore Vandenbroek. Hij vertrok in 1832 als missionaris naar ‘de Nieuwe Wereld’. Twee jaar later werd hem gevraagd vanuit Ohio naar Wisconsin te gaan, waar hij in Little Chute de indianen ˆ Winnebago’s, Menominees, Sauk, Fox, en Ho-Chunk – leerde lezen, schrijven en probeerde te bekeren tot het katholicisme. Ruim 800 indianen werden door Van den Broek gedoopt.
In 1847 keerde Van den Broek terug naar Nederland om mede via ingezonden stukken in katholiek nieuwsblad De Tijd Nederlanders te rekruteren om naar Little Chute te komen. De Amsterdamse pastoor met wortels in het Brabantse Uden was overtuigend. Aangemoedigd door economisch moeilijke tijden in Nederland arriveerden een jaar later drie houten zeilboten met immigranten uit de Brabantse plaatsen Uden, Boekel, Zeeland, Gemert, Mill en Oploo. Van den Broek overleed in 1851, 68 jaar oud. Maar de door hem opgebouwde Nederlandse nederzetting bleef floreren.
Bij de volkstelling van 2006 gaven meer dan acht miljoen Amerikanen aan van Nederlandse komaf te zijn. Door Nederlanders gestichte dorpen en steden zijn op veel plaatsen te vinden. Holland (Michigan), Pella (Iowa), Fulton (Illinois), Orange City (Iowa) en Grand Rapids (Michigan) vieren ieder jaar ‘Dutch Day’ – compleet met klederdracht – of een Tulpen Festival om hun erfgoed te eren. Alle ‘Nederlandse’ plaatsen hebben één ding gemeen: ze zijn gereformeerd. De immigranten hadden zich afgescheiden van de Hervormde kerk om de vervelende behandeling te ontvluchten.
Little Chute is het enige homogeen katholieke ‘Nederlandse’ plaatsje in de VS. Het houdt elk najaar kermis en een schuttersfeest. Daarom koos de vereniging voor de bevordering van Nederlands-Amerikaanse studies (AADAS) Little Chute uit als locatie voor de tweejaarlijkse conferentie over het Nederlandse erfgoed in de VS.
Hans Krabbendam van het Roosevelt Study Center in Middelburg en Robert Swieringa van het Van Raalte Instituut in Holland (Michigan) leggen uit dat de groep Nederlandse protestanten en katholieken die de transatlantische verhuizing waagde weliswaar ongeveer even groot was (rond de 10.000), maar dat hun geloof ervoor zorgde dat ze strikt gescheiden bleven.
Eenmaal in de VS waaierden de katholieken uit. Behalve medio negentiende eeuw. De oogsten in Nederland mislukten en priesters raadden emigratie af. Omdat Van den Broek actief Nederlanders ronselde, lukte het hem wel hen te verleiden naar Little Chute te komen. Hij waarschuwde de katholieken wel. Ze moesten bij elkaar blijven. Die boodschap is blijven hangen: tientallen jaren lang trouwde slechts tien procent buiten de Nederlandse gemeenschap.
De toehoorders van Krabbendam en Swieringa zijn pensionado’s, tussen 65 en 85 jaar oud. De dames zien de conferentie als een uitgelezen kans om hun Hollandse sieraden boven te halen. Een ketting met een windmolen-hangertje, oorbellen van Delfts blauw en een bedelarmbandje met zilveren miniatuurklompjes. Barbara Mask-Van der Bleek (69) vulde haar armband met bedels die ze tijdens haar bezoekjes aan Nederland verzamelde. Ze is trots op haar Nederlandse komaf, spaart Sinterklazen en typeert haar woonplaats Fulton (Illinois) als ‘een Nederlandse gemeenschap’.
Terwijl Nederlanders vaak geen benul hebben wat de vader van hun grootvader deed, weten Amerikaanse Nederlanders dat wel. Stamboomonderzoek is dankzij het boek Roots (1976) waarin Alex Haley op zoek ging naar zijn Afrikaanse afkomst, hip. Alle conferentiegangers zijn minstens vijf keer, maar meestal vaker, in Nederland op familiebezoek geweest. Barbara Mask heeft een verklaring: ,,De VS is een jong land: iedereen komt ergens vandaan. Ik ben weliswaar geen Nederlandse, maar ik vóél me wel Hollands.”
De Nederlandse immigranten uit de jaren vijftig werden vaak ontdaan van hun Hollandse identiteit. De wieg van Marten Rustenburg stond in het Gelderse Dieren, nu woont hij in Grand Rapids (Michigan). Hij weet nog hoe de onderwijzeres de namen van hem en zijn broer en zus op hun eerste schooldag veranderde. ,,Marten werd Martin, Jan werd John en Pauline werd Paula.”
Piet Arts (81) is nooit Pete geworden. Arts is één van de ‘Nederlanders’ die in Little Chute woont. In tegenstelling tot zijn dorpsgenoten die in de negentiende eeuw de oversteek waagden, emigreerde hij pas 51 jaar geleden. Per toeval kwam de metselaar met zijn vrouw Marietje, oftewel Mary (79), in een Nederlandse gemeenschap terecht. Eigenlijk wilde de telg uit een gezin met dertien kinderen naar Nieuw-Zeeland of Australië. Maar een kennis woonde in Wisconsin en kon Piet aan werk helpen. ,,De eerste vijf jaar waren moeilijk, daar ga ik niet over liegen. Maar daarna wist ik dat de verhuizing een goede stap was geweest.”
Hoewel zijn Nederlands meer Brabants is, weet hij zich in zijn moederstaal perfect verstaanbaar te maken. ,,Ben arts, maar geen dokter”, grapt hij. Op zijn Chevrolet prijkt een ‘vanity plate’, een nummerbord met een woord in plaats van letters en cijfers. Het kost een paar dollars extra, maar nu rijdt hij ook rond met ‘Volkel’, zijn voormalige woonplaats, op zijn Chevy.
Arts is blij dat het Nederlandse erfgoed geëerd wordt met de bouw van de molen. Binnenkort gaat de schop de grond in. Een molenmaker uit Nederland komt drie maanden over om de bouw in goede banen te leiden. Begin 2012 moet de molen af zijn.
Maar of Little Chute ooit de 600.000 ontbrekende dollars nog binnenkrijgt, is de vraag. Het nichtje van Greta van Susteren heeft de oplossing. Catherine van Susteren, die werkt in het museum dat gewijd is aan de historie van Wisconsin, vindt dat de Fox News-presentatrice het ontbrekende geld bij moet leggen. ,,Ze verdient zoveel dat ze ieder jaar wel een molen kan laten bouwen. Ze kan het makkelijk missen.”

KADER
Nederlandse voetstappen zijn overal in de VS te vinden. Vooral in New York, ooit als Nieuw Amsterdam een Nederlandse kolonie. De Nederlandse consul-generaal Gajus Scheltema stelde er bij zijn afscheid uit New York een boekje over samen. In Exploring Historic Dutch New York (voorlopig alleen in het Engels verkrijgbaar) is een reisgids die voert langs Nederlands erfgoed als Wall Street (ooit ‘Langs de Wal’) in Lower Manhattan en het Van Cordtland Park in The Bronx, maar ook langs bewaard gebleven boerderijen in Brooklyn (Lefferts House) en landhuizen in de Hudson Valley, ten noorden van New York, gebouwd door vermogende Nederlanders. Zie: www.historicdutchnewyork.com.

SCHULDENCRISIS VS: ALS ZE MAAR VAN MIJN UITKERING AFBLIJVEN

Posted on by
Beantwoorden

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
GATLINBURG (GPD) – Barbara Carroll heeft geen zin om tijdens haar vakantie in Gatlinburg lang te praten over de schuldencrisis die de Verenigde Staten al weken in een wurggreep houdt. Maar één ding wil de gekapte dame uit Georgia wel kwijt: ,,Als ze maar van mijn uitkering afblijven.” Ze mag dan wel Republikein zijn, maar op het punt van sociale zekerheid is ze het eens met de Democraten. Die vinden dat er niet aan mag worden gemorreld. ,,Ik ben afhankelijk van social security.”
Gatlinburg, in de staat Tennessee, ligt aan de rand van de Great Smoky Mountains, een nationaal park op de grens van North Carolina en Tennessee dat jaarlijks zo’n 9 miljoen bezoekers trekt. In de zomermaanden stroomt het toeristenstadje vol met vooral Amerikaanse gezinnen. Maar ondanks de vakantiestemming houden de meeste deze zomer het nieuws wel in de gaten. De impasse over de verhoging van het schuldenplafond houdt niet alleen de politici in Washington bezig.
In zijn hotelkamer zat Gerard Lenthier uit Lake Placid, New York maandagavond geconcentreerd te kijken naar de speeches van president Barack Obama en zijn Republikeinse tegenstrever John Boehner. Lenthier maakt zich zorgen over de toekomst van zijn land als er voor de deadline van 2 augustus geen akkoord is gesloten over de verhoging van het schuldenplafond. Als het ooit in de grondwet vastgelegd schuldenmaximum niet wordt opgerekt, kan de Amerikaanse regering vanaf die dag niet meer aan zijn betalingsverplichtingen voldoen. Dan is het land in feite failliet.
,,De rijken worden te rijk, de middenklasse verdwijnt”, constateert Lenthier, terwijl hij op een bankje met zijn vrouw Beverly en kleinzoon Jack wacht op zijn dochter Lynn die één van de vele souvenirwinkeltjes is binnengelopen. Volgens Lenthier, een overtuigd Democraat, zijn de Republikeinen de aansluiting met de middenklasse helemaal kwijt. ,,Het is toch belachelijk dat zij weigeren in te stemmen met een belastingverhoging voor de rijkste Amerikanen? Natuurlijk wordt er in Washington te veel onnodig uitgegeven. Ik kan zo wat subsidies opnoemen die vandaag nog kunnen worden afgeschaft. Maar als Boehner zijn zin krijgt en de rijken voortrekt, is tijdens de volgende verkiezingen iedereen Democraat.”
Mark Lahtam uit Acron, een stadje in de staat Ohio dat ooit bekend stond om rubber, ziet het zo’n vaart niet lopen. Hij is het met de Republikeinen eens dat hogere belastingen zullen zorgen voor hogere werkloosheid. Over dat laatste kan Latham meepraten. Hij installeerde tot oktober vorig jaar onzichtbare ‘hekken’, een systeem waarmee honden met een stroomstootje in de tuin worden gehouden. Maar zo’n onzichtbaar hondenhek is een luxe die mensen in Ohio zich in de recessie niet meer konden veroorloven. Dus ging het bedrijf failliet en verloor Latham zijn baan. Nu probeert hij samen met zijn vrouw Janet zijn zorgen in de Smoky Mountains te vergeten.
Latham heeft ‘een bloedhekel’ aan president Obama – die hij liever vandaag dan morgen uit het Witte Huis ziet vertrekken – en zit helemaal op de lijn van John Boehner, de Republikeinse leider van het Huis van Afgevaardigden. En heus niet alleen omdat Boehner ook uit Ohio komt. ,,Al weet ik zo wel dat ik hem kan vertrouwen.” Volgens Latham is de optie van de Democraten het allerslechtst voor de VS.
Nadat Kim Cole uit Florence, Alabama op een straathoek heeft geposeerd voor een foto met haar man Carlos, vat ze het politieke probleem samen dat niet alleen in Washington, maar ook op de Amerikaanse straten zorgt voor tweespalt: ,,De Democraten willen niet slikken, de Republikeinen willen niet toegeven. En dat terwijl het schuldenplafond de afgelopen tientallen jaren telkens is verhoogd. Waarom is het nu dan anders? De politici in Washington moeten eens ophouden met alleen aan zichzelf te denken en eens denken aan alle Amerikanen.”

EN TOEN ZATEN ER 40 HOTDOGS TUSSEN MOND EN MAAG

Posted on by
Beantwoorden

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
CONEY ISLAND (GPD) – Hap. Prop. Hap. Prop. Hap. Prop. Zo, het eerste broodje hotdog zit in de mond van Sonya Thomas. Vervolgens duwt ze met twee handen voor haar mond ene na de andere in water gedoopte broodje hotdog in haar mond terwijl ze huppelt om de broodjes met wat hulp van de zwaartekracht naar beneden te werken. Tien minuten later bevinden zich exact veertig hotdogs (plus broodje) tussen mond en maag van de eetkampioen die luistert naar de bijnaam ‘de zwarte weduwe’.
Amerika vierde maandag Onafhankelijkheidsdag en hoe kun je die vrijheid beter vieren door in tien minuten tijd zo veel mogelijk broodjes hotdog naar binnen te werken? Bij hotdogverkoper Nathan’s
Famous op Coney Island doen ze dat al 96 jaar. En doe daar niet lacherig over. Ondanks de harde muziek, een in Uncle Sam-pak gestoken lilliputter en mannen in hotdogpakken is ‘competitive eating’ een bloedserieuze zaak. Er is een heuse federatie, er zijn juryleden, er zijn voorrondes, de finale wordt uitgezonden op sportzender ESPN en sinds kort worden de wedstrijden ook opengesteld voor niet-Amerikanen. Zoals drie in communistisch rode joggingpakken gestoken Chinezen, die overigens geen schijn van kans maakten.
Voor het eerst was er dit jaar een speciale vrouwencompetitie. Zeven vrouwen die in de Verenigde Staten als ‘petite’ worden omschreven, frêle dames van 1,50 meter en 50 kilo in T-shirts en ultrakorte rok of broek worden aangekondigd met teksten als ‘at tien cupcakes in twee minuten – zonder melk!’ (en cupcakes zijn droog!).
En waar de vrouwen, hoewel aan de lichte kant, gezond lijken, ogen de mannen doorzichtig bleek en een kilootje of twintig, dertig aan de verkeerde kant van mollig. Maar geen van de zestien deelnemers heeft na het ‘kampioenschap’ medische aandacht nodig.
In het publiek is dat wel anders. Coney Island, het schiereiland aan de zuidpunt van Brooklyn, vergaarde in de jaren zestig faam als amusementspark. Hoewel inmiddels toonbeeld van vergane glorie, herleeft de wijk jaarlijks tijdens de hotdog-eetwedstrijd, waar zo’n 50.000 mensen op af komen. Terwijl ambulances aanrukken voor mensen die door de hitte (rond de 30 graden) bevangen zijn geraakt, worden op de lange tafels op een podium schalen met tientallen hotdogs klaargezet. Op de blauwe achtergrond prijken de logo’s van de hoofdsponsors, naast hotdogverkoper Nathan’s zijn dat Heinz (van de ketchup, onmisbaar op een hotdog) en Pepto Bismol (maagdrankje, onmisbaar na tientallen hotdogs).
Bij de mannen heeft iedereen al eens een prijs gewonnen: ze zijn wereldkampioen in het eten van aardappelpartjes, tiramisu, zalm, jalapeñopepers, asperges of Key Lime-taart. En ze zijn er nog trots op ook. Maar de enige prijs die er toe doet is de beker die vandaag wordt vergeven.
Maar net zoals de afgelopen vier jaar maken ze geen kans tegen Joey ‘Jaws’ Chestnut. Met zijn effectieve, maar onappetijtelijke techniek – die nog het meest lijkt op omgekeerd overgeven – weet hij in tien minuten tijd 62 broodjes hotdog naar binnen te werken. En zowel Sonya Thomas als Joey Chestnut kan seconden na de schranspartij alweer lachen. En dat is niet alleen vanwege de eer, maar vooral vanwege het prijzengeld van 20.000 dollar (14.000 euro).

VAN ONSCHULDIG KAMERMEISJE NAAR LEUGENACHTIGE HOER

Posted on by
Beantwoorden

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Klanten in een New Yorkse supermarkt liepen afgelopen weekend langzamer dan anders langs het einde van de boodschappenband bij de kassa. Daar lag de nieuwste editie van tabloid New York Post uitgestald met de schokkende kop ‘Kamermeisje DSK is hoer’.
Was de 32-jarige vrouw uit het Afrikaanse Guinee eerst nog het onschuldige slachtoffer van de uit de hand gelopen rokkenjagerij van de Franse voormalige IMF-topman, sinds vrijdag is alles anders. Geheel onverwacht besloot de rechter in een ingelaste zitting dat Dominique Strauss-Kahn zijn privégevangenis in de wijk Tribeca mocht verlaten. De borg van zes miljoen dollar (4,1 miljoen euro) werd ook teruggestort.
De reden: het kamermeisje zou hebben gelogen en was daardoor opeens niet meer het onschuldige slachtoffer in de Amerikaanse zedenzaak van het jaar. Het strafproces gaat dóór, bezwoer openbaar aanklager Cyrus Vance. Maar het lijkt een kwestie van tijd voordat hij de aanklacht tegen Strauss-Kahn, ooit voorbestemd om de volgende president van Frankrijk te worden, laat vallen.
In een vertaald telefoontje met haar vriend, die wegens wietbezit in een cel in Arizona zit, zou het kamermeisje iets gezegd hebben als ‘maak je geen zorgen, deze man heeft veel geld. Ik weet wat ik doe’. Daardoor gingen alle alarmbellen rinkelen. Direct na de veelbesproken arrestatie op 14 mei gingen immers al geruchten dat de socialistische politicus in de val was gelokt. Ook kwamen rechercheurs er achter dat de vrouw, die in de arme wijk The Bronx woont, haar bankrekening afgelopen twee jaar op onverklaarbare wijze met 100.000 dollar (69.000 euro) zag groeien.
Ook zou ze na door Strauss-Kahn te zijn belaagd niet direct alarm hebben geslagen, maar eerst een naburige kamer hebben schoongemaakt. Bovendien had het kamermeisje bij haar asielaanvraag gezegd dat ze in haar thuisland het slachtoffer was geworden van een bendeverkrachting. Dat verhaal zou ze echter verzonnen hebben om een vluchtelingenstatus te krijgen. En ze had op haar belastingformulier ingevuld dat ze twee kinderen had om zo in aanmerking te komen voor een aftrekpost. In werkelijkheid heeft ze maar één dochter van vijftien.
Het lijken onbelangrijke leugens die irrelevant zijn voor de zaak, maar ze schoffelen de geloofwaardigheid van het kamermeisje doeltreffend onderuit. Want als ze al eerder loog, dan liegt ze misschien nu ook wel. Het is de gebruikelijke ‘dirt’ die advocaten tijdens Amerikaanse strafprocessen opgraven over daders, slachtoffers of getuigen. Strauss-Kahn kreeg zelf ook al met moddergooien te maken, toen na zijn arrestatie vrouwen opdoken die hem beschuldigden van aanranding.
De advocaat van het kamermeisje stelt dat leugens uit het verleden niet betekenen dat ze níét is verkracht en wijst op het medisch rapport dat een gekneusde vagina en een gescheurde pees in haar schouder beschrijft. Verwondingen die niet direct worden geassocieerd bij seks met wederzijdse toestemming.
Maar volgens de New York Post deed het kamermeisje in het luxe Sofitel méér dan alleen bedden opmaken en badkuipen schrobben. Ze zou ook seksuele diensten hebben verleend. Diensten waarvoor Strauss-Kahn op die zaterdag in mei weigerde te betalen.
De kop van de tabloid is het zoveelste teken dat de openbaar aanklager het kamermeisje niet meer geloofwaardig kan portretteren als het toevallige slachtoffer van de lusten van Strauss-Kahn. Die vierde zijn vrijlating vrijdagavond met zijn vrouw Anne Sinclair bij een Italiaans restaurant met 700 dollar (482 euro) aan wijn en truffels en zaterdag met museumbezoek.

MET DE CHARME VAN DIANA WINT PRINS WILLIAM CANADESE HARTEN

Posted on by
Beantwoorden

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
OTTAWA (GPD) _ De eerste officiële zin die prins William in het tweetalige Canada uitspreekt, is in het Frans. Als er een bemoedigend applaus klinkt, richt de prins een paar seconden een schalkse blik richting de zesduizend aanwezige Canadezen en lacht verlegen. Precies zoals zijn moeder, Lady Diana, dat ook kon. Hij wijkt af van zijn voorbereide speech: ,,Mijn Frans zal verbeteren naarmate ik hier langer ben.”
Prins William en Kate – officieel Catherine – zijn vrouw sinds twee maanden, zijn net twee uur in Ottawa, de hoofdstad van Canada. Onder luid gejuich liep het paar (hij in een donkerblauw pak, zij in een strakke jurk van diepblauw kant over een crèmekleurige onderlaag en op torenhoge pumps van dezelfde kleur) over de rode loper voor Rideau Hall dat in het uur voor het paar aankwam nog twee keer werd gestofzuigd.
Terwijl de grond 21 keer schudde door de saluutschoten en William de erewacht van landmacht en luchtmacht inspecteerde, babbelde Kate met gouverneur-generaal David Johnston. Telkens als ze een losgeraakte lok van haar zorgvuldig half-opgestoken kapsel achter haar oor duwde, schitterde de blauw saffieren verlovingsring – ooit toebehorend aan Diana – in de zon.
Kelly Vanderkuur (haar Friese vader emigreerde naar Canada) kreeg woensdag op haar verjaardag een replica van die ring cadeau. Ze is dol op het koninklijk huis. Zo dol, dat ze haar dochter dezelfde naam gaf als de koningin. In 1983 schudde Vanderkuur de hand van prins Charles en prinses Diana toen die een bezoek brachten aan het Canadese parlement. ,,Diana was zó beeldschoon”, zwijmelt ze. ,,Ik gun mijn dochter dezelfde ervaring.” Daarom hebben ze twee uur gereden om vanuit Pembroke op tijd in Ottawa te zijn en staat Elizabeth Webster (9) nu met haar beste vriendin Charlotte Oattes (11) achter de dranghekken.
Over het drankhek hebben ze een zelf beschilderd spandoek gehangen: ‘Welkom in Canada Kate. Van Elizabeth en Charlotte’. En alsof dat nog niet genoeg opvalt, hebben de meisjes zich ook koninklijk uitgedost: met witte kanten hoedjes schuin op hun hoofd en witte handschoentjes aan. Hun doel: een handdruk en een foto.
Maar de hertog en hertogin van Cambridge, de titels die William en Kate officieel voeren, komen niet in de buurt van de kinderen. Tot grote teleurstelling van de twee. ,,We dachten dat we een strategische plek hadden uitgekozen en wel zouden opvallen”, pruilt Elizabeth. Charlotte is opgewekter: ,,Ik vond het toch super.”
Prins William en Kate hebben Canada uitgekozen als land om hun eerste officiële bezoek als echtpaar aan te brengen. Canada kreeg in 1786 het eerste koninklijke bezoek over de vloer. Ook 225 jaar geleden heette de prins die de oversteek van Engeland naar Canada maakte William. En de 18de-eeuwse William was net als de 21ste-eeuwse William luitenant in het Britse leger. Het gastland, dat zegt ‘vereerd’ en ‘verheugd’ te zijn door het bezoek, benadrukt de symboliek. Het Britse vorstenhuis is immers óók het vorstenhuis van Canada. Koningin Elizabeth, die er al 22 keer kwam, is ook het staatshoofd van Canada (en nog zestien andere landen in de Commonwealth).
Op Rideau Hall, de koninklijke residentie die de koningin uitleent aan de gouverneur-generaal, werd het paar formeel welkom geheten. En als William dan ook nog eens verklapt dat hij en Catherine er al vóór hun huwelijk naar verlangden om samen naar Canada te komen, kan het prinselijk paar in de ogen van de inwoners van Ottawa niks meer fout doen.

KADER:
* Ottawa is de eerste stop van de tournee van ruim een week die prins William en Kate ook naar de Franstalige (en Republikeinse) provincie Quebec, Prins Edward Island, de Northwest Territories en Calgary brengt. Na hun bezoek aan Canada reist het paar samen naar de Amerikaanse staat Californië.
* De kosten van het bezoek worden door het Canadees ministerie van erfgoed geschat op 1,5 miljoen Canadese dollars (1,1 miljoen euro), maar dat is exclusief de (aanzienlijke) kosten voor de beveiliging van het prinselijk paar.
* Canada bedankte prins William voor zijn bezoek met een voor hem ontworpen vlag en het paar krijgt een muziekstuk te horen dat speciaal voor hen gecomponeerd werd. De compositie St. Andrews Courtship werd vernoemd naar de Schotse universiteit waar William en Kate elkaar leerden kennen.
* Het is de vraag of het prinselijk paar overal in Canada net zo’n warm welkom krijgt als in Ottawa. Bij eerdere bezoeken werden zowel koningin Elizabeth als prins Charles in de Franstalige provincie Quebec begroet door Republikeinse demonstranten. De seperatisten uit Quebec hebben ook nu aangekondigd het bezoek van William en Kate te verstoren. Kevin MacLeod, coördinator van de royal tour, wuift het verzet weg. ,,De monarchie werkt goed, ook in Canada. Dit jonge koppel zal door hun jeugdigheid en dynamiek niet op weerstand stuiten.”
* Van de tour door Canada doen 1396 journalisten verslag, 1122 daarvan wonen in Canada, 274 op andere plekken in de wereld waarvan 97 in het Verenigd Koninkrijk.

HET POLITIEKE DRAMA DAT SCHULDENPLAFOND HEET

Posted on by
Beantwoorden

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Wat voorheen een politiek ritueel was, is nu een politiek spel geworden met een wel hele hoge inzet. Het Amerikaanse schuldenplafond moet omhoog, zoveel is duidelijk. Maar politici in Washington zitten met de handen in het haar over de onvermijdelijke bezuinigingen nodig om de schuld de komende jaren fors te verlagen. De tijd dringt.
Donderdag liepen de Republikeinen Eric Cantor en Jon Kyl weg uit het overleg waarin ze met de Democraten een compromis proberen te smeden. Die groep, onder leiding van vicepresident Joe Biden, stelde zichzelf 1 juli als deadline. Hoogleraar economie Steven Sheffrin doet de Republikeinse tegenwerking af als ‘niet meer dan onderhandelingsstrategie’. ,,Deze keer zal de verhoging gepaard gaan met veel politiek drama, maar uiteindelijk zal het schuldenplafond worden verhoogd. Dat kán niet anders.”
Als er niks gebeurt kan de BV Amerika vanaf 2 augustus zijn rekeningen niet langer betalen. Omdat dat nog nooit is voorgekomen, weet niemand wat er dan precies gebeurt. De VS zou dan mogelijk uitkeringen stopzetten. Militairen, ambtenaren en door de overheid ingehuurde bedrijven zouden misschien naar hun geld kunnen fluiten.
In 1917 (aangepast in 1939) sprak het Amerikaanse Congres af dat er een maximaal bedrag is dat geleend mag worden. Om de schulden binnen de perken te houden, spraken politici destijds af dat bijlenen niet mag. De VS is daarmee het enige land ter wereld dat zichzelf een zogeheten schuldenplafond heeft oplegd. Maar zoals zo vaak bleek de praktijk weerbarstiger dan de theorie en werd de limiet 74 keer opgerekt; voor het laatst in februari 2010 tot 14,295 biljoen dollar (9,94 biljoen euro). Maar ook dat vastgestelde bedrag is inmiddels overschreden. In cijfers was de schuld van de VS op 24 juni, 03.00 uur 14.348.901.282.958 dollar en een paar centen.
Is het plafond bereikt en kunnen rekeningen niet meer worden betaald, dan zou de VS op papier failliet zijn. Een enkele econoom stelt dat een Amerikaans faillissement juist heilzaam is. Dan zouden de politieke neuzen in één klap dezelfde kant op staan. Econoom Sheffrin, verbonden aan Tulane University, waarschuwt dat de gevolgen daarvan veel te riskant zijn. ,,Dan dreigen Griekse taferelen.”
Alleen al de dreiging van een faillissement maakt investeerders al nerveus. Hoewel Standard and Poor’s in april weliswaar de triple A-rating van de VS bekrachtigde, stelde de kredietbeoordelaar tegelijkertijd dat het vooruitzicht voor de VS ‘negatief’ is. Sheffrin: ,,Het congres ˆ óók de Republikeinen ˆ zullen er alles aan willen doen om het doembeeld van enorme reputatieschade door een lagere kredietwaardigheid af te wenden.”
In april was Timothy Geithner nog positief. Tijdens een spreekbeurt in New York stelde de Amerikaanse minister van financiën dat er in het belang van het land een akkoord zou worden gesloten. Het gesputter van de Republikeinen was slechts retoriek, stelde hij. ,,Begin juni zijn we er uit”, voorspelde Geithner.
Inmiddels is het eind juni en hoewel president Barack Obama en Republikeins leider John Boehner vorige week zaterdag achttien holes gegolfd hebben om het probleem in een informele sfeer te bespreken, is een akkoord nog niet binnen handbereik. Volgens econoom Sheffrin zal er voor een tussenoplossing worden gekozen: een geringe verhoging nu en herhaling van de discussie over een paar maanden. Hij hoopt dat er nu wel knopen worden doorgehakt over bezuinigingen. ,,Dat moeten we niet voor ons uit schuiven. Want hoe dichter we bij de verkiezingen komen, hoe lastiger het wordt.”

EN WEER DONDERT EEN MACHTIGE MAN VAN ZIJN VOETSTUK

Posted on by
Beantwoorden

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – De aderen op zijn voorhoofd kloppen, zijn keel moet hij continu schrapen en zijn kaakspieren zijn gespannen. Dan komt in de conferentiezaal van het Sheraton Hotel in New York het hoge woord er uit: democraat Anthony Weiner (46), lid van het Huis van Afgevaardigden, heeft via sociale netwerksites Twitter en Facebook ‘ongepaste’ gesprekken gehad met jonge vrouwen, waarbij hij ook schunnige foto’s van zichzelf stuurde.
Al anderhalve week is de Verenigde Staten in de greep van ‘Weinergate’. Toen werd duidelijk dat vanaf het twitterprofiel van Weiner een close-up foto van een in een grijze strakke boxershort gestoken kruis was gestuurd. Weiners naam spreek je uit als ‘wiener’, wat zoveel betekent als ‘piemel’. Hilariteit alom. Weiner, een rijzende ster binnen de democratische partij, ontkende alles. Zijn account was ‘gehackt’, stelde hij. Maar hij weigerde daar onderzoek naar te laten doen. Al snel volgde de draai: hij kon niet ‘met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid’ zeggen dat de foto niet van zijn kruis was, maar één ding was zeker, vertelde hij tegen alle anchors van Amerikaanse nieuwsprogramma’s, híj had die foto níet gestuurd. ,,Ik ben het slachtoffer van een grap.”
De publiciteitsstorm was al geluwd en Weiner moet al bijna opgelucht adem hebben gehaald toen blogger Andrew Breitbart maandag nieuwe foto’s op internet plaatste. Dit keer van een ontbloot mannenlijf, kennelijk toebehorend aan Weiner. De afgevaardigde, wiens droom het is om in 2013 een gooi te doen naar het burgemeesterschap van New York, restte niets anders dan diep door het stof te gaan.
,,Ik heb een vreselijke fout gemaakt, ik heb daarover gelogen en ik ben niet eerlijk geweest tegen mijn vrouw en mijn familie”, sprak Weiner op een haastig belegde persconferentie een paar uur nadat die andere machtige man, Dominique Strauss-Kahn, in dezelfde stad voor de rechter verscheen. De politicus had de foto van hem in de grijze boxershort als een privébericht, een DM in twittertermen, willen sturen naar de 21-jarige studente Gennette Cordova. Maar hij maakte de fout de afbeelding op het openbare deel van twitter te plaatsen. ,,En toen raakte ik in paniek. Ik schaamde me kapot.”
Na zijn aanvankelijke leugens deed hij zijn best om op alle vragen eerlijk antwoord te geven. Hij had met zeker zes vrouwen ongepast contact gehad in de vorm van expliciete berichtjes, foto’s en telefoonseks. Geen van de vrouwen had hij ooit in levende lijve ontmoet. Soms sprak Weiner met een onvaste stem of tranen in zijn ogen, met name als het om zijn beeldschone vrouw Huma Abedin (34) ging. Zij is een assistent van minister Hillary Clinton van buitenlandse zaken. Clinton moet weten wat Abedin nu doormaakt. Haar man Bill loog immers ook over meerdere affaires voordat hij openlijk excuses maakte.
Net als Clinton is Weiner niet van plan om zijn zetel op te geven. Zijn kiesdistrict mag bij de volgende verkiezingen over hem oordelen, zo stelde hij.

TORNADO’S IN OKLAHOMA: WACHTEN OP EEN CUMULUS ERECTUS

Posted on by
(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
(GPD) – Aan het eind van de middag schelt er een stem door de twaalfpersoons Ford-bus. ,,Een cumul!”, roept Eric Terpstra opgetogen. Vier hoofden schieten in de richting waar hij naar wijst. Daar hangt een nauwelijks zichtbare witte wolk een wolk te wezen. Maar het is genoeg om de Nederlandse tornadojagers in opperste staat van opwinding te brengen.
Zo’n ‘cumul’, afkorting van cumulus oftewel stapelwolk, kan zomaar uitgroeien tot een flinke onweersbui. En een onweersbui kan weer leiden tot een tornado. En precies voor dat spectaculaire weerfenomeen – en dus niet om als ramptoerist de schade te bekijken – rijden de mannen drie weken over de Great Plains.
Vrijwel ieder jaar sinds 1996 neemt een aantal werknemers van het Wageningse weerbureau Meteo Consult vakantie om in de Verenigde Staten op tornado’s te ‘jagen’. Het tornadoseizoen beleeft in mei doorgaans het hoogtepunt in Tornado Alley, een strook in het midwesten van het land. Daar – begrensd door de Rocky Mountains aan de ene kant en de Appalachen aan de andere kant – botst hete, vochtige lucht uit de Golf van Mexico en hete, droge lucht uit Mexico op koude lucht uit Canada.
Maar voor een tornado zijn nog meer ingrediënten nodig: cap (inversie), cape (onstabiliteit) en jet (bovenluchtstroom). In Jip-en-Janneketaal: de lucht in de bovenste luchtlaag moet kouder zijn als die in de onderste luchtlaag. Dan kan de stapelwolk als een heteluchtballon naar boven stijgen en een cumulus erectus worden. ,,Meteorologenhumor”, lacht Wouter de Baar. Is de lucht daarboven droog (als de inversie sterk is), werkt dat als een deksel.
De lucht is deze dag wolkenloos blauw, de zon schijnt. Het is ‘slecht weer’ in Oklahoma. Hoe De Baar ook op het scherm van zijn laptop tuurt, de regenboogkleuren van de verschillende weer- en windkaarten voorspellen hetzelfde. Een prachtige dag. Maar niet als je tornadojager bent.
Meteoroloog De Baar (28), voor de derde keer op de Plains, is vandaag verantwoordelijk voor de ochtendbriefing. In een hotelkamer in een buitenwijk van Oklahoma City bespreekt hij de kaarten met zijn net wakkere teamgenoten. IT’er Arno Paanstra (33) is dit jaar voor de zevende keer mee en zag de meeste tornado’s. Meteoroloog Floris Bijlsma (34) jaagde al vier keer en IT’er Ben Peters (34) is voor het eerst mee. Oud-collega Eric Terpsta (44) heeft zich later aangesloten voor een weekje ‘storm chasen’.
Degene die de briefing geeft, beslist in samenspraak met de anderen de dagkoers. Als de keus moeilijk is, hakt veteraan Paanstra de knoop door. Soms rijden de chasers wel 1000 kilometer op één dag om een paar staten verderop een onweersbui te zien ontstaan. Er hoeven deze dag geen grote afstanden te worden gereden. Als er een bui ontstaat, is die kans het grootst in Oklahoma zelf, concludeert De Baar.
De koffers worden achterin de bus – ooit wit, maar nu stoffig van anderhalve week chasen – gestapeld. Bij het verhuurbedrijf vertelde Paanstra de dame achter het loket dat ze wel eens veel kilometers zouden gaan maken. De Plain strekken zich immers uit van Texas in het zuiden naar North Dakota in het noorden. ,,We gaan ijsberen kijken in Canada”, spelde hij haar op de mouw. Niks aan de bus verraadt nog dat het om een standaard-huurauto gaat. Op de motorkap en deuren is het blauwe logo met een trechtervormige wervelwind geplakt – goed voor veel nieuwsgierige blikken op de snelweg en aanleiding voor veel Amerikanen om een praatje te maken – er staan extra antennes op het dak voor mobiel internet en satelliet en op het dashbord ligt een veelheid aan kabels verstopt onder zwart Duck-tape. Aan de achteruitkijkspiegel bungeld een mascotte: een rubber badeendje van collega Margot Ribberink, die er dit jaar niet bij is.
Bijlsma zit achter het stuur, Paanstra zit er naast met gedetailleerde wegenkaarten en een laptop op schoot. Continu worden de meest recente weerkaarten opgehaald en geanalyseerd. Vanaf de achterbank kijken Peters, De Baar en Terpstra mee. De route voert door Chickasha, waar een paar dagen eerder een kleine tornado schade aanrichtte. Gebouwen zijn verwoest, bomen omgeknakt en de lokale Shell mist de ‘S’ en een ‘l’. Maar tanken in de ‘hel’ kan niet. De pomp is door de schade gesloten.
Geduld hebben hoort bij het ‘chasen’. Pas na twee jaar jagen zag het team de eerste tornado’s en nog steeds zijn er jaren dat ze drie weken lang kris-kras door de midwest rijden zonder een tornado te zien. Dit jaar is al een succes: de eerste tornado’s zijn inmiddels vastgelegd voor op de website tornadojagers.nl.
De opwinding over de bloemkoolwolk, ongeveer 50 kilometer ten noorden van Hinton, blijkt voor niks. De cumulus valt uit elkaar. Het team stapt uit om de mooie zonsondergang vast te leggen, voor ze anderhalf uur verderop een motel opzoeken. Morgen is er weer een dag.

ONWENNIG BEGIN VAN BAN OP ROKEN IN NEW YORKSE PARKEN

Posted on by
Beantwoorden

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Sonya Burlan maakt een foto van het meer in Central Park, trekt haar goudkleurige sjaaltje recht en neemt een ferme hijs van haar sigaret. De 22-jarige New Yorkse van Israëlisch-Oekraïnse komaf laat het park in het hart van haar stad aan een Israëlische vriendin zien. Onder het genot van een illegaal sigaretje.
Sinds maandag is roken in alle 1700 stadsparken en -parkjes in New York en op ruim twintig kilometer strand verboden. Het is een volgende stap van burgemeester Michael Bloomberg om vanwege de ‘volksgezondheid’ het roken te ontmoedigen. En dat in het land dat ‘individuele vrijheid’ zo hoog in het vaandel heeft staan. Overtreders riskeren een boete van 50 dollar (35 euro), oftewel de prijs van vier pakjes sigaretten in New York.
Burlan zal er geen sigaret minder om roken. Ze is ‘woest’ op Bloomberg. ,,Ik rook toch in de buitenlucht? En het is toch mijn eigen keus om te roken? Als Bloomberg echt zo bezorgd is om de volksgezondheid moet hij eens iets aan overgewicht doen. Dát is pas een gezondheidsrisico.”
Een werknemer van de parkendienst roept haar vanuit het donkergroene golfkarretje toe dat roken nu verboden is. ,,Thank you”, antwoordt de pas afgestudeerde gedecideerd, terwijl ze schouderophalend nog maar een trekje neemt. Want uitmaken? ,,Ik pieker er niet over.”
De vijf maanden oude Yorkshire Terriër Chip is dolgelukkig met het rookverbod, zeggen zijn baasjes Barbara en Tadd. Het koppel van middelbare leeftijd woont op een steenworp afstand van Central Park en twee keer per dag wandelen zij er met hun ‘puppy’. ,,En dan is het maar wat fijn om frisse lucht in te ademen”, zegt Barbara, terwijl ze even pauzeren op een bankje bij het honkbalveld. ,,Stel dat hiernaast nu iemand zou zitten te roken. Dan adem ik ook die rook óók in. Dat wil ik niet.”
Dat wil niet zeggen dat het paar rokers op het verbod zou aanspreken. ,,Nee, dat durf ik niet aan”, zegt Tadd. ,,Dan ga ik wel ergens anders zitten”, vult Barbara aan. Zij hoopt dat het rookverbod zorgt voor bewustwording. ,,Dat mensen beseffen dat het gezonder is om maar gewoon te stoppen.” Tadd ziet het minder idealistisch in. ,,Fietsen op de wandelpaden is in Central Park ook verboden. Maar het gebeurt toch. De politie staat er bij en kijkt er naar.”
New York was al geen rokersvriendelijke stad. Het was één van de eerste Amerikaanse steden die in 2003 roken in cafés en restaurants verbood. In veel huurcontracten staat dat roken in de woning is verboden. Twee weken geleden stemde een vereniging van eigenaren van een woontoren op Manhattan voor een algeheel rookverbod in het pand. Rokers die daarin net een appartement hadden gekocht, rest weinig anders dan verhuizen of buiten roken. En zelfs dan moeten rokers op een paar meter van de ingang staan.
Het rookverbod heeft in New Yorkse media veel aandacht gekregen. Maar toeristen krijgen die publiciteit niet mee. De Britse Elaine Barlow schrikt als ze bij de Bethesda Fountain hoort dat ze geen sigaret meer had mogen opsteken. De bordjes bij de ingangen van Central Park heeft ze over het hoofd gezien. ,,Ik wist het echt niet”, klinkt het geschokt. ,,Ik hou me altijd aan de regels.”
Samen met haar dochter Zoe bekijkt ze de stad voor het eerst. Thuis, in Manchester, mag er in pubs, restaurants en bioscopen niet meer worden gerookt. Ze juicht het toe. ,,Dan wordt het misschien makkelijker om te stoppen.” Jaren geleden probeerde Elaine al eens van haar rookverslaving af te komen. Ze kwam kilo’s aan. ,,Ik leek wel een ballon.”
Sonya Burlan, die ‘een jaar of vier, vijf’ rookt, ziet zichzelf alleen in het ‘ballonscenario’ haar Marlboro’s in de prullenbak gooien. ,,Want als ik getrouwd ben en zwanger raak, stop ik. Níet omdat burgemeester Bloomberg het wil!”