(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Het Amerikaanse leger had de labiele, paranoïde Bradley Manning nooit naar Irak moeten uitzenden en hem al helemaal geen staatsgeheimen moeten toevertrouwen. Dat beeld komt naar voren na eerste vijf dagen van de hoorzitting in de zaak tegen de 24-jarige soldaat, die verantwoordelijk wordt gehouden voor het lekken van honderdduizenden geheime documenten naar WikiLeaks.
Gisteren (dinsdag) hebben de overheidsaanklagers het verhoor van hun zes getuigen afgerond. De aanklagers zeggen bewijs te hebben dat Manning via zijn computer contact had met Julian Assange, de oprichter van de klokkenluiderswebsite. Ook zou hij in een e-mail naar een kennis toegegeven hebben dat hij de video, waarop een Amerikaanse helikopteraanval te zien is waarbij burgers werden gedood, gelekt heeft naar WikiLeaks. Eerder werd al bekend dat op Mannings werkpc tienduizend geheime documenten werden gevonden.
Volgens zijn meerdere Jihrleah Showman, die gisteren (dinsdag) moest getuigen, vertoonde Manning al voor zijn uitzending vreemd gedrag. Zo sloeg hij haar ooit met een gebalde vuist in haar gezicht, schreeuwde hij zo hard dat er speeksel uit zijn mond kwam, vond ze hem een keer in foetushouding op een tafel en werd na een ruzie gevreesd dat hij zijn wapen zou trekken. De getroebleerde soldaat, die zijn homoseksualiteit verplicht verborgen moest houden, werd alleen naar Irak omdat zijn expertise op het gebied van computers hard nodig was.
Die expertise zou hij uiteindelijk gebruiken om geheime documenten op cd’tjes te branden, terwijl hij deed alsof hij playbackte op de muziek van Lady Gaga. Veel van die documenten vonden vervolgens via WikiLeaks hun weg naar de openbaarheid.
De hoorzitting, die vorige week vrijdag op de legerbasis Fort Meade begon, moet duidelijk maken of Manning kan worden vervolgd voor het lekken van staatsgeheimen. Vanaf woensdag zal de advocaat van Manning zijn getuigen oproepen; dat zijn er naar verwachting drie. Manning wilde aanvankelijk ook president Barack Obama en minister Hillary Clinton van Buitenlandse Zaken oproepen, maar dat werd geweigerd.
Manning is tijdens de hoorzitting voor het eerst in het openbaar te zien, sinds hij in mei 2010 werd opgepakt. Eerst werd hij vastgehouden op Fort Meade, waar de hoorzitting wordt gehouden, maar na berichten over slechte behandeling werd hij overgebracht naar Fort Leavenworth in de staat Kansas. De aanklager heeft al bekend gemaakt niet de doodstraf te eisen als Manning wordt vervolgd. Wel hangt de Amerikaanse soldaat een levenslange gevangenisstraf boven het hoofd. De onderzoeksleider, luitenant-kolonel Paul Almanza, heeft minimaal een maand nodig om te bepalen of Manning voor de militaire krijgsraad wordt gebracht.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Nog één keer besloot de politie de met braamstruiken begroeide kustlijn van Long Island af te zoeken naar Shannan Gilbert. Er waren al tien lichamen gevonden – allemaal slachtoffers van de ‘Long Island Serial Killer’. Maar de 23-jarige Gilbert, met wiens vermissing de zoektocht begon, was er niet bij. Tot deze week. Al denkt de politie dat haar dood los staat van de andere vermoorde prostituees.
Als Gilbert in de nacht van 1 mei 2010 niet was verdwenen, dan waren de lijken op het strand van Long Island nooit gevonden. Die nacht rende Gilbert in blinde paniek over de weg in Oak Beach op Long Island, op een uur afstand van New York City. Escortmeisje Gilbert maakte via de website Craigslist een afspraak met een cliënt. Drie uur lang was ze in zijn woning, maar toen haar klant weigerde te betalen, belde ze met het alarmnummer 911. In het 23 minuten lange gesprek roept ze: ‘ze willen me vermoorden’ om vervolgens, om 5 uur ’s nachts, naar het huis van een buurman te rennen. Die belt ook 911. Tegen de tijd dat de politie arriveert, is Gilbert verdwenen.
De familie van Gilbert drong zeven maanden lang aan om de vermissing te onderzoeken. Toen de politie in december vorig jaar eindelijk ging zoeken, stuitte ze op lijk na lijk – de meeste gewikkeld in jutezakken. De moordenaar had niet eens de moeite genomen ze te begraven. Vijf werden geïdentificeerd als prostituees tussen de 20 en 27 jaar die via internet aan hun klanten kwamen. De identiteit van één vrouw en haar eveneens dood gevonden peuterdochter is onbekend. De politie ontdekte ook het lichaam van een onbekende, in vrouwenkleding gestoken Aziatische man, een schedel en een zak met botten.
Terwijl de ophef in de VS toenam – een seriemoordenaar! – en de ene na de andere ‘special’ op tv verscheen, bleef de politie in opperste verwarring achter. Zelfs de ingeschakelde FBI had geen idee wie verantwoordelijk was voor de moorden. Later zeiden de autoriteiten ervan overtuigd te zijn dat de moorden door twee of meerdere daders gepleegd waren. Daar kwamen ze eind vorige maand weer op terug: er is één dader.
Die man heeft, zo denkt de politie, met de telefoon van slachtoffer Melissa Barthelemy vijf weken lang gebeld met haar jongere zusje Amanda. De gesprekken werden gevoerd vanuit het centrum van Manhattan, maar de dader bleef nooit lang genoeg aan de lijn om door de politie te worden getraceerd. Daardoor wordt gespeculeerd dat de moordenaar zelf een agent is.
De politie houdt de seriemoordenaar vooralsnog niet verantwoordelijk voor de dood van Gilbert, zegt een woordvoerster. Ondanks het feit dat het wel erg toevallig is dat Gilbert, net als de andere geïdentificeerde vrouwen, haar diensten via dezelfde website aanbood en dat alle lichamen aan dezelfde kustlijn zijn gevonden. ,,Het lichaam is vijf kilometer van de andere lijken gevonden”, verklaart de woordvoerster. ,,Wij gaan ervan uit dat mevrouw Gilbert in paniek het moerassige struikgewas in is gerend, daar is gestruikeld en verdronken.” De politie wacht momenteel op de uitslag van de schouwarts die de theorie moet bevestigen.
Gilberts moeder Mari gelooft het niet. Zij zegt dat haar dochter niet kon zwemmen en zich had omgedraaid op het moment dat ze water voelde. Mogelijk moet de politie voor de zoveelste keer haar theorie bijstellen. Eén ding blijft hetzelfde: ze zijn na een jaar nog geen stap dichter bij de moordenaar.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – De Joint Strike Fighter (JSF) vertoonde al langer figuurlijke scheurtjes, maar na tests zitten er ook letterlijk scheurtjes in de straaljager. Aanleiding voor het Amerikaanse ministerie van defensie om de productie te vertragen. Terwijl de problemen met de JSF zich opstapelen, houdt het Pentagon vol dat van uitstel geen afstel komt.
De JSF wordt in de Verenigde Staten meestal F-35 genoemd, maar dat neemt niet weg dat het toestel ook hier een zorgenkindje is – en blijft. Nieuwe tests wijzen uit dat de door Lockheed Martin ontwikkelde F-35 Lightning II, ooit gepresenteerd als hypermoderne alleskunner, sneller slijt dan gedacht. Viceadmiraal David Venlet, die namens het Pentagon het JSF-project coördineert, wil daarom dat de productiesnelheid getemperd wordt om de problemen op te lossen.
Als het aan Winslow Wheeler ligt, trekt de Amerikaanse regering vandaag nog de stekker uit het project. Wheeler, defensiespecialist die 31 jaar lang in de Senaat werkte als adviseur van zowel Republikeinen als Democraten, is in de VS een bekend criticaster van de JSF. ,,Hoeveel problemen moeten er nog boven water komen voordat de regering inziet dat ze met de F-35 een fout heeft gemaakt?”
De woordvoerder van het JSF-project benadrukt dat het Pentagon ‘toegewijd’ is en blijft aan de JSF. Volgens Joe Dellavedova zijn de problemen onderdeel van het normale testproces. ,,We testen en produceren tegelijkertijd. Als de tests uitwijzen dat er iets moet worden aangepast, is het alleen maar verstandig om de productie te vertragen.”
Maar er zijn nog meer beren op de weg. De VS moet de komende jaren sterk bezuinigen om zijn enorme staatsschuld terug te dringen. Een groot deel van die bezuinigingen zal op het bordje van defensie terechtkomen. Wheeler denkt dat defensieminister Leon Panetta in 2012 bekend zal maken veel minder dan de geplande 2443 JSF-toestellen aan te schaffen.
Viceadmiraal Venlet hintte daar in een interview met AOL Defense al op. ,,Het is voor mij niet de vraag ‘F-35 of niet’, maar hoeveel en hoe snel.” Producent Lockheed Martin zou er ook al rekening mee houden dat de Amerikanen door de bezuinigingen minder toestellen bestellen.
Dat zal dan worden gepresenteerd als een kostenbesparing, stelt Wheeler. ,,Want het hele project zal dan goedkoper worden, maar individuele landen – zoals Nederland – betalen dan per vliegtuig veel meer.” Volgens de schattingen kost één straaljager 111 miljoen dollar (83 miljoen euro). Wheeler vermoedt dat dit oploopt tot 150 miljoen dollar (112 miljoen euro).
Volgens Wheeler zitten de problemen in ‘het DNA van de JSF’. ,,De F-35 moest alles zijn – bommenwerper inclusief boordkanon, snel jachtvliegtuig, onzichtbaar op de radar – en zo voor alle krijgsmachtonderdelen geschikt zijn. Maar het verleden heeft geleerd dat die soort alleskunners eigenlijk nergens goed in zijn. Het is krankzinnig om zoveel geld te betalen voor een middelmatig vliegtuig.”
De JSF kampt al jaren met problemen: kosten die de pan uitrijzen, almaar nieuwe vertragingen, zorgen over de prestaties en veiligheid van het toestel en te luidruchtige motoren.

Nog nooit trouwden in de VS zoveel zwarte mannen met blanke vrouwen. Maar het aantal is nog altijd fors minder dan huwelijken tussen andere rassen.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Ty en Jill Jones wilden een paar jaar geleden een huis kopen in New York. Een mooie ‘brownstone’, zo’n oud zandstenen huis met een trapje moest het worden. Ty ging naar de makelaar, maar er stonden geen woningen te koop. Even later wandelde Jill –  ze was toevallig in de buurt – naar binnen. En ja hoor, er waren meerdere huizen beschikbaar. Ty is zwart. Jill is blank.
De muren tussen blank en zwart langzaam worden afgebroken, maar zijn nog lang niet weg, merkt het echtpaar Jones. Ze zijn al sinds 1997 samen en heeft drie prachtige kinderen. Kaden van 4, Roen van 2 en Emery van 9 maanden. Maar als Jill met haar kinderen door het park loopt, wordt haar vaak gevraagd of ze het kindermeisje is. ,,Laatst vroeg iemand zelfs of het de kinderen van het (zwarte, hk) acteurskoppel Will Smith en Jada Pinkett Smith waren.”
Uit een recent onderzoek van sociologen Zhenchao Qian van de universiteit van Arizona en Daniel Lichter van Cornell University blijkt dat het aantal huwelijken tussen blank en zwart enorm is toegenomen. In 1980 trouwde 5 procent van de zwarte mannen met een blanke vrouw, in 2008 was dat 14 procent. Maar de onderzoekers zagen ook dat dit percentage enorm achterblijft bij huwelijken tussen blank en Aziatisch en blank en Latino (38 procent). Bijna vijftig jaar na de invoering van de wet die zwarte Amerikanen burgerrechten gaf, blijkt toch nog een taboe op trouwerijen tussen blank en zwart.
Dat merkten Ty en Jill ook. Ze zagen elkaar voor het eerst toen Jill in Minneapolis een avondje ging stappen met vriendinnen. Ty, die acteur is, was in de stad voor een optreden en ging dansen in de toenmalige nachtclub van popster Prince. Jill: ,,Ik zag zijn mooie witte glimlach en was verkocht.” Ty: ,,Ik vond haar mooi, maar ik wist niet dat ik met haar zou gaan trouwen.”
Dat was ook helemaal niet vanzelfsprekend. Ty komt uit de zuidelijke staat Mississippi, waar zijn ouders opgroeiden in een samenleving waar discriminatie aan de orde van de dag was. ,,Misschien niet openlijk, maar er was toch sprake van onderdrukking. Mijn ouders waren ervan doordrongen dat zij bepaalde dingen niet konden doen omdat ze zwart waren. De stilzwijgende afspraak was dat je binnen je ras trouwde. Mijn moeder moest echt even slikken toen ik met Jill thuis kwam.”
Terwijl je juist zou verwachten dat de ouders van Jill, uit de plattelandsstaat Minnesota, problemen met de chocoladebruine huidskleur van Ty zouden hebben. ,,Maar ze waren direct dol op hem”, vertelt Jill. ,,Mijn ouders vinden het belangrijker dat hun dochter iemand vindt die van haar houdt en goed behandelt.”
Sommige vrienden van Jill keken wel raar op toen ze Ty voor het eerst ontmoetten. ,,‘Oh my God, ik had me niet gerealiseerd dat hij zwart is’, zeiden ze dan. Ik had het uiteraard over hem gehad, maar niet over zijn huidskleur. Dat zeg ik toch ook niet over een blank vriendje? Ik was geschokt door die reactie.”
Toch zeggen ze dat de ‘rassenkwestie’ ook altijd een rol speelt in hun leven, niet omdat ze het zelf een probleem vinden, maar omdat het in de samenleving nog niet ‘normaal’ wordt gevonden. Als ze ’s avonds voor de tv zitten, valt het ze op dat er nooit gemengde koppels in een reclamespotje of een serie spelen. En als Ty gecast wordt in een spannende film, zoals in 2007 nog in een oorlogsfilm van Brian De Palma, is het vaak als ‘de zwarte man die als eerste wordt doodgeschoten’.
En eigenlijk doen ze er zelf ook aan mee. Hun zoon gaat niet naar school in hun overwegend Dominicaanse buurt, maar naar een school acht kilometer verderop. Jill: ,,We willen toch dat hij in een wat gemengdere klas zit, met verschillende culturen.”

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Wat hebben broccoli, witte kool, sperziebonen en pizza met elkaar gemeen? Het zijn allemaal groenten. Een dunne ronde bodem belegd met tomatensaus, peperoni, een dikke laag kaas en een verdwaald stukje ui of paprika is groente? Correct. In de Verenigde Staten tenminste. U leest het goed. Het Congres heeft het zelf besloten.
In het land waar zwaarlijvigheid een ware epidemie is, waar gevochten wordt tegen de nadelige effecten als suikerziekte en hart- en vaatziekten en waar First Lady Michelle Obama zich persoonlijk inzet voor gezonder eten en meer bewegen is pizza een groente. Nogmaals: u leest het goed.
Dat komt zo: in het congres bakkeleien Republikeinen en Democraten al maanden over bezuinigingen om de uitdijende staatsschuld terug te brengen. Ze kijken daarbij ook naar de gesubsidieerde schoollunches, waar vaak friet en pizza op het menu staan. Dat moest gezonder: minder zout, minder vet, meer volkoren producten en meer groente. Het klinkt mooi – en verstandig – maar het is te duur.
Omdat de overheid bij die schoollunches een minimum portie groente moet serveren, werd gekeken naar creatieve alternatieven. Tomatensaus is rijk aan voedingsstoffen en dus gezond. En dat maakt voedsel dat bereid wordt met tomatensaus ook gezond. Oók als de gepureerde tomaat schuil gaat onder een dikke laag kaas (vol met zout) en een bodem waar geen meergranen of volkoren aan te pas is gekomen.
Het Amerikaanse ministerie van landbouw had voorgesteld om pizza pas bij 120 milliliter tomatensaus per pizzapunt als groente te bestempelen. Maar dat stuit op verzet. Een pizzapunt zou dan zwemmen in tomatensaus en geen schoolgaand kind zou het willen eten. Nee, twee eetlepels tomatensaus, de huidige norm, is ruim voldoende.
En zo werd het congres de speelbal van de sterke lobby van bedrijven die diepvriesmaaltijden aan scholen leveren, de zoutindustrie en de aardappelboeren. De groentelobby kan er nog iets van leren.
Het was overigens niet de eerste keer dat de VS probeerde een tomatenproduct tot groente te promoveren. In 1982 wilde toenmalig president Ronald Reagan tomatenketchup bestempelen als groente om kosten te besparen. Een patatje ketchup zou dan gewoon frietjes met groente worden. Reagan werd – terecht – uitgelachen en zijn plan mislukte.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – In 2004 had het Institute for Advanced Study al de eerste niet-Amerikaanse directeur. Volgend jaar heeft het de eerste niet-Engelstalige directeur. Robbert Dijkgraaf verhuist in de zomer van 2012 naar Princeton, een universiteitsstadje in de staat New Jersey, even buiten New York. De knapste kop van Nederland treedt daarmee in de voetsporen van de legendarische natuurkundige Albert Einstein.
Het Institute for Advanced Study staat in Princeton, op nog geen drie kilometer afstand van de prestigieuze Princeton University, volgens onderzoeken de beste universiteit van Amerika en de nummer vijf van de wereld. Hoewel de twee wetenschappelijke instellingen nauwe banden onderhouden, hebben ze formeel niks met elkaar te maken.
Niet dat het Institute, opgericht in 1930, minder prestigieus is. De New York Times noemde de wetenschappelijke instelling ooit ‘Amerika’s meest intellectuele ivoren toren’, waarin bijna dertig Nobelprijswinnaars huisden en huizen. De wetenschappers, of ze nu een Nobelprijs wonnen of niet, zijn bekende namen in verschillende velden.
Natuurkundige J. Robert Oppenheimer, die meehielp de eerste atoombom te ontwikkelen, wiskundige Alan Turing, zonder wie we nu geen computers hadden gehad, en politiek filosoof Michael Walzer, toonaangevend in ethiek van oorlog.
Robbert Dijkgraaf, wiskundige en theoretisch natuurkundige, nu nog aan het hoofd staat van de Nederlandse Koninklijke Akademie van Wetenschappen, gaat straks leidinggeven aan een groep van 28 professoren en 190 onderzoekers, stuk voor stuk geniale wetenschappers. Zelf is hij ook geen vreemde voor het Institute. Begin jaren negentig deed hij er al eens een jaar onderzoek.
Een eerdere samenwerking met een Nederlander beviel het Institute echter minder goed. Astrofysicus Piet Hut was in 1985 op zijn 32ste de jongste professor die het Insitute ooit benoemde. Alle professoren worden voor het leven benoemd en hoeven nooit les te geven, wat het vrije denken bevordert, meent het Institute, waardoor ze alle tijd hebben voor onderzoek. Maar het instituut was ontevreden over Huts prestaties en wilde van hem af. Hij zou in 1996 beloofd hebben in 2001 ontslag te nemen, maar uiteindelijk weigerde hij dat te doen.
In 2000 kwam de kwestie voor de Amerikaanse rechter, en liep uiteindelijk met een sisser af; Hut mocht blijven, al werd hij verbannen van de faculteit natuurkunde. Hij werkt nog steeds als professor aan het Insitute, aan een eigen afdeling, ‘interdisciplinaire studies’.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Toen aanklagers die het Watergate-schandaal onderzochten eind juni 1975 naar Californië reisden om voormalig president Richard Nixon te ondervragen, hadden ze een prangende vraag: wat besprak Nixon in de achttien en een halve minuut die bleken te zijn gewist op de ‘Watergate-tapes’?
Politieke junkies en historici zaten donderdagnacht (Nederlandse tijd) handenwrijvend te wachten op de vrijgave van de getuigenis van oud-president Nixon. Eindelijk zou er meer bekend worden over het grootste politieke schandaal uit de Amerikaanse geschiedenis. Ze werden teleurgesteld.
Nixon liet van februari 1971 tot juli 1973 een groot deel van zijn gesprekken in de Oval Office opnemen. Maar ruim achttien minuten lang was er enkel ruis te horen. Nixons secretaresse Rose Mary Woods had eerder verklaard dat het een foutje was; afgeleid door een telefoongesprek had ze per ongeluk op de verkeerde knop gedrukt.
In de nu vrijgegeven getuigenis, zegt Nixon niet te weten waardoor het ‘gat’ in de opnames is veroorzaakt. ‘Rose dacht dat het om vier minuten ging.’ Toen hij hoorde dat het om achttien en een halve minuut ging, ging Nixon naar eigen zeggen ‘door het lint’.
Aangenomen wordt dat Nixon met zijn chef-staf H.R. Haldeman sprak over zijn rol in de inbraak en afluisteraffaire in het Watergate-gebouw van de Democratische partij, in juni 1972. Leden van zijn campagneteam waren verantwoordelijk voor de inbraak. De regering-Nixon probeerde hun betrokkenheid weg te moffelen. Het zou er in 1974 toe leiden dat Nixon aftrad.
Tijdens zijn getuigenis voor twee leden van de onderzoeksjury zei Nixon niet meer te weten wat er in die ruim achttien minuten was besproken. ‘I don’t recall’ (ik kan het me niet herinneren) werd gedurende de elf uur durende ondervraging vaak door Nixon gezegd. Als de ondervragers aandrongen, raakte Nixon geagiteerd. ‘Als je wilt dat ik erover lieg, dan doe ik dat met liefde’, sprak de oud-president.
Nixons verklaring werd afgenomen op 23 en 24 juni 1975 op het bureau van de kustwacht in San Clemente, dicht bij zijn huis in Californië. Vanwege gezondheidsproblemen kon Nixon niet naar Washington reizen. Hoewel hij van zijn opvolger president Gerald Ford immuniteit had gekregen voor zijn aandeel het Watergate-schandaal, stond Nixon onder ede en was hij strafbaar als hij meineed pleegde.
Omdat historici dachten dat hij daardoor de waarheid zou spreken, hoopten zij dat de verklaring van Nixon eindelijk voor opheldering zou zorgen. Historici spanden een rechtszaak aan om de transcriptie in te mogen zien. De rechter gaf hen gelijk en gaf de regering de opdracht het verhoor vrij te geven. De laatste jaren is geprobeerd om de ontbrekende minuten op de tapes te herstellen. Dat is mislukt. En de betrokkenen zijn inmiddels overleden: Haldeman in 1993, Nixon in 1994 en Woods in 2005.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Wat gebeurt er als je de grootte van je gezin overlaat aan God? Dan zit je met een beetje pech – of geluk, het is maar hoe je het bekijkt – binnen 23 jaar met negentien kinderen en een twintigste op komst.
Het gezin Duggar neemt de Bijbelpassage ‘Weest vruchtbaar, en vermenigvuldigt’ (Genesis 1:28) wel heel letterlijk. Deze week maakten ze op de Amerikaanse tv temidden van hun imposante kinderschare bekend wederom gezinsuitbreiding te verwachten. Moeder Michelle (45) keek adorerend op naar haar echtgenoot Jim Bob (46). En die keek even liefhebbend terug. Ze waren ‘verrukt’ door het nieuws. ,,Tussen onze kinderen zit maximaal zestien tot achttien maanden. We hadden niet meer gedacht dat God ons nog een kind zou geven.”
De jongste Duggar-telg, Josie, was immers al in 2009 geboren. De bay kwam drieënhalve maand te vroeg en zowel Josieals moeder Michelle waren er door complicaties bijna niet meer geweest. Josie moest zeven maanden in het ziekenhuis blijven, en de ouders werd een nieuwe zwangerschap ontraden. Maar de Duggars, baptisten uit Arkansas, doen niet aan geboortebeperking en gaan gewoon door tot de onvruchtbaarheid toeslaat.
De Duggars zijn bekenden in de VS. Al jaren heeft het gezin een realityserie op de zender TLC. De serie veranderde vaak van naam: van ’17 Kids and Counting’ in ’18 Kids and Counting’ in ’19 Kids and Counting’.
Over een half jaar wordt het ’20 Kids and Counting’, mits de zwangerschap van Michelle goed verloopt. Zelf zegt ze nog nooit zo gezond te zijn geweest. Artsen zouden haar uiteindelijk het groene licht hebben gegeven. En zelfs als ze dat niet hadden gedaan, heeft God dat met de bevruchting wel gedaan.
Dankzij de opbrengsten van de serie, gecombineerd met hun werk als makelaar, kunnen de Duggars hun kinderen schuldenvrij onderdak bieden in een gigantisch huis in Tontitown.
Of het een meisje of een jongen wordt, is niet bekend, maar wel dat de naam van nummer twintig zal beginnen met de J van vader Jim-Bob. De namen van de andere negentien: Joshua (23), Jana en John-David (21, tweeling), Jill (20), Jessa (19), Jinger (17), Joseph (16), Josiah (15), Joy-Anna (14), Jedidiah en Jeremiah (13, tweeling), Jason (11), James (10), Justin (8), Jackson (7), Johannah (6), Jennifer (4), Jordyn-Grace (2 jaar en 11 maanden) and Josie (1 jaar en 11 maanden). Overigens heeft de oudste, Joshua (23), zelf ook al twee kinderen. Ze heten Mackynzie en Michael, met de M. van Michelle, hun oma.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Het lichaam van een gesneuvelde marinier paste niet in een kist. Door zijn verwondingen stond zijn linkerarm in een hoek van 90 graden. Zijn familie wilde dat hij in uniform werd begraven. Het Amerikaanse legermortuarium wist een creatieve oplossing. Ze zaagden zijn arm er af. De familie van de marinier wist van niks.
Deze behandeling van oorlogsdoden op eigen bodem staat in schril contrast met het vertoon van respect als ze van Afghanistan terug naar huis worden gebracht. Dan volgt in het vliegtuig of op de startbaan een indrukwekkende en emotionele rampceremonie. De kist is bedenkt met de Stars-and-Stripes, de strijdmakkers van de soldaat salueren een laatste keer. De militair heeft het hoogste offer gebracht en nu wordt hij met de hoogste eer behandeld.
Maar op de luchtmachtbasis Dover in de Amerikaanse staat Delaware, door de Amerikaanse regering in de Golfoorlog van 1991 aangewezen als centraal aankomstpunt voor Amerikaanse oorlogsdoden, was het respect ver te zoeken. Daar raakten ze lichaamsdelen en plastic tassen met menselijke resten kwijt.
De misstanden bij luchtmachtbasis Dover hebben bij Congresleden en veteranen geschokte reacties teweeg gebracht. Maar het is vooral een klap in het gezicht van alle nabestaanden. Sommigen vermoedden al bij de aankomst van hun familielid dat er iets mis was. In de Washington Post vertelt Gloria Crothers dat ze het lichaam van haar gesneuvelde zoon, sergeant Michael Heede, Jr wilde zien. Zijn makkers hadden gezegd dat het lichaam van Heede intact was. Maar bij luchtmachtbasis Dover werd haar verzoek geweigerd. ,,Ik had mijn bedenkingen of mijn zoon wel echt in de kist lag. Nu heb ik nog meer bedenkingen.”
Met veertien lichamen ging het mis in Dover, zo ontdekte defensie in mei 2010. Pas afgelopen weekend zijn de nabestaanden geïnformeerd. Volgens militairen werden de fouten veroorzaakt door de werkdruk: duizenden lichamen die via de luchtmachtbasis binnenkomen en de gruwelijkheid van het werk. Lichamen uit Irak en Afghanistan komen niet zelden verminkt of in stukken in Amerika aan. De commandanten zijn berispt en hebben andere functies gekregen, maar ze worden niet ontslagen.
Luchtmachtbasis Dover is niet de enige plek waar ze respectloos omgaan met oorlogsdoden. Vorig jaar kwam al aan het licht dat op de militaire begraafplaats van Arlington, dichtbij hoofdstad Washington, lichamen verkeerd geïdentificeerd waren en dat urnen met stoffelijke resten in een massagraf waren gedumpt. Ook het militaire hospitaal Walter Reed kreeg veel kritiek voor slechte behandeling van oorlogsgewonden.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Herman Cain heeft diep in zijn geheugen gegraven en weet het zeker: hij heeft Sharon Bialek nooit gezien en haar naam doet ook geen belletje rinkelen. Bialek is één van de vier vrouwen die presidentskandidaat Cain van ongepast seksueel gedrag beschuldigt, maar Cain ontkent het in alle toonaarden. ,,Ik ben nooit ongepast geweest met iemand. Punt uit.”
Vlak voor zijn persconferentie, gisteren, trad er een tweede vrouw in de openbaarheid. Karen Kraushaar is nu woordvoerder bij het Amerikaanse ministerie van financiën, maar werkte in de jaren negentig bij de National Restaurant Association, waar Cain de baas was. In de New York Times zei ze te overwegen samen met de andere drie vrouwen haar verhaal te doen. ,,Zodat het bewijs in z’n geheel beschouwd kan worden.”
Maandag vertelde Sharon Bialek tijdens een persconferentie met onvaste stem dat Cain onder haar plooirok had gegrepen en haar hoofd richting zijn kruis had gebracht. Cain sloeg terug met zijn eigen, bizarre persconferentie, waarin hij zich liet introduceren door zijn advocaat, zoals Bialek dat ook deed. Advocaat Lin Wood stelde dat Cain vals beschuldigd werd en dat hij ‘een goede en fatsoenlijke man’ is. Vervolgens nam Republikein Cain zelf het woord om te zeggen dat hij nu niet en nooit niet uit de presidentiële race zal stappen. ,,Sommige mensen willen niet dat Herman Cain president wordt”, sprak Cain over zichzelf in de derde persoon enkelvoud. Hij ziet het als één groot complot om hem, als zakenman, buiten het Witte Huis te houden.
Op de vraag of hij bereid zou zijn tot een leugendetectortest, antwoordde Cain: ,,Ja, absoluut.” Om te vervolgen met: ,,Als ik er een goede reden voor zou hebben.” Het is niet duidelijk of hij daarvoor zou slagen, aangezien een radiopresentatrice gisteren stelde dat ze Cain en Bialek een maand geleden nog op een bijeenkomst van de conservatieve Tea Party-beweging heeft gezien; ze zouden er kort met elkaar hebben gesproken.
De geschiedenis leert dat seksschandalen Amerikaanse politici niet de kop hoeven te kosten. Bill Clinton werd in 1992 president ondanks Gennifer Flowers die riep dat ze een affaire met hem had. Arnold Schwarzenegger werd in 2003 een week voor de gouverneursverkiezingen in Californië door 15 vrouwen beschuldigd van ongepast gedrag, maar werd toch gekozen. Kan Cain ondanks het schandaal kans maken op de Republikeinse nominatie?
Cain kon afgelopen weekend even opgelucht ademhalen, omdat zijn drie beschuldigers anoniem wilden blijven. Als tv-zenders niemand hebben om te interviewen, bloeden aantijgingen als deze snel dood. Nu Bialek in de schijnwerpers is getreden en Kraushaar mogelijk volgt, kunnen de Amerikaanse media de beschuldigingen tegen de Republikeinse presidentskandidaat een gezicht geven.
Als die beschuldigen ondanks Cains stellige ontkenning waar zijn, kan het zijn campagne opblazen. Het verschil met Clinton en Schwarzenegger is groot. Clinton bleek later inderdaad een relatie met Flowers te hebben gehad – met wederzijdse toestemming. Schwarzenegger bood zijn excuses aan voor zijn ongepaste gedrag. Als de lezing van Bialek klopt, heeft Cain zich schuldig gemaakt aan aanranding. Het is de vraag of zijn potentiële kiezers hem daarmee weg laten komen. Een peiling van Reuters liet gisteren al zien dat 40 procent van de Republikeinen na de persconferentie van Bialek een minder positief beeld heeft van Cain.