Categorie archief: Verhalen gemaakt voor de GPD

NEDERLANDSE CULTUUR IN EEN AMERIKAANSE STAALSTAD

Posted on by

Voormalige staalstad Pittsburgh, waar het ooit ’s middags al aardedonker was door de rook en roet van de staalfabrieken, is momenteel oranje. Al weken is de stad vanwege het festival Distinctively Dutch in Nederlandse cultuur gedoopt.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
PITTSBURGH (GPD) – Als makke lammeren stellen mensen zich in een nette rij op voor de deur van galerie SPACE in de Amerikaanse stad Pittsburgh. Voordat ze naar binnen kunnen, moeten ze door een beveiligingspoortje. De ‘metaaldetector’ vergelijkt de gezichten van iedereen die er doorheen stapt met de foto’s van 350 beroemdheden. ,,I love it”, gilt een meisje dat een witte strook tule als rok draagt verrukt als ze ziet dat haar gezicht op de androgyne zanger Boy George lijkt.
Het is niet echt, maar kunst. Nederlandse kunst om precies te zijn, van Marnix de Nijs. En het publiek in Pittsburgh reageert precies zoals hij dat wil. ,,Ik wil mensen bewust maken van de invloed van technologie in het dagelijks leven. Zonder erbij na te denken gaan ze door de beveiligingspoortjes op vliegvelden. En hier doen ze precies hetzelfde. Ze weten niet wat hen te wachten staat, maar toch lopen ze erdoorheen.”
Pittsburgh, in de Amerikaanse staat Pennsylvania, is in de 19de eeuw groot geworden dankzij de staalindustrie. De roet die de fabrieksschoorstenen uitstootte, zorgde ervoor dat het overdag soms aardedonker was. Nu zijn de staalfabrieken dicht en heeft de geboortestad van popart-kunstenaar Andy Warhol zich opnieuw uitgevonden als cultuurmetropool. Tot eind mei hangt er een oranje gloed over de stad. Figuurlijk, want de stad staat sinds februari in het teken van het culturele festival Distinctively Dutch (‘Onderscheidend Nederlands’): toneel, beeldende kunst, film, muziek, dans, literatuur en architectuur.
Alles is tot eind mei Nederlands. En dus voert de Gallery Crawl, een kroegentocht langs tientallen musea en galeries in de stad, deze vrijdagavond langs veel Nederlandse kunst.
Curator Murray Horne haalde vooral veel Nederlandse ‘nieuwe mediakunst’ naar Pittsburgh. ,,Daar blinken jullie in uit. Die installaties spreken jongeren tussen de 18 en 30 aan en die proberen wij vooral naar onze galeries te trekken.” Dat dit lukt, bewijst de Wood Street Gallery. Daar kijkt een groepje jongeren naar de videokunst van Guido van der Werve waarin de kunstenaar voor een gigantische ijsbreker uitloopt. In de tien minuten durende film ‘nummer acht’ houdt hij continu hetzelfde tempo aan, waardoor het schip hem nooit inhaalt en hij niet in het dikke ijs verdwijnt. ,,Maar toch willen ze weten hoe het afloopt”, lacht Horne. ,,Nieuwe mediakunst betrekt het publiek echt bij de werken.”
Zoals de interactieve installatie ‘Horizon’ van Geert Mul in een galerie een paar honderd meter verderop, die net als De Nijs afgestudeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem. Hij maakte een database van 380 landschapsschilderijen en -tekeningen met een duidelijke horizon uit museum Booijmans van Beuningen, projecteert die op een groot scherm en laat de beelden met een speciaal softwareprogramma in elkaar overlopen door de bewegingen van het langslopende publiek. ,,Eigenlijk werkt dat het best als het rustig is, maar nu is het zo druk dat de werken constant overlopen”, lacht hij. Volgens Mul zijn Nederlandse kunstenaars vooral goed in deze vorm van kunst omdat er financiële middelen beschikbaar waren. Met de bezuinigingen wordt dat in de toekomst lastiger, vermoedt hij. ,,Ik voel me wel gepakt. Deze sector heeft het al moeilijk genoeg.”
Het evenement wordt georganiseerd door Pittsburgh Cultural Trust, dat een verloederd deel van de binnenstad dat tot eind jaren tachtig de rosse buurt van de stad was met veel succes transformeerde tot het Culturele District. De stichting organiseerde al eerder thema-festivals met het Australia Festival in 2007 en het Quebec Festival in 2004. Dit jaar werd gekozen voor een Nederlands festival, medegefinancierd door de Nederlandse overheid. ,,We zien veel overeenkomsten tussen Pittsburgh en Nederland en dan vooral Amsterdam”, zegt Veronica Corpuz van de stichting. Zo heeft Pittsburgh ook veel water (de rivieren Allegheny, Monongahela en Ohio komen er samen) en veel bruggen (446, alleen Venetië heeft er meer) die de verschillende stadsdelen met elkaar verbinden.
Voor jonge Nederlandse kunstenaars is het heel wat om hun werk ineens in een Amerikaanse galerie terug te zien. Fotograaf Rachel Nieborg exposeert haar foto’s, actiestillevens waarmee ze een draai geeft aan schilderijen van oude meesters, voor het eerst buiten Nederland. ,,Spannend hoor. Maar heel leuk.” Ze hoop dat de expositie leidt tot nieuwe kansen in de VS. Over belangstelling heeft ze in Penn Gallery, waar de foto’s van Nieborg en ontwerper Inge Mulder van de rood geverfde muren spatten, niet te klagen. Het is er net als in de rest van de binnenstad gezellig druk.
Het sluitstuk van de galerietocht moet dan nog komen: de wereldpremière van The News, het nieuwe werk van JacobTV, de artiestennaam van Jacob ter Veldhuis. De ‘reality opera’ van Ter Veldhuis combineert beelden, muziek en zang op een indrukwekkende manier in een negentig minuten durend audiovisueel spektakel waarin de actualiteit voorbij trekt. Occupy Wall Street, Sarah Palin, de Arabische lente, de paus, Lady Gaga, president Obama en de aardbeving in Japan komen langs.
Maar ook in The News zit een stukje Nederland: het publiek in het Byham Theater in Pittsburgh ziet ineens koningin Beatrix op een groot scherm langskomen in haar gouden koets. Met een lijzige, vertraagde stem leest zij een deel van de Troonrede voor. ,,Ik wil de pracht en praal van de monarchie laten zien, dat is toch een verdwijnende wereld. En ze heeft een beeldschone stem”, verklaart Ter Veldhuis zijn keuze. Daarna gaat de montage verder met een geagiteerde Amerikaanse tv-dominee. Het publiek lacht en klapt. Maar als een sluipschutter vertelt hoe hij in Irak een ‘verdachte’ vrouw doodschoot die alleen een witte zakboek uit haar gewaden wilde trekken, blijven de Amerikanen doodstil. Begrijpelijk, zegt Ter Veldhuis na afloop. ,,Het is natuurlijk ook hartverscheurend. Ik wilde er de waanzin van oorlog mee laten zien.”
Zijn team is Nederlands, op het muziekensemble na. Dat komt uit Chicago en heeft het stuk in een week ingestudeerd. Ter Veldhuis is zelf twee tot drie jaar met de productie bezig geweest. Later dit jaar moet The News, dat telkens wordt aangepast aan de actualiteit, in Europa te zien zijn. Het is nog niet bekend of de show ook naar Nederland komt. Josefien Stoppelenburg, één van de twee zangeressen, neemt tijdens de show de klassieke partijen voor haar rekening. ,,Jacob heeft het op mijn stem geschreven”, zegt ze voordat ze voor de lokale media op de foto gaat met de cast. Stoppelenberg: ,,Het stuk heeft zoveel lagen, er komt zoveel bij kijken en alles moet kloppen. Dat zo’n unieke voorstelling dan op een Nederlands festival in Pittsburgh in première gaat, maakt het helemaal bijzonder.”

BESCHADIGDE ROMNEY HEEFT NOG ALLE KANS

Posted on by

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Nu alle concurrentie weg is, likt de Republikeinse presidentskandidaat Mitt Romney zijn wonden. De voorverkiezingen duurden lang en waren hard, dat wil niet zeggen dat de beschadigde Romney in november kansloos is tegen president Barack Obama. Integendeel.
Romney is niet de eerste kandidaat die gekreukeld uit de primaries komt, zegt politicoloog Sam Popkin, verbonden aan de Universiteit van Californië in San Diego. Popkin: ,,Bill Clinton was in 1992 ook impopulair. Hij werd gezien als een rijke, luie, dienstplicht ontduikende rokkenjager.” Democraten zagen bij de voorverkiezingen in Californië zelfs liever George Bush senior of Ross Perot dan Clinton, zo bleek uit kiezersonderzoek. Maar de Democraten wisten dat om te buigen tot iemand die zich op had gewerkt, die bij zijn opa woonde, die afhankelijk was van een studiebeurs. ,,Zo zagen de kiezers hem ineens in een ander licht.” Maar bij Clinton ging het om de persoonlijkheid, bij Romney gaat het om het beleid. ,,Dat is een heel ander verhaal.”
Romneys conservatieve concurrenten hebben Romney immers naar rechts getrokken, waar hij als gematigde Republikein eigenlijk niet thuis hoort. Ook hebben ze hem gedwongen afstand te nemen van zijn eigen beleid: het zorgstelsel in Massachusetts dat Obama als de blauwdruk gebruikte voor zijn hervorming van de gezondheidszorg. Popkin: ,,Romney schreef ooit dat zijn plan de perfecte oplossing voor de VS zou zijn. Maar nu roept hij dat het teruggedraaid moet worden.”
Dat Romneys eigen campagneadviseur zich in maart liet ontvallen dat de campagne tot dan toe kon worden ‘gereset’, zoals een Etch-A-Sketch, een Amerikaans tekenspeeltje voor kinderen: even schudden en de tekening op het scherm is weg. Maar zo makkelijk gaat dat niet, waarschuwt Popkin. ,,Je kunt het beeld veranderen door informatie toe te voegen, maar eenmaal gemaakte uitspraken zijn niet uit te wissen.”
Nu Newt Gingrich ook de stekker uit zijn campagne trekt, voert alleen Ron Paul met zijn jonge en loyale aanhang campagne, vooral om binnen de partij een vinger in de pap te krijgen. Romney kan zich volledig richten op Obama.
Terwijl Obama volgens Republikeins strateeg Ron Bonjean nog zoekt naar een juiste strategie, positioneert Romney zich al meer richting het midden, om daarmee ook de gematigde Republikein en de zo belangrijke onafhankelijke kiezer aan te spreken. De harde campagnestrijd heeft van Romney juist een betere kandidaat gemaakt, stelt hij, zoals Barack Obama in 2008 ook sterker uit het gevecht met concurrent Hillary Clinton kwam. ,,Alleen de discussie over sociaal-conservatieve onderwerpen als anticonceptie en abortus tussen Rick Santorum en Romney heeft de partij geen goed gedaan”, zegt Bonjean, ooit woordvoerder van Republikeinse topstukken in het congres. ,,Het gaat om banen, banen, banen.”
Als Romney zorgt dat de economie het enige campagnethema wordt, heeft hij de meeste kans om op 6 november te winnen. Popkin: ,,Dan kan hij Obama wegzetten als de man die praat over werkgelegenheid, maar dat hij degene is die dankzij zijn achtergrond als zakenman echt banen gaat creëren.”

ROLLING ORANGE WIL NEW YORK MET NEDERLANDSE FIETSEN HEROVEREN

Posted on by

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
BROOKLYN (GPD) – Recent rinkelde de telefoon bij Rolling Orange Bikes in Brooklyn. Een klant die net een fiets had gekocht vroeg zich af wat nou de bedoeling was van dat sleuteltje. Kon hij de fiets daarmee starten? Bij zulke vragen ligt mede-eigenaar Marc van der Aart dubbel van het lachen. ,,New Yorkers moeten nog veel leren over fietsen.”
Voor de Nederlandse fietsenwinkel in Cobble Hill – een gegoede wijk vol tweeverdieners en jonge gezinnen – in Brooklyn staat een rij vrolijk gekleurde fietsen: degelijke fietsen, kinderfietsen, bakfietsen en tandems. Op de gevel prijkt het oranje logo: de contouren van een sinaasappel. Binnen staat een schaal met mandarijntjes. Van der Aart: ,,We proberen na 400 jaar New York met de Nederlandse fiets te heroveren.”
De winkel verkoopt fietsen van Nederlandse merken als Gazelle en Batavus, hippe exemplaren van de Fietsfabriek en designfietsen van VanMoof. Rolling Orange geniet al naamsbekendheid, bleek afgelopen weekend op de New Amsterdam Bike Show in de wijk Soho waar een kleine selectie van de collectie te zien was. Komend weekend volgt een volgende New Yorkse fietsenbeurs. In 2012 hopen ze het doel van 500 verkochte fietsen te halen.
Een bescheiden doel, want goedkoop zijn ze niet. Vanwege de importkosten is de goedkoopste fiets ongeveer 1000 dollar. ,,New Yorkers zijn bereid te betalen voor kwaliteit. Bovendien zijn de benzineprijzen ook hier hoog en is duurzaamheid de trend. Wat is nou duurzamer dan een Hollandse fiets die dertig jaar meegaat?”
Brendan Coburn is inmiddels al bijna een vaste klant. Hij haalde zijn Onderwater kindertandem (2700 dollar) een dag eerder op. Het is de tweede fiets die de veertiger bij Rolling Orange koopt. Coburn gebruikt de log uitziende fiets om zijn zoon John van negen naar school te brengen. De andere ouders kijken niet raar op, vertelt hij. ,,Ik ben één van de drie vaders die hun kind met zo’n Nederlandse tandem naar school brengt.”
Geboren Brabander Ad Hereijgers begon Rolling Orange in 2010. Als planoloog, die meewerkte aan de ontwikkeling van de Lower East Side in Manhattan, kende hij de stad goed en wist hij dat New York met fietsstroken en openbare fietsenstallingen steeds fietsvriendelijker werd. Van der Aart heeft zijn softwarebedrijf net afgestoten en zocht een nieuwe uitdaging. Hij hoorde van de Nederlandse fietsenwinkel in New York en benaderde Hereijgers. ,,We bleken in dezelfde straat in Haarlem te wonen, dus het was voorbestemd”, lacht Van der Aart, die pas naar New York is verhuisd.
Hij heeft grootse plannen: de zaak uitbreiden met fietsenverhuur, waar veel vraag naar is, en een aantal hotels uitrusten met een fietsenstalling en fietsen die verhuurd kunnen worden aan hun gasten. De fietsen kunnen gepersonaliseerd worden met het logo van het hotel. Het eerste wapenfeit van Van der Aart is net gelanceerd: een App waarmee klanten fietsroutes in New York kunnen zien.
Ook zonder die routes fietsten sommige New Yorkers altijd al. Het zijn de waaghalzen, die tussen de gele taxi’s levensgevaarlijke capriolen uithalen, de maaltijdbezorgers of de sportievelingen. Allemaal op een racefietsje met dunne banden. ,,Compleet ongeschikt voor in de stad”, zegt Van der Aart. ,,Hier zien New Yorkers dat fietsen er ook anders uit kunnen zien.” De klanten reageren enthousiast. ,,Ze hebben de Gazelles tijdens een bezoek aan Amsterdam gezien en roepen dan direct ‘die wil ik’!”
Maar er is nog wel een cultuuromslag nodig. Voor mensen in New York is het niet vanzelfsprekend om de fiets te pakken, laat staan om er ook nog eens, met kinderzitjes, je kind op te vervoeren. ,,Dat lijkt de meeste Amerikanen levensgevaarlijk.” En wat als het koud wordt, of regent? ,,Dan laten New Yorkers de fiets staan”, zegt Van der Aart.
Coburn laat zich door een spatje regen niet afschrikken. ,,Ik pak altijd de fiets, weer of geen weer.”

ZORGEN OVER MYSTERIEUS ‘DATACENTRUM’

Posted on by

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – De bouwvakkers die in de Utah een complex voor de binnenlandse veiligheidsdienst NSA bouwen, moeten hun mond houden. Die geheimzinnigheid roept vragen op: wat gaat er straks in het 305 vierkante kilometer grote bouwwerk gebeuren? De overheid gaat vanuit het centrum straks alle Amerikanen bespioneren, zegt technologiemagazine Wired. Onzin, zegt de NSA, dat kunnen en mogen we helemaal niet.
Zeker is wel dat in de Amerikaanse staat, net buiten het plaatsje Bluffdale, in september 2013 het Utah Data Center verrijst. Het grootste dataopslagcomplex in de VS, gebouwd door ingenieurs van het leger in opdracht van de NSA, kost 1,2 miljard dollar en is daarmee het duurste project van het ministerie van defensie ooit. Op Google Earth-beelden van juni 2010 zijn rijen gele vrachtwagens te zien die de bouwwerkzaamheden voorbereiden.
Volgens Wired, die een anonieme medewerker van de National Security Agency (NSA) heeft gesproken, wordt het pand gebouwd om volcontinu e-mails, de zoekgeschiedenis van internet, telefoontjes, tweets en Facebook van alle Amerikanen te bekijken én op te slaan. De NSA luistert nu al samen met het Verenigd Koninkrijk, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland wereldwijde communicatie af via Echelon, dat zoekt op bepaalde ‘verdachte’ woorden.
Maar de dienst, verantwoordelijk voor de binnenlandse veiligheid, ontkent dat ze het centrum gaat gebruiken om Amerikaanse burgers te bespioneren. ,,Er zijn veel onjuiste dingen beweerd over het datacentrum”, zegt NSA-woordvoerster Vanee’ Vines. Maar haar verklaring over wat het wél zal zijn – ,,een hypermoderne faciliteit die de inlichtingendiensten zal ondersteunen in de pogingen het land te beschermen en beveiligen” – neemt de nevelen rondom het project niet weg.
En dus is er bezorgdheid, zelfs in het Amerikaanse congres. Eind maart ondervroeg de Democratische afgevaardigde Hank Johnson NSA-directeur Keith Alexander over de beschuldigingen. Hij stelde dat het niet in het vermogen van zijn dienst ligt om alle Amerikanen te bespioneren. ,,We hebben daar geen toestemming voor, noch beschikken we over de technologie om dat soort informatie te verzamelen.”
Vines bestrijdt dat er sprake is van geheimzinnigheid. Toen de bouw in januari 2011 begon, stuurde de dienst een persbericht en werden verslaggevers in een tent bij de bouwput te woord gestaan. Ook de bouwplannen zijn gewoon openbaar.
Daarin is te zien dat het een indrukwekkend complex wordt, met een eigen stroomvoorziening (alleen de energierekening zou volgens Wired al 40 miljoen dollar per jaar gaan kosten), een eigen wateropslag en waar een enorme hoeveelheid data kan worden opgeslagen. Het zou volgens Wired gaan om yottabytes; 1 quadriljoen gigabytes (een 1 met 24 nullen). Daarnaast is er een veiligheidssysteem dat werkt met camerabewaking, identificatie op basis van biometrische kenmerken (zoals irisscans) en een hek dat een aanslag met een 7000 kilo wegend voertuig moet kunnen weerstaan.

DE LAST VAN EEN NIET AF TE LOSSEN STUDIESCHULD

Posted on by

Economen zien het na de hypotheekcrisis als de nieuwe ramp voor de Amerikaanse economie: de gigantische studieschuld. De landelijke actiedag vraagt vandaag (woensdag) aandacht voor dat probleem.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Lea Clark (30) dacht met een goede studie te ontsnappen aan een arme jeugd in Ohio, waar met kerst willekeurige dingen in huis werden ingepakt zodat Lea in ieder geval iets uit te pakken had. Nu heeft ze twee universitaire titels op zak en werkt ze als advocaat in Washington. Toch is ze armer dan ooit. ,,Toen had ik geen schulden, nu heb ik een studieschuld van 100.000 dollar.”
In de Verenigde Staten staat in totaal 1 biljoen dollar (740 miljard euro) aan studentenleningen open, meer dan alle openstaande creditcardrekeningen bij elkaar. En afbetalen, ho maar. Want de baan die bij het begin van de studie werd beloofd, is er door de crisis niet meer of betaalt véél minder. Tientallen miljoenen jongeren zijn gedupeerd; een deel voert vandaag (woensdag) actie.
Amerikaanse jongeren in de VS wordt voorgehouden dat ze een goede baan zullen krijgen als ze maar hard studeren, zegt Lani Ravinovich. De 29-jarige studeerde psychologie in Los Angeles, maar merkte na haar promotie dat het salaris waar zij en haar medestudenten van uit waren gegaan, ver afstond van de realiteit. ,,Ik dacht mijn 150.000 dollar studieschuld gewoon af te kunnen betalen. Nu twijfel ik daar aan.” Omdat ze geen baan kon vinden, begon ze haar eigen praktijk. In een goede week heb ik veel patiënten, maar soms heb ik een hele week niks te doen.”
Winter Cacussio (28, zijn echte naam Christopher liet hij recent wijzigen) uit New York ging onbezorgd studeren en haalde zijn bachelor en zijn master in communicatie. Over zijn studieschuld dacht hij niet na. ,,Iedereen leent. Mijn ouders moedigden mij zelfs aan.” Toen hij zijn diploma’s op zak had, sloeg hij aan het rekenen: hij heeft een studieschuld van 80.000 dollar, inclusief rente is dat 90.000 dollar. ,,Ik kreeg bijkans een hartaanval. Dit kan ik nooit afbetalen. Met mijn baan kan ik amper rondkomen – en dan ben ik nog niet eens begonnen met aflossen. Ik heb geen toekomst.”
De rente op de studentenleningen, die doorgaans door de Amerikaanse overheid worden aangeboden, is nu nog 3,4 procent. Maar per 1 juli wordt dat 6,8 procent, of 1000 dollar extra schuld per student. Zo wordt het nog moeilijker studentenleningen af te betalen. President Barack Obama, die er een verkiezingsonderwerp in ziet, wil dat het congres de renteverdubbeling tegenhoudt. ,,Het wordt voor de middenklasse steeds lastiger om toegang te krijgen tot hoger onderwijs”, zegt Obama’s adviseur Cecelia Muñoz, hoofd van de raad voor binnenlands beleid. ,,Dat moeten we niet nóg moeilijker maken.”
De problemen gelden niet alleen voor de dure particuliere universiteiten van de Ivy League zoals Harvard en Yale. Ook de staatsuniversiteiten vragen jaarlijks collegegeld van duizenden dollars. Lea Clark koos aanvankelijk bewust voor een kleine staatsuniversiteit in Ohio. ,,Maar in de VS is het niet alleen belangrijk dát je gestudeerd hebt, maar ook wáár je dat hebt gedaan.” Dus koos ze voor haar vervolgstudie voor prestigieuze universiteiten, waarbij het jaarlijkse collegegeld tussen de 23.000 en 40.000 dollar lag. ,,Dat kon ik zonder lening niet opbrengen.”
Nu is ze advocaat, een baan die ze op de basisschool al uitkoos omdat daar het grote geld te verdienen was. Maar de economische situatie is nu anders; banen liggen niet voor het oprapen en de banen die er zijn, betalen veel minder. Clark ziet het somber in: ,,Ik wil niet trouwen en geen kinderen. Ik wil geen gezin beginnen als ik mijn kinderen niet een betere toekomst kan bieden.”
Cacussio neemt het zijn universiteit, zijn familie, de regering en de maatschappij kwalijk dat niemand hem gewaarschuwd heeft voor het gevaar van studieschuld. Hij hoort veel verhalen van lotgenoten die door de geldproblemen failliet zijn gegaan (in de VS is een persoonlijk faillissement mogelijk). Maar de studieschulden blijven altijd bestaan. ,,Ik overweeg om de VS te verlaten, dan kan ik mijn schulden ontvluchten.”

KADER:
– Het collegegeld in de VS verschilt per staat (voor staatsuniversiteiten) en per universiteit (voor particuliere universiteiten). Ga je als student naar een staatsuniversiteit in de staat waar je woont, dan is het collegegeld, afhankelijk van de staat, tussen de 5000 en 15.000 dollar (3800 en 11.400 euro). Voor studenten uit een andere staat ligt dat bedrag tussen de 10.000 en 26.000 dollar (7600 en 19.800 euro). Het collegegeld voor een particuliere universiteit kan oplopen tot 45.000 dollar (34.200 euro) per jaar.
– Omdat veel studenten dat niet kunnen opbrengen, bieden universiteiten financiële hulp voor studenten die aan bepaalde voorwaarden voldoen. Een zeer klein aantal studenten komt door goede cijfers of andere criteria in aanmerking voor een gehele of gedeeltelijke beurs.
– Een lening, financiële hulp of een beurs dekt doorgaans alleen het collegegeld. De American Council on Education becijferde dat in het collegejaar 2003-2004 ruim driekwart van de bachelorstudenten naast hun studie een baantje had.

WILDERS IN ZIJN BOEK: ‘OBAMA IS EEN DHIMMI’

Posted on by

Het boek van Geert Wilders wordt pas op 1 mei in New York gepresenteerd, maar blijkt al gewoon te koop op Amerikaanse boekensites. Een voorproefje.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Geert Wilders noemt de Amerikaanse president Barack Obama in zijn boek minachtend een ‘dhimmi’. De term voor een onderdanige niet-moslim in een moslimstaat gebruikt Wilders omdat Obama in 2009 bij een speech in Cairo beloofde te zullen vechten tegen negatieve stereotypes over de islam.
Wilders begint weliswaar scherp met zijn ‘belediging’ van Obama, maar over het algemeen heeft de PVV-leider zich voor ‘Marked for Death: Islam’s War Against the West and Me’ een milde toon aangemeten. De presentatie van het boek staat gepland voor 1 mei in New York, als de onderhandelingen in het Catshuis voorbij zijn, maar is al gewoon te bestellen op Amerikaanse boekensites. Op Amazon.com kost het boek 18,44 dollar; een fractie van de adviesprijs van 27,95 dollar.
Het aan ‘freedom’ (vrijheid) opgedragen Engelstalige boek dat inclusief voorwoord, een omvangrijke referentielijst en index 286 pagina’s telt, is nadrukkelijk bedoeld om de Verenigde Staten uitgebreid kennis te laten maken met de PVV-leider.
Wilders noemt zichzelf met trots ‘één van de meest pro-Amerikaanse Nederlandse politici en één van de grootste bewonderaars van de Amerikaanse ziel’. Hij citeert maar liefst twaalf Amerikaanse presidenten en roemt de verankering van de vrijheid van meningsuiting in de Amerikaanse grondwet (overigens merkt Wilders dat die vrijheid ook in de VS grenzen kent: het woord ‘fuck’ is gecensureerd tot ‘f***’).
Maar die vrijheid wordt bedreigd door de ‘totalitaire ideologie’ islam. Om het gevaar van de islam te illustreren, haalt hij de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog aan: zoals de Amerikanen zich ontworstelden aan het juk van de Britten, zo moet het westen zich nu ontworstelen aan het juk van de islam. ,,Live free or die” (leef in vrijheid of sterf), citeert Wilders generaal John Stark die voor de Amerikaanse revolutie vocht.
Hij uit de in Nederland bekende kritiek op de islam en de profeet Mohammed en schrijft dat het Nazisme in de islam ‘een kwade geestverwant’ zag. ,,De islam is het probleem en we moeten niet bang zijn om dat te zeggen.” Wilders schrijft dat er in Nederland dankzij de invloed van zijn partij in het minderheidskabinet ‘een zee van verandering’ op gang is gekomen na ‘decennia van multiculturele verrotting’. Trots constateert hij dat ,,de PVV een einde heeft gemaakt aan beleid dat leidde tot een parallelle islamitische samenleving.”
Wilders geeft ook een zeldzaam inkijkje in zijn jeugd, zijn reizen door het Midden-Oosten en Israël en in zijn door beveiligers afgeschermde leven. Toen zijn vader in 2005 stierf, was Wilders erbij – mét de beveiligers die hem altijd vergezellen. In de auto terug naar zijn beveiligde huis, barstte hij in tranen uit. ,,Zullen we even stoppen mijnheer?”, vroegen de in verlegenheid gebrachte beveiligers.
Wilders wil met voorbeelden als deze aangeven dat hij door zijn uitspraken over de islam in ‘een gevangenis’ is terechtgekomen, zonder enige privacy. Het zijn telkens kleine ‘onthullingen’ die de taaiere teksten doorspekken over de historie van de islam en de profeet Mohammed – waarbij hij teruggaat naar het jaar 610 – waardoor de voor Amerikanen onbekende Wilders een menselijk gezicht krijgt.

‘HONDENSTRIJD’ OBAMA-ROMNEY

Posted on by

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Of presidentskandidaat Mitt Romney wel eens hondenvlees heeft gegeten? Het was woensdag een serieuze vraag waarop ook een serieus antwoord kwam: nee. In de campagne over wie de machtigste man ter wereld wordt (of blijft), gaat het al dagen over honden, vrouwen, de ‘bedreigingen’ van een rockster en koekjes.
President Barack Obama schreef jaren geleden in zijn autobiografie dat hij als kind in Indonesië ooit hond heeft gegeten; hij vond het taai. Een conservatieve blogger gooit hem de passage nu voor de voeten, als vergelding voor het ‘hondenprobleem’ dat Romney al tijden achtervolgd.
Toen Romney in 1983 met vrouw en vijf zonen op vakantie ging, zat de auto vol en werd hond Seamus in een kooi op het dak gebonden. Twaalf uur lang. Er werd alleen gestopt toen de diarree langs de ramen naar beneden stroomde. De Ierse setter is inmiddels dood (niet door het ritje op het dak overigens), maar leeft voort op zijn eigen Wikipedia-pagina.
De Democraten zijn niet te beroerd om Romney aan de vakantie van 29 jaar geleden te herinneren. Obamas topadviseur David Axelrod twitterde een foto waarop Obama ‘first dog’ Bo knuffelt – in een auto. ‘Hoe liefhebbende baasjes hun hond vervoeren’, luidde zijn venijnige bijschrijft.
De blogger is even venijnig. Want is het eten van hond niet veel erger dan een hond op een autodak binden, oordeelde hij spottend, voorbijgaand aan het feit dat Obama een kind was die van zijn stiefvader een hapje hond kreeg en Romney een volwassen man van 36 was toen hij Seamus een plekje op het dak van zijn Chevrolet toebedeelde.
Je zou denken dat de kandidaten wel belangrijker zaken aan hun hoofd hebben. De Amerikaanse economische zorgen zijn groot, de staatsschuld is 15,7 biljoen dollar en het bedrag loopt iedere nanoseconde op en de werkloosheid – weliswaar licht gedaald – is nog altijd hoog. Gek genoeg domineert het de presidentscampagne niet. Het is tekenend voor het verziekte politieke klimaat in de VS.
Waar gaat het dan wel over? Over ‘Cookiegate’: Romneys kritiek op de ‘supermarktkoekjes’ die bij een campagnestop in Pittsburgh werden geserveerd. Een belediging voor de lokale én beroemde bakker, die verantwoordelijk was voor de koekjes. Of over de conservatieve rocker Ted Nugent die Obama en zijn ministers criminelen noemde, die bij de verkiezingen ‘een kopje kleiner’ moeten worden gemaakt.
Afgelopen weekend was de campagne nog in de ban van het gevecht om de vrouwenstem. Een (vrouwelijke) adviseur van de Democraten zei op CNN dat Ann Romney nog geen dag in haar leven heeft gewerkt. De vrouw van Mitt was huismoeder, zorgde voor vijf zonen – niets om geringschattend over te doen. De adviseur probeerde te zeggen dat Ann door haar bevoorrechte positie (de Romneys zijn immers multimiljonair) nooit dezelfde zorgen van andere werkende moeders heeft gehad, maar drukte zich daarbij ongelukkig uit.
De controverse werd enorm uitvergroot in de Amerikaanse media, maar in dit geval ging het nog ergens over. Vrouwelijke kiezers kunnen doorslaggevend zijn bij de verkiezingen van 6 november en peilingen laten zien dat vrouwen minder gecharmeerd zijn van Romney. Maar honden, koekjes en een controversiële rocker hebben niks met politiek te maken en leiden alleen de aandacht af van waar het echt om gaat: de economie.

FBI SLORDIG MET BEWIJSMATERIAAL: ONTERECHT VEROORDEELD OM EEN HAAR

Posted on by

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Santae Tribble dacht dat de politie hem wilde spreken omdat hij een paar parkeerbonnen niet had betaald, maar hij werd opgesloten en bleef 25 jaar vastzitten voor een moord die hij niet had gepleegd. Het bewijs: een haar die werd gevonden in de kous die de dader over zijn gezicht droeg toen in 1978 een taxichauffeur uit Washington werd beroofd en doodgeschoten.
Volgens haaranalyse van de federale politie FBI kwam de haar van het hoofd van de toen 17-jarige Tribble, die voor het moment van de moord een alibi had. Ruim dertig jaar later blijkt uit DNA-onderzoek dat geen van de dertien in de kous gevonden haren van Tribble is.
Het Amerikaanse ministerie van justitie stelt in een rapport uit 2004, dat de Washington Post wist de bemachtigen, dat het laboratorium van de FBI op het gebied van vergelijkend haaronderzoek slordig en onbetrouwbaar werk leverde. Door fouten van het lab zijn mogelijk onschuldige mensen ter dood gebracht of soms tot levenslange celstraffen veroordeeld. In 1997 werd in Texas een man ter dood gebracht die volgens de aanklager zonder het nu twijfelachtige bewijs nooit de doodstraf had gekregen.
Het ministerie van justitie was al sinds 2004 op de hoogte van het slordige FBI-werk, maar lichtte alleen de aanklagers in, niet de advocaten van de mogelijk onterecht veroordeelden. Het ministerie zegt volgens de regels te hebben gehandeld en dat zij de advocaten niet hoefden in te lichten.
Het onderzoek van het ministerie richtte zich op de microscopische haaranalyse dat in de jaren negentig werd uitgevoerd. Volgens de Washington Post werden ook al vóór de jaren negentig verdachten veroordeeld op basis van onbetrouwbare haaranalyses. Naast de zaak van Tribble ontdekte de krant bijvoorbeeld dat haren die volgens de onderzoekers afkomstig waren van een mensenhoofd, bij recent nader onderzoek van een hond bleken te zijn.
De FBI dacht sinds de jaren vijftig dat daarmee te kunnen vaststellen of een haar bij een verdachte hoorde. Dit soort haaranalyses waren destijds bij strafprocessen wat dna-testen nu zijn: overtuigend en betrouwbaar. De uitslagen werden vaak tijdens het proces onder ede bevestigd door een onderzoeker van een respectabel overheidslaboratorium. Niemand had reden daaraan te twijfelen. Toen de aanklager dan ook tegen de jury zei dat het haar van Tribble overeenkwam met een haar dat in de kous werd gevonden, werd hij binnen veertig minuten schuldig bevonden.
Nu blijkt dat het FBI-lab geen wetenschappelijke protocollen hanteerde en dat onderzoekers wisten dat hun analyses niet altijd betrouwbaar waren. De FBI bekijkt of het nodig is om alle zaken uit die periode waarin een verdachte door haaranalyse werd veroordeeld te controleren. Tribble, nu 51, is inmiddels vrij en probeert nu met het nieuwe DNA-bewijs zijn naam te zuiveren. De aanklager heeft zijn verzoek in behandeling.

SANTORUM, ROMNEYS ENIGE TEGENSTANDER, STOPT CAMPAGNE

Posted on by

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – De Republikeinse voorverkiezingen zijn beslist. Rick Santorum, de enige die Mitt Romney op papier nog zou kunnen verslaan, is gisteren (dinsdag) gestopt met zijn campagne. Hierdoor hebben Amerikanen tijdens presidentsverkiezingen van 6 november de keus tussen de zittende president, Democraat Barack Obama, en Republikein Romney.
Santorum zou dinsdag zijn campagne na een korte pauze juist hervatten. Zijn dochter Bella (3), die lijdt aan een aangeboren chromosoomafwijking, werd afgelopen weekeinde voor de tweede keer deze campagne korte tijd in het ziekenhuis opgenomen. De campagnebijeenkomst in Gettysburg, Pennsylvania, werd echter onverwachts gewijzigd in een persconferentie. Daarin maakte hij zijn beslissing bekend en zei hij te blijven vechten om Obama te verslaan. Santorum sprak echter geen steun uit aan een kandidaat, al zeggen bronnen in zijn campagneteam dat hij Romney wil helpen.
Santorum gaf geen verklaring voor zijn beslissing, die hij afgelopen weekeinde in overleg met zijn gezin heeft genomen. De broze gezondheidstoestand van zijn dochter zal een rol hebben gespeeld, net als de peilingen in Pennsylvania, waar op 24 april wordt gestemd, die laten zien dat Romney op een voorsprong staat. Als voormalig senator in die staat ging Santorum ervan uit dat hij daar makkelijk zou winnen. Mogelijk wilde hij zichzelf de vernedering van een nederlaag besparen. Nu zou hij zich volgens politiek analisten op kunnen maken voor een nieuwe poging in 2016.
De strengkatholieke Santorum was de conservatiefste van de overgebleven presidentskandidaten. Hij slaagde erin om zonder een miljoenenbudget de verkiezingen in de staat Iowa te winnen (al duurde het even voordat hij tot winnaar werd uitgeroepen). Hij zegevierde daarna nog in tien staten, ondanks het feit dat Romney in die staten veel meer geld uitgaf, vooral omdat Santorum de christelijk-conservatieve kiezer en de arbeidersklasse wist aan te spreken.
De presidentskandidaat kwam in Nederland vooral in het nieuws omdat hij tijdens een bijeenkomst in Missouri beweerde dat Nederlandse senioren onvrijwillig werden geëuthanaseerd. Hij was ook de kandidaat die van een ouderwets kledingstuk, de spencer of slip-over, zijn handelsmerk maakte. Het ‘Rick Santorum sweatervest’ werd ook verkocht om geld in de campagnekas te brengen.
Met de beslissing van Santorum neemt de druk op Newt Gingrich toe om ook de handdoek in de ring te gooien. Hij gaf afgelopen weekend al toe dat Romney ‘de waarschijnlijke kandidaat is’. Gingrich, geplaagd door een miljoenenschuld, wil in de race blijven om invloed uit te oefenen op het beleid. Nu Santorum is gestopt, ziet Gingrich wellicht kansen om de komende weken in conservatieve staten te winnen.

VAN GODSGESCHENK NAAR VLOEK

Posted on by

Bedacht om de helse pijnen van kankerpatiënten te stillen, misbruikt voor een goede ‘high’. Hoe een deel van de staat Kentucky in de ban raakte van de pijnstiller oxycodone.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
BEATTYVILLE/HAZARD (GPD) – Don Fowler verdiende 23 dollar per uur bij Toyota, had een eigen huis en een lieve vriendin. Nu heeft hij een strafblad, is zijn huis kwijt, heeft geen geld meer en vecht zijn vriendin tegen dezelfde demonen die zijn leven hebben verpest: pijnstillers.
Als monteur moest Fowler veel bukken, hurken en knielen. Zijn lichaam deed continu pijn. Een bedrijfsarts schreef hem een pijnstiller voor. Het was het begin van het einde van het leven dat Fowler (47) kende. Hij raakte verslaafd – zijn vriendin deed vrolijk mee – , ‘vergat’ naar zijn werk te gaan, ging zelf pillen verkopen, verkocht gestolen auto’s en trucks om zijn eigen pillen te kunnen bekostigen. Op één van de avonden dat hij op pad ging om een truck met oplegger te jatten, werd hij gepakt. Een zegen, zegt hij nu. In de gevangenis was hij drie weken dood- en doodziek, zijn lichaam boos omdat het de medicijnen waaraan het gewend was niet meer kreeg.
Fowler woont in Oost-Kentucky, in de bergen van de Appalachen. Waar de kolentrucks met duizelingwekkende snelheid over de bergweggetjes zoeven. Waar de natuur mooi is maar het leven uitzichtloos. Waar de bewoners aangetrokken lijken te worden door pijnstillers die ze laten vergeten dat ze werk hebben, een vrouw of een man en kinderen waar ze van houden. Waar een dodelijke overdosis altijd op de loer ligt. Waar ze de volgende pil vandaan gaan halen, is het enige dat telt. ,,Zodra ik het bord ‘Lee County’ zie, gaat het kriebelen”, bekent Derek Zoller.
Lee County, het kleinste district in Kentucky, is een zogeheten ‘dry county’: er mag geen alcohol worden verkocht. Wat niet wil zeggen dat er geen alcohol wordt gedronken: tot vijftien jaar geleden was drank de manier waarop inwoners van Lee County aan hun leven ontvluchtten. Later werd het methamphetamine (crystal meth) en nu zijn dat pijnstillers; oxycodone om precies te zijn.
Als de verslaving botst met de wet, komen ze voor de speciale drugsrechter in de rechtbank van Beattyville. Die veroordeelt ze dan tot een celstraf óf tot therapie. Die therapie wordt verzorgd door kerkgenootschap Kentucky Mountain Mission; in de ‘Bible Belt’ is het geloof immers belangrijk. Iedere donderdagmiddag komt de groep onder leiding van pastor David Price samen voor gebed en begeleiding. In een bedompt kamertje op de bovenste verdieping van de rechtbank, waar foto’s van ‘genezen’ voorgangers aan de muur hangen en bijbels in pocketversie op tafel liggen, vertellen mensen als Don Fowler – die recent nog een terugval had – en Derek Zoller hun levensverhaal.
Voor de 27-jarige Zoller begon zijn verslaving toen hij twaalf was en hij na een wortelkanaalbehandeling van de tandarts sterke pijnstillers meekreeg. Een vriendje vertelde hem dat je de pillen niet alleen kon slikken, maar ook kon vermalen en snuiven. Vanaf het eerste moment was hij verslaafd. ,,Ergens wist ik toen al dat het niet heel slim was.” Toen hij zestien was, smolt hij de pijnstillers. De vloeistof spoot hij direct in zijn aderen. Zo werd je nóg sneller high.
Toen hij op een dag rondkeek in zijn huiskamer en zag dat alles wat hij kon verpatsen, al verpatst was, wist hij dat hij een groot probleem had. ,,Ik verkocht dezelfde leunstoel drie keer aan familieleden. Dan had ik drie keer zoveel geld om pillen te kopen. Dat ik ze bedroog, deerde me niet.” Op het dieptepunt gaf hij in één maand 30.000 dollar uit aan de medicijnen. Geld dat hij bij elkaar kreeg door cheques van het bedrijf van zijn schoonvader aan zichzelf uit te schrijven onder de noemer ‘snoeiwerk’, 6000 dollar per keer. ,,Na die week had ik niks, alleen een hele blije dealer.” Zoller is nu clean. Het dringt langzaam tot hem door dat hij zijn jeugd vergooid geeft door altijd high te zijn. De aandenkens, vele tienduizenden dollars schuld, zullen hem er nog vele jaren aan blijven herinneren.
De pijnstiller is vooral bekend onder de merknaam OxyContin – verslaafden korten het liefhebbend af als ‘Oxy’ – al heeft farmaceut Purdue Pharma recent de samenstelling aangepast waardoor het moeilijker is om de tablet te verpulveren of te smelten. Het opiaat met een langdurige afgifte kwam op de markt om de helse pijnen van kankerpatiënten te verlichten. Daarvoor is het een ‘godsgeschenk’, zegt pastor Price, die zijn eerste vrouw aan eierstokkanker verloor. ,,Haar laatste weken waren anders ondraaglijk geweest. Maar nu ik zie wat het middel ook kan doen, weet ik dat het ook een vloek kan zijn.”
De medicijnverslaving heeft in Oost-Kentucky epidemische vormen aangenomen, zegt professor Jennifer Havens, die als onderzoeker werkt aan de University of Kentucky in Lexington. De verklaring is te vinden in de kolenmijnen van Oost-Kentucky. ,,Zwaar lichamelijk werk zorgt voor pijnlijke gewrichten. Omdat de mensen toch aan het werk moesten – zonder werk immers doorgaans geen inkomen – schreven artsen pijnstillers voor. Niet een aspirientje of paracetamolletje, maar een opiaat met als werkzame stof oxycodone.”
Havens doet met drie lokale werkstudenten onderzoek in het kleine stadje Hazard, waar het op deze doordeweekse dag door de stromende regen nog troostelozer lijkt dan anders. Hazard betekent gevaar (al is het stadje vernoemd naar de Amerikaanse marineheld Oliver Hazard Perry) en is het epicentrum van de oxycodoneverslaving. Vijfhonderd verslaafden waren er nodig voor de studie en dat vond Havens aanvankelijk nogal veel op een inwonertal van vijfduizend. Maar tot haar verbazing kon ze kiezen uit een groep van duizend mensen. De universiteit betaalt de verslaafden 50 dollar voor de deelname. ,,Uit de goedheid van hun hart doen ze niet mee”, legt Havens uit.
Ze ontdekte dat medicijngebruik in de gemeenschappen van Oost-Kentucky normaal wordt gevonden. Jong en oud raakt verslaafd, man en vrouw, en niet alleen de onderklasse. ,,Dus ook de zoon van de burgemeester en de homecoming queen (het mooiste en populairste meisje dat op de middelbare school wordt gekozen door medescholieren, hk). Het is geen drug, want drugs zijn gevaarlijk. Het is een medicijn. En als een arts het voorschrijft, dan zal het wel veilig zijn, zo redeneren ze.”
Maar het medicijn is duur als je de pillen van dealers moet kopen, want de staat heeft de regels voor artsen en apotheken aangescherpt. Vanuit Kentucky rijden verslaafden 1200 kilometer naar Florida om daar in een paar dagen tijd zoveel mogelijk speciale pijnklinieken te bezoeken. De recepten die ze daar van artsen krijgen, worden bij apotheken verzilverd. Tien procent mogen ze zelf houden, als bedankje voor de moeite, de rest gaat naar de dealers. Ze worden ‘pillbillies’ genoemd, als variatie op de term hillbillies die vaak wordt gebruikt om bewoners van de Appalachen te omschrijven.
De straatwaarde van oxycodone is meer dan een dollar per milligram en je hebt als verslaafde 450 milligram nodig om de dag door te komen. ,,High word je er dan niet meer van, je hebt al een pil nodig om uit bed te komen. Je lichaam houdt je namelijk voor de gek: het gaat echt pijn doen zonder die tabletten”, zegt Elissa Price (geen familie van de pastor) van Operation UNITE, één van de weinige organisaties die in de regio verslavingszorg biedt.
Want hoewel het probleem groot is, is er vrijwel geen hulp voor mensen die van hun verslaving af willen. Die zijn aangewezen op klinieken op vele kilometers van hun eigen gemeenschap. UNITE is het initiatief van congreslid Hal Rogers, zo geliefd dat de belangrijkste snelweg naar hem werd vernoemd. Price zorgt ervoor dat mensen de behandeling krijgen die ze nodig hebben, al is het succespercentage laag. ,,Het probleem is groot. De gemiddelde leeftijd waarop mensen beginnen ligt op elf jaar. Dat betekent dat sommigen al op hun achtste beginnen.”
De blonde dertiger bewijst ook dat niet alleen verslaafden slachtoffer zijn van het oxycodoneprobleem. Toen ze zwanger was, wreef ze op weg naar huis vaak over haar dikke buik onderwijl biddend dat haar ongeboren kind nooit de verkeerde keuze zou maken. En toen ze na een keizersnede zelf pijnstillers kreeg voorgeschreven, weigerde ze die in te nemen. ,,Ik zie dagelijks hoe makkelijk het fout kan gaan. Ik wil niet dat mij dat overkomt.”
Volgens professor Havens zijn de inwoners van Oost-Kentucky door hun fatalistische levenshouding gevoeliger voor verslaving. ,,Het leven stelt voor hen zonder medicijnen al niks voor. Ze zijn vaak arm en hebben niks om zich op te verheugen of naartoe te leven. De pijnstillers helpen hen dat te vergeten.”
Pastor Price, die het begeleidingsprogramma voor verslaafden leidt, vermoedt dat verhuizen voor veel mensen dé oplossing zou zijn. ,,Het lijkt alsof het gebied al de verkeerde invloed heeft. Maar hier in de Appalachen zijn land en familie zo belangrijk, dat dit geen optie is. Ze zeggen wel eens dat de bergen je altijd terugroepen. Nee, dit probleem wordt nooit opgelost.”