(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
TAMPA (GPD) – ,,Go ahead…”, begint Clint Eastwood. Het publiek smult en maakt de vaak geciteerde quote uit Dirty Harry-film Sudden Impact af: ,,Make my day!” De 82-jarige acteur, regisseur en politicus – hij was in de jaren tachtig burgemeester van het Californische Carmel – sprak donderdagavond als verrassing het Republikeinse partijcongres toe. De acteur voerde een soort sketch op, waarin hij in gesprek ging met president Barack Obama, op het podium vertegenwoordigd door een lege stoel. ,,Het wordt tijd dat iemand anders de problemen gaat oplossen”, zei Eastwood. ,,Het is tijd voor een zakenman. Dus als u een stapje opzij doet, dan kan Mitt het overnemen. U mag het vliegtuig houden – niet de grote, maar misschien wel een kleinere.” En weer ging er een lachsalvo door het Tampa Bay Times Forum. Dat hij na afloop veel kritiek kreeg voor zijn ‘rare’ geïmproviseerde optreden, binnensmonds sprak en daardoor slecht te verstaan was, deerde het publiek niet. Dat moest vooral lachen om de vileine anti-Obama-grapjes van Eastwood.
Sinds dinsdagavond gonsde het in Tampa van de geruchten. Er werd een lege plek ontdekt in het zo strak geregisseerde sprekersschema van de Republikeinse conventie. Zou de Grand Old Party dan toch een verrassing in petto hebben? Sarah Palin,speechwonderen vicepresidentskandidaat van vier jaar geleden, zou ze dan toch…? Maar al snel zong de naam van Clint Eastwood rond. De legendarische Hollywoodster sprak begin augustus zijn steun uit voor Romney, net als acteur Jon Voight – de vader van Angelina Jolie.
Een beetje verwarrend was dat wel, want in februari speelde Eastwood nog de hoofdrol in de minutenlange reclame voor het Amerikaanse automerk Chrysler die tijdens de Super Bowl werd uitgezonden. Halftime in America, zo heette de spot, werd direct na de première door iedereen uitgeroepen als pro-Obama-commercial. De president heeft immers de auto-industrie van een zeker faillissement gered en door de titel leek het een oproep voor een tweede termijn voor Barack Obama. Eastwood zelf zag dat niet zo. Hij vond het een reclame voor de bevlogenheid van Amerika.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – De hele reis duurde 190 uur. De afdaling met de maancapsule twaalf minuten. De maanwandeling twee uur, 36 minuten en 40 seconden. Een half miljard mensen luisterden op 20 juli 1969 naar het live-verslag van de eerste maanlanding of keken naar een flikkerend tv-scherm. ,,Het is een kleine stap voor de mens, maar een gigantische sprong voor de mensheid.” Het maakte de man achter dat bekende citaat meteen ’s werelds bekendste astronaut. Neil Armstrong stierf zaterdag aan complicaties na een hartoperatie. Hij werd 82 jaar.
De maanwandeling zelf deed Armstrong niet veel. ,,Piloten hebben niet bijzonder veel aardigheid in wandelen. Piloten houden van vliegen.” En vliegen was Armstrongs passie. Toen hij zes was, vloog hij voor het eerst. Op zijn zestiende verjaardag had hij zijn vliegbrevet, vóór hij zelfs maar oud genoeg was om te mogen autorijden.
Neil Alden Armstrong werd op 5 augustus 1930 geboren in Wapakoneta, een klein dorp in de staat Ohio. Hij studeerde lucht- en ruimtevaarttechniek en diende als marinevlieger in Korea, waar hij 78 missies vloog. Na zijn diensttijd werd hij testpiloot. In 1962 overleed zijn dochter Karen op 2-jarige leeftijd aan een hersentumor. Volgens zijn zus was dat het moment dat hij besloot astronaut te worden; vastbesloten zijn energie op positieve doelen te richten. Armstrong was één van de negen die ruimtevaartorganisatie NASA uit 250 aanmeldingen selecteerde.
Zijn carrière omvat slechts twee ruimtereizen. De bekendste is de Apollo 11, de ruimtemissie waarvan hij gezagvoerder was en die hem uiteindelijk naar de maan bracht. Direct na de vlucht die hem wereldberoemd maakte, meldde Armstrong dat het zijn laatste was geweest. Sindsdien is hij even mythisch als mysterieus.
Door sommigen wordt hij omschreven als een kluizenaar, maar Armstrong schuwde het openbare leven na zijn ruimtereis niet. Na zijn loopbaan als astronaut in 1971 doceerde hij aan de Universiteit van Cincinnati, in zijn thuisstaat Ohio, en bleef betrokken bij NASA als onderzoeker van incidenten. Ondanks zijn afkeer van bedrijven die munt wilden slaan door zijn naam aan zich te verbinden, accepteerde hij uiteindelijk rollen in reclamecampagnes voor bijvoorbeeld Chrysler en vergaarde een fortuin als commissaris voor verschillende bedrijven – allen Amerikaans.
Over zijn stappen op de maan sprak hij nauwelijks. Interviews weigerde hij steevast, soms tot frustratie van zijn oud-werkgever NASA. Die had gehoopt dat Armstrong publiekelijk zou blijven ijveren voor financiering van het ruimteprogramma.
Ook zijn privéleven hield hij privé. In 1994 scheidde hij na 38 jaar huwelijk van zijn eerste vrouw, om in hetzelfde jaar nog in het huwelijk te treden met een vijftien jaar jongere weduwe. Vanaf datzelfde jaar weigerde hij handtekeningen te geven, uit irritatie dat zijn krabbels voor veel geld werden verkocht.
Wat die ruim tweeënhalf uur op de maan met hem als mens hebben gedaan zal het altijd gissen blijven. In tegenstelling tot Buzz Aldrin, na Armstrong de tweede man op de maan, of Michael Collins, die in de Apollo 11 vijftien bange uren op zijn collega’s wachtte, schreef Armstrong geen memoires. Hij vroeg zich wel eens klagend af wanneer zijn naam niet langer synoniem zou zijn met ruimteman. Die associatie zal ook na zijn dood nooit meer verdwijnen.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – Eerst kregen wandelaars de schrik van hun leven toen ze een voet vonden bij de Credit River in Mississauga, toen ging de politie in de Canadese provincie Ontario op onderzoek uit en vond achtereenvolgens een hoofd, een rechter- en een linkerhand. Nu zoeken vijftig Canadese agenten en speurhonden naar de rest van het lichaam. Canada is in de ban van wat wéér een gruweldaad lijkt.
In mei griezelde de wereld nog bij de lichaamsdelen die de Canadese homo-pornoacteur Luka Mangotta per post verstuurde naar scholen en politieke partijen. Die delen bleken samen Jun Lin te vormen, het Chinese vriendje dat Mangotta in Montréal had vermoord (andere delen at hij op). Na een klopjacht wisten de autoriteiten Mangotta in Berlijn te arresteren. Na zijn uitwisseling aan Canada zei hij onschuldig te zijn.
De Canadese politie denkt niet dat Mangotta iets met de nieuwe zaak te maken heeft, al speculeren Canadese media dat het dan op z’n minst een moordenaar moet zijn die zich door Mangotta heeft laten inspireren. De pornoacteur woonde ooit in Los Angeles en in die Amerikaanse stad, vlak bij de bekende witte Hollywood-letters, werden in januari ook ledematen gevonden. Het hoofd, de handen en voeten bleken te zijn van de 66-jarige Hervey Medellin, die volgens de politie in de jaren negentig voor een drugskartel werkte. In die hoek wordt de dader ook gezocht. Al is die, ondanks een beloning van 50.000 dollar, nog steeds niet gevonden.
Het in Mississauga, bij Toronto, gevonden hoofd, de voet en de handen lijken volgens de politie aan één persoon toe te behoren. Vanwege de gele teennagellak denken zij dat het om een vrouw gaat. Ook het hoofd ‘lijkt op dat van een vrouw’, stelde politiecommissaris Pete Brandwood.
Dat is al een verbetering ten opzichte van die andere grote, raadselachtige zaak. Tussen augustus 2007 en 10 december 2011 spoelden veertien voeten aan op de Canadese en Amerikaanse westkust. Bijna allemaal waren de voeten gestoken in hardloop- of wandelschoenen van Adidas, Nike en New Balance. Na onderzoek bleken ze te horen bij vijf mannen, één vrouw en drie mensen waarvan de sekse niet vast staat.
Allerhande theorieën zijn inmiddels de revue gepasseerd: een bootongeluk, slachtoffers van een vliegtuigcrash op zee, of slachtoffers van de tsunami van 2004. Die laatste verklaring zou kunnen, aangezien de politie heeft vastgesteld dat alle schoenen vóór 2004 werden gemaakt. Maar een echt antwoord op de lugubere vondsten is nog niet gevonden.
Wel zijn inmiddels vijf voeten geïdentificeerd, ze hoorden bij vier mannen. Hun identiteit is niet vrijgegeven, wel is bekend dat zij korte of langere tijd vermist waren. Mogelijk lagen hun lichamen in het water en is de enkel door de ontbinding losgeraakt van de rest van het lichaam. Een luchtbel in de schoen zou er dan voor gezorgd kunnen hebben dat de schoen-met-inhoud aan de oppervlakte is gekomen.

(Van onze correspondent Hanneke Keultjes)
NEW YORK (GPD) – De Republikeinen hoopten dat een vicepresidentskandidaat de conservatieve achterban enthousiast zou maken, en het lijkt erop dat dit met de keus van Paul Ryan is gelukt. Bij een campagnestop in Manassas, Virginia, een paar uur nadat de Republikeinse presidentskandidaat Mitt Romney zijn ‘running mate’ officieel gepresenteerd had, klapten duizenden aanhangers zaterdag harder voor Paul Ryan dan voor Romney.
Ryan (42) heeft het ver geschopt, constateerde hij zelf in een recent interview met The New Yorker. Als eerste baantje bakte hij hamburgers bij McDonald’s. Zijn baas achtte zijn sociale vaardigheden toen ontoereikend voor een plek achter de kassa. Nu is hij de vicepresidentskandidaat van Romney. Een keus die de conservatieve Republikeinen blij maakt, maar ook de Democratische tegenstanders.
Ryan moet niet alleen enthousiasmeren, maar ook jeugdig elan brengen (Romney is 65), laten zien dat deze verkiezingen over de economie gaan én de zwevende Midwest (staten als Iowa, Ohio, Michigan en Wisconsin) een duwtje in de Republikeinse richting geven. Ryan kwam bij zijn presentatie zaterdag niet voor niets tevoorschijn vanaf het dek van oorlogsschip USS Wisconsin, vernoemd naar de midwestelijke thuisstaat van het congreslid.
De katholieke Ryan (met mormoon Romney betekent dit het eerste Republikeinse stembiljet zonder protestant) is geen vreemde in de Amerikaanse hoofdstad Washington. Sinds 1999 – hij was toen pas 28 – zit de politicus namens zijn Wisconsin in het Huis van Afgevaardigden. De afgelopen jaren ontpopte Ryan zich als Republikeins beleidsvisionair. Ryan, van huis uit econoom, werd voorzitter van de begrotingscommissie van het congres en bedacht wat in de Verenigde Staten bekend staat als het ‘Ryan Budget’, een begrotingsplan voor het land waarin een kleine overheid, lagere inkomstenbelasting, hervorming van Medicare (ziekenfonds voor ouderen) en het fors snijden in overheidsuitgaven centraal staan.
Het plan maakte hem een held onder conservatieven, verguisd onder linkse politici. Juist dat maakt het congreslid ook een riskante keuze. Ryan is populair bij Republikeinen omdat hij ideeën heeft, een visie die Romney lijkt te missen of onvoldoende voor het voetlicht weet te brengen. Critici stellen dat Romney vooral tégen alles is waar president Barack Obama vóór is. Ryan kan daar met zijn doortimmerde ideologie – beïnvloed door de (atheïstische) filosofe Ayn Rand, waarvan hij onder druk van de katholieke kerk afstand heeft genomen – over de richting van de economie met meer macht voor de staten verandering in brengen.
De partij van Obama ziet echter in de keus voor Ryan vooral aanvalspunten waarmee ze campagne kunnen voeren. De Democraten spiegelen de hervorming van Medicare die Ryan voorstaat voor als het uitkleden van de welvaartstaat, iets wat vooral het oudere – en betrouwbare – deel van het electoraat zal merken. Ook kan zijn baan als congreslid nog een probleem worden voor Ryan. Het congres heeft een slechte reputatie; bijna 80 procent van de Amerikanen keurt het werk van de congresleden af.Zo leggen beide partijen de keus voor Ryan als vicepresidentskandidaat uit als een geschenk uit de hemel. Terwijl het applaus van de Republikeinen nog klonk, hadden de Democraten binnen een uur na de bekendmaking hun eerste anti-Ryan campagnespot al af.

Kader:
Romney’s ongelukkige versprekingDat Mitt Romney wel eens minder gelukkige uitspraken doet, is bekend. Maar juist op de dag waarop hij zijn vicepresidentskandidaat bekend maakte, ging hij weer de fout in. Voor een enthousiaste menigte sprak Romney over zijn ‘running mate’ Paul Ryan. Toen kwam het moment dat Ryan ook op het podium werd geroepen: ,,Wilt u samen met mij de nieuwe president van de Verenigde Staten, Paul Ryan, welkom heten!”, riep Romney vol overgave. Nadat Ryan zich op een drafje bij hem achter de microfoon had gevoegd, corrigeerde Romney zijn fout met gevoel voor humor. ,,Ik sta erom bekend dat ik zo nu en dan wel eens een fout maak, maar met deze vent maak ik geen fout. Hij is de volgende vicepresident van de Verenigde Staten.” Overigens bevindt Romney zich in goed gezelschap. Toen Barack Obama in 2008 Joe Biden als zijn vicepresidentskandidaat presenteerde, maakte hij exact dezelfde verspreking. Al corrigeerde Obama zijn fout direct.